20-06-09

75) And so, the time has come...

En voilà, na een maand gevuld met uitstapjes, bezoeken en reizen (weer een keer België!) - waarover uiteindelijk allemaal niets verschenen is in mijn blog omwille van tijdsgebrek - loopt het stage-avontuur in Barcelona stilletjes aan op zijn einde. De komende week is dan ook mijn laatste stageweek als 3e jaarsstudent Communicatiewetenschappen aan de K.U. Leuven.

Aangezien dit dan ook één van de laatste berichten gaat zijn die op mijn blog gaan verschijnen, vormt dit allicht het gepaste moment om iedereen te danken die de tijd vond om mijn avonturen hier online te volgen (en eventueel een berichtje te plaatsen). En met 10815 bezoekers gedurende 10 maanden, zal er altijd wel iemand zijn die iets nieuws heeft ontdekt of bijgeleerd, al dan niet in verband met Barcelona :-)!

Nog een prettige werkweek, en wie weet waar we elkaar nog eens tegenkomen (Barcelona?) ;-)

Michiel.

12:45 Gepost door Michiel Das in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-05-09

74) Angels and Demons.

decorationHet voorbije weekend opende Dan Browns verfilming van "Angels and Demons" (bij ons ook bekend als "Het Bernini Mysterie") nationaal in Spanje. En aangezien er al enkele dagen duchtig promotie gevoerd werd op tv en in de kranten, én de nieuwste Lancia (die ook te bewonderen was op het autosalon van Barcelona) één van de hoofdrollen had, was er dus reden genoeg voor een bezoekje aan de cinema. 

In Angels & Demons moet hoofdrolspeler Robert Langdon (gespeeld door Tom Hanks) een moord op een wetenschapper oplossen, en komt hierbij tot de ontdekking dat de Iluminati, een doodgewaande, mysterieuze sekte, een bom onder het Vaticaan heeft gelegd, net tijdens een conclaaf. Ook zijn de vier kardinalen waarvan men verwacht dat ze de grootste kans hebben om tot paus verkozen te worden, de zogenaamde preferiti, gegijzeld. Elk uur zal er een sterven, met behulp van één van de vier elementen. Samen met de dochter van de vermoorde wetenschapper, Vittoria Vetra, volgt Langdon een eeuwenoud spoor dwars door Rome om de daders te pakken.

Enfin, zoals je al kan opmaken uit de synposis hierboven, vormt "Angels and Demons" eerder een doordeweekse (zwakke) trhiller, waar de raadsels die de hoofdrolspelers moeten oplossen allen kinderspel lijken, en er uiteindelijk gewoon van kerk tot kerk gehuppeld wordt om het mysterie op te lossen. Anders dan bij "The Da Vinci Code" blijft de film na 5 minuten speelduur toch nog voldoende boeien om de rit uit te zitten... "Angels and Demons", voor wie op een regenachtige zondagavond écht niet weet wat te doen.

18-05-09

73) 90e Autosalon Barcelona

Vanaf 9 mei t.e.m. 17 mei hield het autocircus halt in Plaça Espanya in het centrum van Barcelona, voor de 90e keer sinds 1919. Hoog tijd dus voor Team Rubí om afgelopen zaterdag een bezoek te brengen aan het Salón de Autómóviles de Barcelona. Om 13.30u stonden Norma en ik aan de ingang op Plaça Espanya te wachten op Diego, die nog een tiental minuten extra op zich liet wachten (maar het was hem vergeven aangezien hij de dag ervoor tot 3u 's morgens aan het werk was geweest). En toen we dan uiteindelijk binnen waren, gebeurde volgens Norma hetzelfde als "wanneer je 2 kleine kinderen loslaat in een snoepwinkel"; binnen 3 minuten waren Diego en ik elkaar en Norma dan ook kwijt, want maar liefst 8 grote expozalen stonden vol met de allernieuwste automodellen, en bij de meesten was er dan ook nog de mogelijkheid om in de auto's te zitten, of om er gewoon wat op los te kwijlen.

Enfin, veel woorden ga ik er niet aan vuilmaken, aangezien foto's in dit geval veel meer zeggen dan 1000 woorden...van de nieuwste Ford Mondeo tot Hummer, Aston Martin, Ferrari, Lotus, enzovoort...geen wonder dat Diego en ik na 8 uur op de beurs te hebben rondgelopen nog altijd niet naar huis wilden (terwijl Norma al enkele keren subtiel had geïnsinueerd dat we die auto's toch al allemaal gezien hadden en we daarom toch niet nóg eens ernaar moesten gaan kijken). Ach vrouwen toch!

Veel meer foto's zijn dus te vinden op:  http://picasaweb.google.com/dasmichiel/11Mei2009

05-05-09

72) Baaaaarça!

Vrijdag was het 1 mei en heb ik dan ook maar lang geslapen (tot 11u ofzo), en dan heb ik de hele dag niets gedaan (moet ook maar eens kunnen hè). En dan rond de avond is een vriendin langsgekomen om mij uit te halen om naar een afscheidsfeestje van een kennis te gaan, die eind deze week naar Murcia vertrekt om daar te beginnen werken als grafisch ontwerper. We hadden dan ook afgesproken in Plaça Catalunya om 20u en voor de zekerheid de auto maar ondergronds geparkeerd - want op 1 mei zijn er allerlei betogingen in het centrum. Enfin, het feestje was eigenlijk meer een etentje (in een pas geopend restaurant dichtbij de Ramblas - http://www.carmelitas.biz), en de enige echte Catalanen waren de vriendin die me was komen uithalen en haar lief; de rest kwam o.a. van Brazilië, Uruguay, Mexico, Mallorca, Zaragoza, Kroatië en België ;-)

Rond 00.15u zijn we dan maar doorgegaan, en want de volgende dag moesten we om 10u al opstaan aangezien het zondag de verjaardag van de papa van mijn vriendin was en er de dag ervoor nog verschillende cadeaus moesten gekocht worden (en de winkels sluiten ´s zaterdags in de namiddag al). In de namiddag hebben we ons dan mentaal voorbereid op Madrid - Barça, want de laatste dagen ging elk nieuwsitem wel over "dé match van het jaar", en hoewel de wedstrijd pas om 20u begon, stonden om 18u al de eerste supporters te schreeuwen op de binnenplaats. En om 20u ging het spektakel dan van start, met elke keer als Barcelona een goal maakte een oorverdovend gegil, toeters, en wat vuurwerk. Toen 90 minuten later dan bleek dat Barcelona gewonnen had met 2-6, nam iedereen dan ook vlug de trein naar Plaça Catalunya om daar de overwinning te gaan vieren.

Zondag werd ik dan om 12u uitgehaald door mijn vriendin en haar ouders, om naar Sitges te gaan om daar in een restaurant aan het strand de verjaardag van de papa te vieren. Na het eten hebben we dan nog wat rondgelopen op de dijk, waar iedereen al in bikini en zwembroek rondliep aangezien de temperatuur ondertussen gestegen was tot 29 graden in de schaduw. Na nog wat rondslenteren hebben we dan om 21u de auto terug naar Barcelona genomen, en was ik om 22u terug thuis, net op tijd om Ramon te zien terugkomen van zijn weekend in Zaragoza, daarbij schreeuwend naar Diego (een fervente aanhanger van Madrid): "En, wat heeft uw ploeg dit weekend gedaan?" Ach, mannen en voetbal :-)

29-04-09

71) Jai Ho!

decorationUiteindelijk heb ik er dan ook aan moeten bezwijken aan dé hype van dit moment. Inderdaad, het voorbije weekend stond “Slumdog Millionaire” op het programma; de best bekeken bioscoopfilm de afgelopen weken, en bovendien ook nog eens bekroond met een hoop oscars, dus zowat een must see voor iedere zichzelf respecterende bioscoopganger.

“Slumdog Millionaire” (letterlijk vertaald: “Straathond Miljonair”) vertelt het levensverhaal van Jamal (Dev Patel), een straatjongen uit de Indiaanse sloppenwijken die tot ieders verbazing – aangezien in India straatkinderen per definitie lomp zijn – élke  vraag in “Wie wordt Euromiljonair” correct weet te beantwoorden, vooral omwille van zijn nogal turbulente verleden, zo blijkt uit de vele flashbacks gedurende de film.

Geen oscarnominatie zonder de typische en tragische liefdesromances natuurlijk (denk bijvoorbeeld ook aan Benjamin Button, nog zo´n oscarnominatie), en dit is hier het geval tussen Jamal en zijn liefje Latika – gespeeld door Freida Pinto, die zowat de grootste mannelijke fanclub op Facebook moet bezitten, en voor haar “performance” (2 woorden spreken en voor de rest voortdurend verdrietig kijken) gewoonweg een rol kreeg aangeboden in Woody Allens nieuwste film. Enige minpuntje is dat je tot op het einde van de film moet wachten om de typische Indische dansjes te kunnen aanschouwen, maar kom, het weer is veel te schoon om over die details te beginnen zeuren.

20-04-09

69) Barcelona, reloaded.

 Eindelijk, na ongeveer bijna een maand laat ik weer iets van mij horen :-) Geheel terecht wel (enfin, in mijn ogen dan toch), want mijn verblijf in België was kort maar vooral zeer krachtig (vandaar dus dat ik de voorbije week wat 'recuperatie' nodig had). Allright, buckle up voor een superkorte samenvatting van een drukke week:

Zaterdag 4 april:

Om 11u stond onze vlucht op het programma vanuit Girona (op ongeveer een 45-tal minuten van Barcelona), hetgeen dus neerkwam op om 8u opstaan (en dat op een zaterdagmorgen, ongehoord!). Na een rustige rit kwam we dan uiteindelijk aan in Girona, waar we vaststelden dat mijn vriendin zowaar 8 kilo teveel in haar koffer had zitten (maar waar we - door haar onschuldige "ik ben maar een arme student"-glimlach dan toch niets voor moesten bijbetalen). Nadat we dan bijna het vliegtuig gemist hadden (de rij die te wachten stond bleek al voor het vólgende vliegtuig klaat te staan - en wij maar rustig chillen totdat ze opeens omriepen: "last call for Maastricht", hahaha) kwamen we dan toch nog stipt om 13u aan in Maastricht, waar het ontvangstcomité al klaarstond. Daarna naar huis, wat eten, en naar Genk (waar ik in 4 maanden niet meer was geweest!), wat drinken in het Carbon Hotel, en op naar Zutendaal voor wat ijs, slagroom, enz. (dit keer de échte Belgische, en geen imitatie-Spaanse).

Zondag 5 april:

Om 11u opstaan om naar Runkst te vertrekken, om dan als volwaardige supporters Isabel en haar ploeg te zien winnen tegen een stel veertigers, daarna naar Hasselt om wat middag te eten. Daarna dan weer opnieuw naar Genk, waar we 's avonds voor de verjaardag van Bompa verwacht werden in La Botte.

Maandag 6 april:

Naar Genk om wat te gaan shoppen (inderdaad, shoppen, je leest het goed!), en daarna wat niksdoen, oude video's en foto's bekijken, enzovoort.

Dinsdag 7 april:

Naar Maasmechelen (met de bedoeling bij Puccini te gaan eten, die helaas dicht was), en dan om wat tijd te verliezen (omwille van veel te regenachtig weer) wat in de shopping rondgelopen (inderdaad, twee dagen na elkaar, het einde is nabij!). Daarna dan alweer terug naar Genk, waar we in De Molen verwacht werden voor het avondeten.

Woensdag 8 april:  

Bezoek aan Leuven (met onder andere het Heilige Geestcollege, de Grote Markt, de Universiteitsbibliotheek, enz.), en daarna naar Diepenbeek voor het avondeten.

Donderdag 9 april:

Voormiddag naar Genk om nog wat inkopen te doen (vooral veel Belgische chocolade om in te voeren in Barcelona ;-)), namiddag dan naar Valkenburg en Maastricht voor wat sightseeing.

Vrijdag 10 april:

Naar mijn vriendin haar geboorteplaats in Schiedam (op zo'n goede 3 uur rijden van Genk; net naast Rotterdam), om daar wat rond te lopen, en om 20u de auto terug naar Genk te nemen (waar we - omwille van wat omweg e.d. - pas om 00.15u terug aankwamen).

Zaterdag 11 april:

Weer veel te vroeg opstaan (10u, en dat in de vakantie!) om het vliegtuig naar Girona te nemen, waar we dan om 16u aankwamen, rustig wat chillen en dan vroeg gaan slapen (net als de afgelopen week trouwens) om wat te recupereren...

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/10April2009

24-03-09

67) Garrotxa, Sitges, enzovoort. Enfin, meer excursies

Voilà, nu ik eindelijk nog eens tijd gevonden heb om iets op mijn blog te posten, al direct een volledige update van het voorbije weekend:

Vrijdag was ik wat ziek en ben ik maar niet gaan werken omwille van keel- en hoofdpijn (ja zeg, aangezien ik toch bijna zo goed als gratis werk mag ik ook wel eens een vakantiedag nemen hè), allicht van het zonnige weer maar af en toe toch een fris windje waardoor je al wat vlugger verkouden wordt. Enfin, een erg rustige dag dus, met - behalve wat chillen en slapen niet veel op het programma.

Zaterdag zijn we dan naar Garrotxa geweest, op zo´n 1,45u rijden van Rubí, waar Núria en Xavi een huis hadden afgehuurd om de verjaardag van Núria te vieren. Het was zo een vakantiewoning met barbecue, basketbalring, ping-pong tafel, een grote keuken, living en 4 slaapkamers van telkens 2 personen - wel mooi hoor, en kost ongeveer 320€ om dat van vrijdag tot zondag af te huren voor zo´n tiental personen, dus dat valt ook nogal mee. Enfin, daar hebben we dan wat gebasket met enkele vrienden van Nuria, daarna "calçots" gegeten (dat is iets wat op porei lijkt en wat je in pikante looksaus moet doppen en dan opeten), wat vlees en dan nog van die amandeltaart - allemaal zelfgemaakt. Daarna hebben we dan nog wat gechilled en zijn we nog op excursie geweest naar een nabijgelegen dorpje dat volledig langs de rotsen opgebouwd ligt, en waar er ook al verschillende huizen omgevallen zijn. Daarna zijn we dan terug naar het huis gegaan en heeft mijn vriendin nog pannenkoeken gemaakt, en toen zijn wij 2 terug naar Barcelona vertrokken, om daar om 12u ´s nachts aan te komen.

Zondag moest ik dan weer om 9u ´s morgens opstaan, want om 10.30u had een vriendin van mijn lief ons uitgenodigd in Gavà om aan een lachcursus te gaan deelnemen (enfin, het was gratis, da´s alles wat ik erover zal zeggen, hahaha). Daarna hadden we dan afgesproken met mijn vriendin haar ouders om om 14u in Castelldefels (waar ik Diego zijn ouders in augustus ook was gaan bezoeken) om daar in een Argentijns restaurant steak te gaan eten (alweer met looksaus; ik krijg de indruk dat dat hier precies altijd geserveerd wordt), ingevoerd vanuit La Pampa (da´s een grote grasvlakte daar in Argentinië). Daarna hebben we dan afscheid genomen van mijn lief haar ouders, en zijn we nog doorgereden naar Sitges, waar een kunstfestival bezig was en we tot 18u nog wat hebben rondgewandeld. Rond 19u zijn we dan terug naar Barcelona vertrokken, want om 20u stond nog een film op het programma - Blindness - niet echt een ideale sunday evening-film aangezien nogal zware thema's werden behandeld. Enfin, nu ik het zo allemaal neerschrijf begin ik te begrijpen waarom ik mij vandaag zo moe voel, hahaha. 

10-03-09

66) Jeeuj, excursies!

Het voorbije weekend was de temperatuur zaterdag tot maar liefst 20 graden gestegen, en met hetzelfde vooruitzicht voor zondag hadden mijn lief haar ouders 's avonds beslist om een uitstapje naar het "Pantano de Sau" te organiseren, en aangezien er nog een plaatsje vrij was in hun auto mocht ik ook mee, jeeuj :-)

Wat Vilanova de Sau zo speciaal maakt is dat Franco in 1962 beslist had dat op die plaats een stuwmeer gebouwd moest worden dat Barcelona van water en stroom zou moeten voorzien in de toekomst - en dat daarvoor het dorpje Vilanova de Sau onder water gezet moest worden mocht geen excuus zijn. En zo geschiedde dus, waardoor het "Pantano de Sau" ("Het Sau-stuwmeer" in het Nederlands) tegenwoordig een toeristische trekpleister is geworden, aangezien het enige dat nog zichtbaar is van het dorpje, de oude kerktoren is (die nog altijd boven water uitsteekt).

 Enfin, met opnieuw 20 graden op de thermometer en geen wind leek het wel of de lente Barcelona had overgeslagen en al direct op de zomer was overgestapt; overal lagen dan ook mensen in de zon, te picknicken, enzovoort. Na een autorit van een uur en een korte wandeling rond het stuwmeer hielden we dan nog eventjes halt in het restaurant op de heuvel van "Vilanova de Sau" voor een steak (van de bergkoeien uit de omgeving) en een crema catalá.

 Rond 19u was het dan alweer tijd om huiswaarts te keren, samen alle andere Barcelonezen die zondag hadden uitgekozen om een paar uitstapjes te doen, waardoor we na enkele kleine files toch om 20.30u in Sant-Cugat waren, en toch wel relatief vermoeid van een dagje in de Catalaanse bergen. En een vermoeide indruk kan ik maar beter zien te vermijden de volgende dagen, aangezien er vrijdag hoog bezoek op het programma staat; want dan komen madre en padre namelijk een weekend op bezoek om een stand van zaken op te maken, hahaha (en natuurlijk om mij al mijn achterstallige verjaardagscadeautjes persoonlijk te overhandigen)    :-)

01-03-09

65) 14 + 7 + 1 = 22

Inderdaad beste bloglezer, wanneer je dit bericht leest ben ik alweer enkele jaren ouder....22 om precies te zijn. En aangezien 2 maart dit jaar op een maandag valt, werd er afgelopen zaterdag al gefeest op voorhand, zonder dat ik er iets van afwist bovendien :-)

Zaterdagavond rond 19u had Diego mij 'plots' nodig om een zonnebril te gaan kopen in het Centro Comercial La Maquinista in Barcelona, en aangezien ik 's avonds toch niet echt iets te doen had, besloot ik hem maar te vergezellen (voel je het al aankomen?). Enfin, ik dus mee in zijn nieuwe Skoda, op naar Barcelona. Eenmaal aangekomen in La Maquinista zijn we 4 winkels binnen geweest, en na 2 minuten zei Diego telkens "Nee, niet mijn goesting, kom maar door naar de volgende winkel". Ok, na nog 2 winkels moest hij dan terug naar huis, want "om 21u zou hij graag met zijn oma willen chatten, en aangezien het in Uruguay dan nog vroeg op de avond is, was het toch wel tijd om door te gaan." (Enfin, goedgelovige ik had alweer niets door).

Aangekomen in Rubí dan deed ik de deur open, en werd ik verrast door Norma, mijn lief, Xavi, Núria, een huis vol ballonnen en een tafel vol met pasta, waarop ik - met een lichtjes verbaasde blik - enkel een "Qué...qué....qué pasa chicos?" kon uitbrengen. Enfin, mijn vriendin had zich uitgeleefd op maar liefst 5 verschillende soorten pasta, en dan nog eens 3 verschillende desserts - waaronder een brownie met 22 kaarsjes, een chocoladetaart met bosvruchten en een heuse cake ter grootte van een klein voetbalstadion. Fie-estaaa dus, en dat was dan nog maar zaterdag; maandag moet op het moment dat ik deze blogpost schrijf (zondagavond) nog beginnen, dus ik hou jullie op de hoogte wat morgen (enfin, vandaag dus) nog in petto heeft!

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/8BarcelonaFebruari2009

24-02-09

64) Trip naar Sitges.

Inderdaad, zoals de titel reeds verklapt stond afgelopen weekend een trip naar Sitges op het programma. Maar allereerst nog een zeer korte samenvatting van de Mexicaanse fiesta van vrijdag, zoals beloofd in mijn laatste blogpost. Uiteindelijk (en onder lichte dwang van Ramon, Diego en ikzelf) besloot Norma dan toch niet zelf (veel te) pikant te gaan koken, maar werd beslist dat iedereen zelf maar iets moest meebrengen om te eten. Van het feestje heb ik zelf niet veel meegemaakt, omdat ik omwille van lichte vermoeidheid al om 00.15u besloot te gaan slapen (terwijl dan natuurlijk het volk pas binnenkwam, naar Catalaanse gewoonten). Enfin, Norma vertelde me de volgende morgen dat er nog stevig was doorgefeest (en gedronken, want de Tequila was wél rijkelijk aanwezig) tot 6u 's morgens, en dat ik precies nog al erg moe geweest moest zijn aangezien ik van de hele party niets heb gehoord :)

Zaterdag was een redelijke chill-dag, waar de algemene huishoudelijke taken de absolute voorrang hadden (zoals o.a. inkopen doen, wassen, poetsen, enz.), en ook weer op tijd gaan slapen (jaja, aangezien ik volgende week 22 zal zijn begin ik mij soms al oud te voelen) aangezien zondag een trip naar Sitges op het programma stond, en het - om files te vermijden - aangeraden was om vroeg genoeg te vertrekken. (Eventjes te verduidelijking na deze lange zin: 'op tijd gaan slapen' betekent hier 'vóór 1u'; en 'vroeg genoeg vertrekken' slaat op 'vóór 13u onbeten hebben'; niet dat jullie denken dat ik plots mijn hele levensritme omgegooid heb).

Sitges is een klein dorpje gelegen op zo'n 15 minuten rijden van Barcelona, en vooral bekend omwille van zijn mooie zandstranden, en zijn rijke carnavalcultuur, waardoor we net vóór Sitges al halt hielden om niet tussen de dronken feestvierders te moeten zwalpen. Ondertussen was het al 15u en was de temperatuur al opgeklommen tot een slordige 21 graden, met een zacht zeebriesje en volle bak zon; kortom, zomerweer voor overwinterende Belgen, hoewel de Catalanen het weer slecht "lichtjes aangenaam, niet meer, niet minder" vonden :)

Na nog een paar uurtjes chillen in Sitges zat er niets anders op dan weer terug huiswaarts te keren, want aangezien alle locals in het weekend naar Sitges trekken, staan er zondagavond dikwijls lange files richting Barcelona-city. Enfin, en bij deze startte dan weer een nieuwe week hard labeur in het kantoor van Rent4Days, mijn laatste als 21-jarige bij-de-weg...

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/8BarcelonaFebruari2009#

19-02-09

63) "No mames wey!"

decorationJawel, je leest het goed, morgenavond is het weer zover: Norma houdt weer één van haar legendarische Mexicaanse feestje voor de collega's van haar werk. Dat staat weer garant voor (véél) te pikante fajita's, burrito's, mole, tequila, en typisch Mexicaanse uitspraken zoals "No mames wey" ("Zeik niet, gast") en "Andaley tío" ("Vooruit kerel")...misschien dat ik morgen dus best maar eens uit ga eten voor de verandering :)

Toen Norma gisteren trouwens aan Ramon vertelde dat er weer een Mexicaanse fiesta aankwam, spurtte die al speciaal naar de buurtwinkel om 3 extra 8-liter waterflessen te gaan bijkopen; kwestie van niet -zoals de laatste keer- plotseling te ontdekken dat het water op is wanneer je zit te stikken in een veel te pikante fajita. Norma is in ieder geval al in haar eer gekrenkt door ons "marica" ("mietjes")-gedrag, maar een gewaarschuwd man is er twee waard. En in het geval van Norma haar beruchte Mexicaanse etentjes geldt die uitspraak zelfs dubbel. Meer informatie, foto's en een uitgebreide reportage komen zo vlug mogelijk online!  

10-02-09

61) "My name is Button, Benjamin Button"

decoration--- Waarschuwing: bevat onthullingen over de film "The Curious Case of Benjamin Button" --- Benjamin Button (vertolkd door Brad Pitt) wordt geboren als een baby ("ja duh" hoor ik je nu denken), maar met lichamelijk alle kenmerken van een 80-jarige; hij heeft een taaie, verrimpelde huid, slecht zicht en versleten organen. De baby wordt door zijn verschrikte vader achtergelaten bij Queenie, een zwarte verzorgster in een home voor bejaarden. Daar groeit Benjamin op, maar doorheen de jaren blijkt dat Benji jonger, vitaler en sterker lijkt te worden. Zo ontmoet hij op zijn zevende de even oude Daisy (gespeeld door Cate Blanchett), en beiden voelen zich op de één of andere manier tot elkaar aangetrokken. Later (Benjamin is ondertussen alweer een stuk jonger geworden, terwijl Daisy alweer wat ouder is) besluit 'den Bennie' er opuit te trekken en het rusthuis te verlaten om wat van de wereld te zien. Met een sleepboot reist hij zowat de hele wereld rond, terwijl Daisy een carrière als balletdanseres opbouwt. Wanneer Daisy een ongeval krijgt, ontmoeten de twee elkaar weer, en aangezien ze nu beiden - dit keer lichamelijk én geestelijk - dezelfde leeftijd hebben, slaat de vonk over. De dingen blijken goed te gaan; zo goed zelfs dat er enkele jaren later zelfs een kind volgt. Meer en meer beginnen zowel Benjamin (die ondertussen in zijn (lichamelijke) tienerjaren begint te komen) als Daisy (die ondertussen het lichaam van een veertigjarige heeft gekregen) echter te beseffen dat er in de toekomst wel eens problemen kunnen optreden. Het is dan ook daarom dat Benjamin afscheid van zijn familie neemt, zodat Daisy een man kan zoeken die hun dochter beter zal kunnen opvoeden dan hijzelf...

Zo verteld heeft het hele verhaal een hoog "what-the-hell"-gehalte, maar wat deze film vooral zijn 13 (!) Oscarnominaties waardig maakt, is het feit dat alles als een soort flashback verteld wordt vanuit het sterfbed van Daisy, nadat Benjamin enkele jaren eerder als baby al in haar armen is overleden. Het hele uitgangspunt (een jongen die stokoud geboren wordt en elk jaar jonger wordt) is op zijn zachtst uitgedrukt absurd te noemen, maar eenmaal de film op gang komt (en met een totale speelduur van 2u en 46 minuten duurt dat eventjes) accepteer je zonder al te veel tegenspruttelen zowat alles wat regisseur David Fincher (inderdaad, diegene die eerder ook verantwoordelijk was voor 'Seven', 'The Game' en 'Zodiac') je voorschotelt. En zo wordt via flashback gezapig aan het hele (onmogelijke) liefdesverhaal van Benji en Daisy verteld, voortdurend schommelend tussen drama, romantiek en de humoristische intermezzo's à la "Did I ever tell you I was struck by lightning 7 times?" die ondertussen al een heuse hype-status hebben bereikt op Youtube. The Curious Case of Benjamin Button, nu in de cinema, straks winnaar van verschillende Oscars. U weze gewaarschuwd. 

27-01-09

57) Belachelijk warm.

Jep, je maakt het maar mee, in januari op stage zijn in Barcelona, en op een dag naar buiten komen terwijl de zon volle bak schijnt en de thermometer verdorie 19 (inderdaad, negentien!) graden aanwijst. En zo geschiedde dus voorbije weekend, toen ik rond 13h het appartement uitliep om de trein te nemen naar het centrum.

Ok, om eerlijk te zijn was het in Rubí maar 15 graden, maar eenmaal in de trein (die hier allemaal uitgerust zijn met thermometer) steeg de tempertatuur zienderogen van 15° naar 16° in Sant-Cugat, 17° halverwege het traject downtown, 18° in Sarrià, tot en met 19° in Plaça Catalunya. En dat was goed te zien, overal zaten de terrassen volledig vol en liepen mensen in T-shirt over de straat, met hun winterjas nonchalant over hun schouders bungelend (tot die laatste categorie behoorde ikzelf ook trouwens). Helaas bleek het schone weer maar van (relatief) korte duur, want volgens de laatste voorspellingen is het volgende week weer strandweer. Me gusta Barcelona! 

13-01-09

54) "Bienvenue Chez Les Ch'tis"

Voorbije zaterdag op het programma: filmavond, omdat het volle bak aan het regenen was (en maar niet wilde stoppen), en omdat Ramon wel wat verstrooiing kon gebruiken nu zijn 5-jarig neefje met een ernstige ziekte opgenomen is in het ziekenhuis.

decorationDit keer moest  "Bienvenue Chez Les Ch'tis" eraan geloven. "Bienvenue Chez Les Ch'tis" gaat over een Fransman die graag met vrouw en kind naar het Zuiden van Frankrijk wil verhuizen, maar overgeplaatst wordt naar het Noorden (meer bepaald naar Bergues). Iedereen vertelt hem dat het Noorden van Frankrijk (en dus indirect ook België) erger dan de hel is; 's winters zo koud dat je vingers eraf vriezen, voortdurend grijs en regenachtig weer, overal dronken personen (vanwege de kou, natuurlijk!), enfin, alle vooroordelen en stereotiepen over het Noorden extra uitvergroot.

Met een klein hart vertrekt de Fransman dan ook naar het Noorden, maar uiteindelijk blijken veel stereotiepen helemaal niet te kloppen. Omdat zijn vrouw (die in het Zuiden achtergebleven is) echter zo overtuigd is dat haar man zich sterk voor haar houdt in het "oord des verderfs", blijft hij dan ook de stereotiepen bevestigen die in het Noorden van Frankrijk zouden gelden. Totdat zijn vrouw beslist om zelf eens af te komen naar Bergues.

Wanneer vrouwlief uiteindelijk dan ook in "Bergues" aankomt, wordt ze vriendelijk opgewacht door de boertige, luidruchtige en stomdronken collega's van haar man, blijken er nog vuile mijnwerkers rond te lopen ("want de mijnen werken nog altijd") in Bergues, het vuil wordt overal op straat gegooid, en conflicten worden met geweerschoten opgelost. Terwijl het koppel gaat slapen in een armzalig huisje (want in het Noorden is iedereen arm") beseft vrouwlief hoe zwaar haar man het wel niet moet hebben. Natuurlijk komt later de aap - zoals verwacht - wel uit de mouw, maar de opeenstapeling van huizenhoge clichés en stereotiepen (in feite ook over 'mijn' België) zorgden bij Ramon en mij geregeld voor enorme lachbuien. Aanrader voor op een druilerige zaterdagnamiddag!

08-01-09

53) Let is snow, let it snow.

Inderdaad, niet alleen in België doet de winter nu echt zijn intrede, ook Barcelona moet eraan geloven. Gisteren heeft het hier - voor de 3e keer in 14 jaar tijd - zelfs gesneeuwd. Natuurlijk niet de typische Belgische sneeuwvlokken, maar eerder een soort wit poeder dat uit de lucht komt vallen en onmiddellijk bij het neervallen begint te smelten.

decorationVoor de Barcelonezen - die in de winter slechts minimum-temperaturen van 8 graden gewend zijn - is zoiets dan ook redelijk uitzonderlijk, wat zich uit in een constant klagen over hoe koud het wel niet is (met zelfs extra nieuwsuitzendingen op televisie), straten die volstaan met water (riolering is in Barcelona een niet zo ingeburgerd begrip als in België, aangezien het hier bijna nooit veel regent), en véél ongevallen door de gladde wegen (van Barcelona-centrum naar Rubí hebben we er zo´n achttal geteld).

Natuurlijk leveren deze winterse taferelen ook mooie foto´s op (zie hierboven de berg Tibidabo in de sneeuw en mist), en zolang we lekker warm binnen in het kantoor zitten, valt de winter hier ook best wel mee :)

01-12-08

47) Uitnodiging, receptie, dinner, feestje, etc.

Wat een rustige werkweek moest worden, is uiteindelijk uitgedraaid op een marathon van werk, recepties en feestjes. Hier aldus het relaas van alweer een heftige week :).

Maandag had inderdaad alle tekenen van het begin van een rustige werkweek; alle evenementen voorbij, geen lopende incentives in het vooruitzicht, en geen nieuwe aanvragen die binnenkwamen. Ideaal dus om een beetje op Facebook te zitten, mails te lezen, op de hoogte te blijven van het Belgische nieuws, enzovoort. Dinsdag was eigenlijk meer van hetzelfde; supperrelaxed wat op het internet zitten surfen, en af en toe eens een telefoontje beantwoorden, meer niet.

Woensdag begon het echter; opeens wilden alle businessverantwoordelijken van de vijfsterrenhotels in Barcelona allemaal op woensdag langskomen om hun hotel nog eens een keertje persoonlijk in de verf te komen zetten op ons kantoor. Omdat Jerry echter voormiddag opeens last gekregen had van een erge voedselvergiftiging (zó erg zelfs dat ze hem hebben moeten afvoeren 's namiddags), moest ik dus alle commerciales ontvangen - enfin, zij die überhaupt nog wilden - want hier in Spanje schijnen veel comerciales te denken dat je alleen maar een gesprek met de baas nodig hebt om alles in orde te laten komen.    

Donderdag was Jerry dan weer terug op het kantoor, na (alweer) een nachtje ziekenhuis (ik denk dat-ie daar allicht een klantenkaart moet hebben ondertussen :-D), en werd de rust plotseling omgegooid door drie aanvragen die ongeveer tegelijkertijd binnenkwamen, allen voor mei en september 2009. Daarenboven kwam dan nog eens dat bij alle drie de aanvragen een antwoord binnen de 48u verwacht werd, waardoor er de hele dag druk getelefoneerd en gemaild moest worden met alle hotels, restaurants, tourproviders, enzovoort. Daarbij kwam dan nog eens dat de gevraagde evenementdata bleken samen te vallen met een belangrijk congres in Barcelona, waardoor alle 4- en 5-sterrenhotels in onze database al compleet volgeboekt waren. Er zat dan ook niets anders op dan hotels buiten het centrum te gaan contacteren, zodat we ´s avonds al een aantal 5-sterrenhotels in Terrassa, met zijn aanvraag had gecontacteerd. De andere twee aanvragen werden verschoven naar "vrijdag-te-behandelen", aangezien het in Barcelona voor de meeste providers de gewoonte is om donderdagnamiddag al rond 17u naar huis te gaan (op vrijdag is dit zelfs al 13u).

 Helaas zijn de werkuren bij Eventisimo contractueel vastgelegd van 10-19u, maar vandaag deden we daar zelfs nog een schepje bovenop. Eventisimo Barcelona was namelijk uitgenodigd in het stadion van F.C. Barcelona (inderdaad, Camp Nou), waar er een Catering-Receptie en inwijding van een nieuwe evenementenzaal in het Camp plaatsvond. Stel je voor, de 4 grootste cateringbedrijven van Barcelona die je - broederlijk naast elkaar gesitueerd - de lekkerste, zoetste of meest exclusieve gerechten gratis aanbieden, gewoon in de hoop een babbeltje met je te kunnen slaan en er zo voor te zorgen dat je - wanneer je bij de volgende groepsaanvraag weer eens een cateringdienst nodig hebt - je hen zal contacteren. Enfin, het babbelen heb ik aan Jerry overgelaten, het eten nam ik voor mijn rekening. Goede werkverdeling, al vond Jerry van niet, afgaande op commentaren als "Verdorie Michiel, praat jij eens een keer met die mannen, kan ik ook eens wat eten" :-D

Om 23u sloten de cateringbedrijven hun boeltje en besloten we er maar vandoor te gaan, dit keer naar de club Shoko, waar alle evenementenbedrijven van Barcelona uitgenodigd waren voor een etentje en gratis drank.

 Vrijdag dan weer een drukke werkdag, met telefoontjes en mails op-en-weer betreffende de andere 2 aanvragen die afgehandeld moesten worden. Gelukkig kregen we alles op tijd verzonden, want nog diezelfde avond (enfin, nacht) hadden we alweer een andere uitnodiging op zak, dit keer van het 5-sterrenhotel Dolce Sitges (in Sitges dus), waar we uitgenodigd waren voor een 4-gangendinner en overnachting in het hotel. De overnachting in het hotel hebben we maar geskipt, maar het dinner was wel dik in orde. Ook hier weer dezelfde werkverdeling als de avond ervoor: Jerry is chauffeur en houdt zich bezig met de comerciales, en ik drink, eet en maak een paar foto´s. Ja, Jerry en ik zijn een goed team :-D

03-11-08

41) Met de familie door Barcelona.

Voilà, na een druk weekend geen rustige werkweek, want dinsdagavond stond de helft van de familie Das op de luchthaven van Girona. Eerst was er nog wat onduidelijkheid of ik mijn 2 vooraf gevraagde verlofdagen wel zou kunnen/mogen opnemen omdat Jerry momenteel al enkele weken afwezig is omwille van een longontsteking (waardoor ik dus alleen op het kantoor ben), maar uiteindelijk, na wat -euhm- manipulatieve communicatie :-) kreeg ik dinsdagvoormiddag toch een bevestigend telefoontje.

En daar stonden ze dan aan het kantoor op vrijdagavond, doorweekt van de vele regen. Hoewel maandag een dag van veel zon en temperaturen tot 23 graden was, daalde de temperatuur dinsdag tot een onaangenaame graad of 10, met regen, kou, ach ja...en meer regen (enfin, ze voelden zich in ieder geval al onmiddelijk zoals in België, muhaha). Dinsdagavond stond er dus niet veel op het programma, behalve wat avondeten in een all-you-can-eat restaurantje, en een wandeltocht terug naar het hotel, in de regen natuurlijk.

Ook woensdag was een ontypische Barcelonese dag, met opnieuw grijs en koud weer, afgewisseld met opklaringen en veel regenbuien. Gelukkig waren we 's middags uitgenodigd bij Xavi, waar la família kennis maakte met de Catalaanse keuken en appartementen van L'Eixample, terwijl Xavi en Núria crème-au-beurre leerden kennen (die erg in de smaak bleek te vallen). De rest van de dag bestond uit wat winkeltjes aflopen (gelukkig besloot Isabel de Spaanse economie te redden door wat wilde aankopen te doen), La Pedrera en Casa Battlò bekijken, en een bezoek aan de Starbucks op de Ramblas, allemaal in de gietende regen, uiteraard ;)

Donderdag was gelukkig wel een typische herfstdag in Barcelona: relatief warm (16 graden) en volle bak zon. Toen we er echter achter kwamen dat de "Tibibus" naar Tibidabo (met 512 meter de hoogste berg van Barcelona, met zicht over heel de stad) enkel in het weekend reed, werd maar besloten naar Park Guëll te gaan, waar het - zoals te verwachten - nog altijd volzat met toeristen die nog snel een citytrip naar Barcelona hadden geboekt. Na ons bezoek aan Park Guëll dan met de metro terug naar Plaça Catalunya, waar een middagmaal in "Les Quinze Nits" (Catalaanse voor "De 15 nachten", een restaurant in het hartje van BCN waar je voor 8,75€ een driegangenmenu kan eten) op het programma stond.

Vervolgens ondernamen we dan nog een tweede poging om naar Tibidabo te gaan, dit keer met de trein, een bergtreintje en een busje, dat ons helemaal tot aan de ingang van de bekende kerk bracht. Ondertussen was het wel al 18.30u, dus het begon steeds frisser te worden op 512 meter hoogte, en zeker toen we dan nog eens de lift namen tot in de top van de kerk; op 670 meter hoogte (vanwaar je een uitzicht hebt over heel Barcelona). 

Tenslotte dacht ik dat er nog een fonteinenshow zou zijn in Montjuïc, maar uiteindelijk bleek dat niet te kloppen (tot daar mijn organisatorische talenten dus ;-)), dus na een beetje sight-seeing rondom Plaça Espanya dan maar terug naar het hotel, voor hun laatste nachtje in de hoofdstad van Catalunya. Vrijdagmorgen vertrok hun vliegtuig dan opnieuw in de gietende regen naar België, terwijl ik op het kantoor wat probeerde bij te bekomen van 2 drukke dagen. Helaas niet voor lang, want 's middags kreeg ik weer telefoon van Ramon, of ik goesting had om 's avonds naar een castanyada te komen. Geen idee wat het was zei ik maar ja...

17-10-08

38) "Ja, en onze nieuwste innovatie is een adults-only ruimte."


decoration
Gisteren kregen we bezoek van het Tenerife Convention Bureau hier op het kantoor, dus zoals gewoonlijk verwachtten we één persoon die snel eventjes kwam voorstellen wat er in Tenerife allemaal te zien was. (een klein beetje) Groot was onze verbazing dan ook toen er plotseling 5 personen voor de deur stonden; één van het Bureau, en de rest van 5-sterrenhotels uit Tenerife die ook meegereisd waren om hun hotels persoonlijk komen voor te stellen.

Omdat ik de afspraak via mail had bevestigd (en ook de deur was komen opendoen toen ze aanbelden), dacht de señora van het Convention allicht dat ik de baas was van Eventisimo Barcelona, waardoor ze zich dan ook voortdurend naar mij richtte en mij vanalle vragen stelde ("Doen jullie veel evenementen op Tenerife?"), Jerry daarbij compleet negerend. Gelukkig, na enkele "euh-geen-idee-want-ik-ben-de-stagaire"-blikken, en Jerry die alle antwoorden gaf, had ze echter al snel door hoe de vork in de steel zat (behalve dan natuurlijk van dat stagaire-zijn, aangezien Jerry met iedereen over mij spreekt als "mijn nieuwe collega", waarbij ik natuurlijk een zo professioneel mogelijk blik tevoorschijn tover, muhahaha).

decorationEnfin, de laatste nieuwe innovatie in de 5-sterrenhotels in Tenerife (en misschien binnenkort ook in de rest van de wereld?) bleek de "adults-only-zone" te zijn. Verwacht hier geen al te naakte taferelen, maar wel een ruimte exclusief voorbestemd voor hotelgasten die ouder zijn dan 18 jaar, waar ze volledig en in alle rust kunnen genieten van hun (werk)vakantie, zonder het gejengel van kleine kinderen (en dat alles natuurlijk voor "een kleine" meerprijs) - een formule die trouwens vooral erg in trek blijkt te zijn bij zakenreizigers.

Andere nieuwigheid is het kunstmatige aangelegde Siam Park (http://www.siamparktenerife.com/), dat zich wil gaan profileren als het grootste waterpark in Europa. In feite is het niks anders dan een openlucht CenterParcs, maar dan 20 keer groter, met zwembaden, glijbanen, 6 restaurants, een hotel, shopmogelijkheden, en een aangelegd privé-strand met plaats voor 2000 mensen, compleet met kunstmatig zoutwaterzwembad met golven tot 7 meter hoog (speciaal ontwikkeld voor surfers). Het hele park kan trouwens voor een evenement afgehuurd worden, natuurlijk tegen een "prijsje". Misschien een origineel idee voor je volgende verjaardagsfeestje?

14-10-08

37) Ex-kotgenoten-weekend

Dit weekend was ex-kotgenoten weekend. Het begon vrijdagavond al, met een mail van Rupert, onze Zuid-Afrikaanse ex-kotgenoot die nu op het eiland van Gough (een mini-eiland bewoond door 6 personen dat bekend staat als "the loneliest place on Earth", op slechts 2700 km van Zuid-Afrika -dat dan nog het dichtst bijgelegen land is) om daar de sterren te tellen of zoiets; enfin iedereen weet waar-ie zit, maar niemand wat-ie eigenlijk precies doet :)

In ieder geval, ´s avonds hadden we afgesproken bij een kennis in een relatief goedkoop (10€ pp voor een menu valt naar Barcelonese normen enorm goed mee) Chinees Restaurant in Sant-Cugat voor een verjaardagsfeestje. Over geld kosten gesproken trouwens, Sant-Cugat is op veel vlakken al bijna even duur als Barcelona-centrum aan het worden. Zo betaal je in het centrum van Sant-Cugat om middernacht al 3€ voor een gewone cola in een alledaags cafeetje...

Enfin, zaterdagavond besloten we er - naar Catalaanse normen - relatief vroeg vandoor te gaan, wat ´s zondags stond de 10 kilometer van Rubí op het programma, en aangezien Ramon ging meedoen moest zijn fanbase dus ook om 11u in het centrum van Rubí aanwezig zijn. Dit keer had-ie geluk, want in tegenstelling tot de halve marathon in Sant-Cugat van een week daarvoor, was het nu zwaarbewolkt en een beetje regenachtig, maar wel nog altijd 23 graden (anders zou het teveel op het weer in België geleken hebben, natuurlijk ;-) )

Na de marathon repten we ons naar de trein (enfin, Norma en ik; Ramon kwam achterna gestrompeld), want Xavi (weer een ex-kotgenoot) hield samen met Núria (zijn vriendin) een inauguración (inwijding) van hun nieuwe appartement in de wijk Eixample in het hartje van Barcelona, op 2 minuutjes wandelen van het kantoor van Eventisimo (ideaal, want nu kan ik iedere middag daar gaan eten ;-) )

 Xavi en Núria hadden voor het middagmaal gezorgd, Team Rubí voor het dessert: zelfgemaakte flan (die wel een beetje sterk naar kaneel smaakte aangezien Norma daar wat mee overdreven had, maar kom :-) ). Na het eten en het aanschouwen van hun nieuwe appartement dan nog doorgegaan naar een cinema in Plaça Universitat, omdat Norma per sé Girasoles Ciegos ("Blinde Zonnebloemen") wilde zien.

Met het fiasco van vorige keer nog in ons achterhoofd (vorige keer wilde ze namelijk "Don´t Mess With The Zohan" gaan zien, één van de slechtste films die ik ooit al heb gezien) waren Ramon en ik een beetje sceptisch, en ons vermoeden werd weer bevestigd. Ciegos Girasoles is een film van 1,5u waar het verhaal enorm uitgerokken is en makkelijk in één zin verteld kan worden: Ten tijde van Franco wordt een fascistische priester verliefd op een moeder van zijn leerlingen, tot hij ontdekt dat zij nog altijd getrouwd is met een verzetsstrijder. Moraal van het verhaal: vermijd in het vervolg films die Norma absoluut wil zien :). Desondanks speciaal voor de cinefielen hieronder dan toch nog kort eventjes de trailer:

Alle foto´s van dit weekend zijn, naar goede gewoonte, ook weer exclusief te bekijken op volgend adres: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober2008#

14-09-08

26) ¡Y que viva México!

Jawel, deze week overheersen de Mexicaanse invloeden in het centrum van Barcelona, en dan vooral in de buurt van Montjuïc en het Poble Espanyol (Catalaans voor 'Spaanse Dorp' - een soort van Bokrijk waar huisjes te vinden zijn in elke Spaanse bouwstijl), waar van 13 tot en met 19 september de Semana de México (De Week van México) plaatsvindt. Met een Mexicaanse kotgenote spreekt het dan ook voor zich dat aanwezigheid zowat verplicht is. Sterker nog, Norma had het voor elkaar gekregen dat we mochten meehelpen als 'staff' van het Fiesta de México.

En voilà, na een korte rondleiding door het Poble Espanyol vrijdagavond (en de overhandiging van een heuse 'Staff'-badge), werden we zaterdag om 13.315 verwacht aan respectievelijk de informatiestand (ik) en het winkeltje met Mexicaanse artikelen (Norma). Natuurlijk waren we -geheel volgens Catalaanse traditie- pas om 14.15u in het Poble Espanyol, net gelijk met de rest van de staff zo bleek :)

decorationEnfin, aan de informatiestand moest er in het Spaans, Catalaans, Engels, Frans en Nederlands (inderdaad, Nederlanders vind je echt overal :)) uitleg gegeven worden over de verschillende optredens, kraampjes, en de Lucha Libre. Lucha Libre is vooral in Mexico één van de meest populaire sporten, hoewel in de rest van de wereld zo goed als onbekend. Lucha Libre (voor de geïnteresseerden is er een erg volledig (Engelstalig) artikel te vinden op Wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/Lucha_libre) is zowat de Mexicaanse variant van de WCW in de Verenigde Staten, met dit verschil dat worstelaars hier maskers in verschillende kleuren dragen (waardoor ze een beetje gelijken op Power Rangers), en -nogal idiote- namen hebben als 'Doctor Octagón' (Dokter Achthoek) of 'Rey Mysterio' (De Mysterieuze Koning).

Pero bien, populair dus bij de mexicanos, hoewel er voor toegang tot de Lucha Libre nog eens bijbetaald moest worden (12€ voor volwassenen, 6€ voor kinderen), en dit dan nog eens bovenop de normale toegangprijs tot het Poble Espanyol en de Fiesta de México (6€ per persoon). Daardoor zat de zat de "Lucha Libre-tent" dan ook niet eens half vol, hoewel verschillende (vooral Mexicaanse) bezoekers gretig tickets kochten voor dit espectáculo único en Barcelona ("unieke spektakel in Barcelona").

Tussendoor werden we ook nog bevoorraad met eten en drinken door de cateringdienst van de organisatie, en toen na 4 uur informatiebaliewerk (bestaat dit woord?) mijn voormiddagshift eropzat (net als die van Norma trouwens), waren we net op tijd voor enkele Mariachi-optredens (zie ook video). Mariachi kan je eigenlijk het best omschrijven als een opvoering met orkest, zangers en dansende meisjes, met liedjes waar constant de woorden te quiero ("ik hou van je"), amor (liefje) en viva México ("leve Mexico") in voorkomen, tot groot jolijt van de toeschouwers die bij het horen van de desbetreffende woorden spontaan opveren en sí, que viva México ("ja, leve Mexico!") roepen.

 

Twee uur later stonden Norma en ik, gewapend met onze staff-badges, weer klaar om te beginnen aan de avondshift, dit keer aan het winkeltje (ik), en de informatiebalie (Norma). In no time waren alle sombrero's (aan 10€/stuk) daar uitverkocht, maar ook de handel in CD's van de Mariachi-zangers en T-shirts van de Semana de México liep aardig goed. Normaal gezien zou onze avondshift maar tot 22u duren, maar omdat er nog teveel werk was voor te weinig mensen, besloten Norma en ik uiteindelijk te blijven helpen tot 23.30u. Toen we om 23.40u, moe van een hele dag mee te draaien op één van de grootste Mexicaanse festivals van Barcelona, de metro in Plaça Espanya namen, was de fiesta in het Poble Espanyol nog lang niet gedaan, en stonden verschillende rasechte Mexicanen nog altijd wild te dansen op de tonen van Jarabe Tapatio; één van de bekendste Mexicaanse deuntjes (zie video hieronder). En dan zeggen dat dit zo nog een week gaat blijven duren :)

Balans van een dag meehelpen op de Semana de México: een staff-badge van het festival, gratis eten en drinken, intensieve taalcursussen in Spaans, Catalaans, Engels, Frans en Hollands, verschillende Mariachi-opvoeringen en Lucha Libres, en daar bovenop nog een kleine vergoeding. ¡Que viva México!

De Semana de México loopt nog t.e.m. 19 september in Barcelona. Meer informatie, foto's en persartikels op: http://www.semanademexico.com/2008/

Mijn foto's van het festival zijn te bekijken op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...

11-09-08

24) What's new?

decorationIndien je een frequente bezoeker bent van deze blog, is het misschien handig je in te schrijven op de nieuwsbrief (via het kadertje 'Updates direct doorgemaild') aan de linkerkant van de site. Het enige dat je moet doen is je mailadres in het witte vakje invullen, op "Vuur!" (figuurlijk bedoeld, natuurlijk) klikken. Exact 58 seconden daarna krijg je dan een mail van Feedburner in je mailbox, en het enige dat je dan nog moet doen is de link in dat mailbericht activeren.

Voilà, en vanaf dan krijg je, enkel wanneer er een nieuw bericht verschijnt op deze blog, direct een (volledig spamvrije en gratis) mail toegestuurd met het nieuwe bericht. Gedaan met elke dag de website te bezoeken op nieuws, vanaf nu enkel nog als er iets nieuws verschijnt op http://michiel-in-barcelona-2.skynetblogs.be/!

08-09-08

23) La Rambla, een straatje zonder einde?

Rambla p'aquí, Rambla p'allá, esa la Rumba de Barcelona ("Rambla hier, Rambla daar, da's de Rumba van Barcelona") zong Manu Chao een tijdje geleden al eens over de vele Ramblas in Barcelona (zie ook video hieronder). En inderdaad, hij heeft gelijk, want in Barcelona heeft elke barrio (wijk) wel zijn eigen 'Rambla' (of in het Nederlands: dé belangrijkste - en meestal ook grootste - straat van een wijk.) Zo heb je in Barcelona o.a. de Rambla de Catalunya, de Rambla de Celler, de Rambla de Sabadell, de Rambla de Terrassa, enz.

Dé belangrijkste en meeste bekende van alle Ramblas is natuurlijk kortweg "La Rambla" ("Dé Rambla"), die zich uitstrekt van Plaça Catalunya tot aan het standbeeld van Columbus aan de oude haven.

Volgens de beschrijving op Wikipedia is La Rambla "een brede, drukke en gezellige boulevard die in het midden alleen toegankelijk is voor voetgangers (...)Men vindt er terrasjes, dagbladenkiosken, verkopers van vogels en van reptielen, bloemenstandjes en vooral veel artiesten die hun kunsten laten zien. Bij deze laatste kunnen we de ontelbare levende standbeelden noemen die deze laan haar typisch karakter geven. Er zijn ook veel tekenaars die mensen in karikatuur natekenen." Ok, tot zover de theorie, nu tijd voor de praktijk:

decorationLa Rambla kampt namelijk met een imagoprobleem, niet bij de toeristen echter, maar vooral bij de locals. Zo bracht een onderzoek door de stad Barcelona vorige week aan het licht dat 90% van de mensen die dagelijks op La Rambla te vinden zijn, allemaal toeristen zijn - voornamelijk van Engeland, Duitsland en Frankrijk. M.a.w., slechts 10% is van Spaanse of Catalaanse afkomst, en dit omwille van verschillende redenen. Zo heb je natuurlijk de grote hordes obligate toeristen die -traag voorbij slenterend- voortdurend de weg versperren, menselijke standbeelden die de oorzaak zijn van grote ´files´ (en weeral erg storend wanneer je gehaast bent), en dan natuurlijk de vele zakkenrollers, die van dit alles zoveel mogelijk proberen te profiteren (zo erg zelfs dat een officieze leuze luidt: If you haven´t been stolen on La Rambla, you haven´t been to Barcelona!). 

decoration´s Avonds rond 23 uur, wanneer de toeristen terug in hun hotel zijn, wordt La Rambla overgenomen door dealers (vooral rond de metro-ingang bij Plaça Catalunya wordt er zowat in alles gehandeld), Pakistaners die je luid schreeuwend bier proberen aan te smeren (om dan fluisterend naar je toe te komen en te vragen of je misschien "hasj" nodig hebt "very cheap"), verkopers van Afrikaanse afkomst die je met allerleid namaakspullen proberen op te zadelen ("handtassen van Louis Vuiton voor maar 5 euro!"), en natuurlijk hoertjes. De meeste problemen situeren zich in die laatste categorie, met een heuse oorlog tussen de Spaanse hoertjes, en de Afrikaanse. Kort samengevat: de Spaanse nemen je mee naar een kamertje, terwijl de Afrikaanse het overal doen en daarom ook goedkoper zijn (voor alle duidelijkheid, ik spreek hier niet uit ervaring). Door deze zware concurrentie wordt zowat elke mannelijke nachtelijke bezoeker meermaals lastig gevallen indien hij zich op La Rambla waagt.

Natuurlijk zijn (enkel) de locals op de hoogte van al deze problemen, en werd er onlangs dan ook een actiecomité opgericht - nl. "Vrienden van de Rambla" - dat, samen met de stad Barcelona, de hele Rambla-problematiek gaat proberen aan te pakken, en wat misschien zelfs zou kunnen leiden tot een hele reorganisatie van de bekendste straat van Barcelona. Ondertussen blijft La Rambla echter een straatje zonder eindje... 

03-09-08

22) Condooms voor mensen met een IQ < 70

Je kan Spanjaarden veel verwijten, maar niet dat ze wereldvreemd zijn. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik zondag in de plaatselijke automaat volgende condooms zag staan:

Van Barcelona - A...

Inderdaad, je leest het goed, op het pakje staat wel degelijk 'retard', hetgeen in het Nederlands net zoveel betekent als 'debiel', 'lomperik', 'achterlijk', of meer in het algemeen: mensen met een IQ ter grootte van hun schoenmaat die zich amuseren met het op alfabetische volgorde leggen van een zakje M&M's, en dan een half uur later tot de conclusie komen dat alle letters hetzelfde zijn (indien u zelf een retard bent: inderdaad, de M).

Enfin, de vraag is hoe zo´n persoon dan in hemelsnaam aan een lief geraakt :). Volgens Norma heeft 'retard' in ieder geval niets te maken met het IQ van de persoon, maar des te meer met het feit dat het genot verlengd wordt of zoiets (van het Spaanse retardar, hetgeen ´verlengen´ betekent). Ik vind mijn versie van de feiten stukken beter.

02-09-08

21) Weekend = werk

Geachte bloglezer, inderdaad, werken bij een evenementenbureau houdt soms (enfin, dikwijls) ook in dat je in het weekend aanwezig moet zijn op een door Eventisimo georganiseerd evenement. En aangezien ik dit weekend de enige was die aanwezig was op het kantoor (Jerry op vakantie en Lidia, de nieuwe compañera de trabajo, zou pas maandag komen), en respectievelijk zaterdag 1 en zondag 23 personen gingen aankomen in het hotel Princesa Sofia in Barcelona, was het mijn taak aanwezig te zijn in het hotel om te zien of er geen problemen waren bij de cliënten.

decorationEn inderdaad, zo geschiedde dus dat ik zaterdagmiddag (na een reis van 30 minuten in de trein en daarna nog 20 minuten in de metro) eindelijk om 14 uur in het vijfsterrenhotel Princesa Sofia stond. Om 13.30 uur zou het vliegtuig van de cliënt landen in Barcelona, maar door vertraging in Turkije, zat er voor mij niets anders op dan te chillen in de lounge van het hotel. Gelukkig had de verantwoordelijke van 'reservas de grupos'  mij ondertussen al een Coca Cola aangeboden (kostprijs 6 (zes!) euro). De veiligheidsagenten die voorbijliepen bekeken me wel nogal raar, aangezien ik er met mijn 21 lentes en in mijn zondagse kledij allesbehalve rijk, oud of geschift (zoals je wil) genoeg uitzag om een kamer te boeken in het hotel.

Enfin, na 2 uur wachten kwam ik opeens tot de conclusie dat ik niet eens wist of ik op een man of vrouw aan het wachten was. Ook op de receptie had niemand een idee of 'Aytül' nu een mannen-of vrouwennaam was. Er zat dan voor mij ook niets anders op dan aan de receptie te staan wachten totdat ik iemand zag die er Turks uitzag, en dan maar op de man (of vrouw?) af vragen of hij/zij Aytül was. Enfin, 2 minuten later kwam er een klein Turks uitziend vrouwtje (aha!) aangewandeld, die inderdaad Aytül bleek te zijn.

decorationNa een kort gesprek verliet ik dan 2,5 uur later dan verwacht uiteindelijk het hotel, net op tijd om met Norma in Plaça Catalunya af te spreken, om van daaruit dan de bus te pakken naar Tibidabo, met 512 meter het hoogste punt van Barcelona, waar zich een oud pretpark en een kerk met 2 verschillende verdiepingen bevindt. Het pretpark ging echter net dicht, en de bovenste (en meest spectaculaire) verdieping van de kerk was niet open op zaterdag, waardoor we na 40 minuten maar besloten terug naar Rubí te gaan.

Gelukkig bleek Nella net in de buurt te zijn, en besloot ze ons af te zetten in Rubí. Sterker nog, ze wilde ons zelfs pannenkoeken bakken, op voorwaarde dat wij voor de film zorgden :=). Ideaal dus, hoewel er van een film niet meer veel in huis kwam, aangezien we om 22 uur pas thuis waren en we om 23.30 uur pas gedaan hadden met eten ;)

Zondag meer van hetzelfde; d.w.z. na 1,30 uur reizen opnieuw in het hotel Princesa Sofia wachten, chillen in de lounge, een colaatje drinken (inderdaad, weer 6€, dit keer op kosten van Eventisimo), en daarna weer naar huis. Het leven van een evenementenorganisator kan zwaar zijn :=)

01-09-08

20) "Ja, het is precies een beetje pikant."

En inderdaad, na een druk weekend heb ik eindelijk weer eens eventjes de tijd om de blog te updaten met de belevenissen van de laatste 3 dagen. Beginnen doen we dit keer vrijdag, toen Ramon, Norma, Diego en ik een heuse cena (avondeten) georganiseerd hadden voor enkelen (oud-)bekenden.

Van de partij waren natuurlijk Xavi (de ex-kotgenoot van vorig jaar, bijgenaamd El Milagro de Rubí ("Het Mirakel van Rubí") vanwege zijn voortreffelijke kookstijl - vooral dan in vergelijking met Diego, Ramon of mijzelf :=)),  zijn 2 Tsjechische vrienden die eventjes op doorreis waren, Miquel (mijn vaste ticket-leverancier voor de matchen van F.C. Barcelona), en Nella ((ex-?)vriendin van Rupert (ook een ex-kotgenoot die onlangs terug vertrokken is naar Zuid-Afrika), naast dan natuurlijk de magische vier (nl. Ramon, Diego, Norma en ik).  

Afspraak was om 21.30u, maar zoals je ondertussen toch al zou moeten weten uit mijn vorige berichten, is zoiets in Spanje relatief. Rond 22.10u kwamen de eerste gasten dan ook pas rustig binnengewandeld. Xavi had voor de verandering weer eens gekookt (tortilla op Catalaanse wijze), en samen met de pizza´s van Ramon op ´Rubiaanse´ wijze (d.w.z. net niet aangebrand), de bladerdeeggebakjes van Miquel, en de mole van Norma hadden we rond 22.30u zowat de meest uiteenlopende gerechten op tafel staan.

Tijd nu voor een nieuwe insiderstip: wanneer een Mexicaanse je mole voorschotelt, en zegt dat het een beetje pikant kan zijn, vergewis je er dan van dat je genoeg water én/of ijsblokjes in huis hebt. Eén van de Tsjechen nam namelijk gretig 2 grote lepels mole, ontdekte na 1 grote hap hoe ongeloofelijk pikant het goedje wel niet was, en had de rest van de avond last van een "zware maag" en misselijkheid. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: terwijl Norma rustig verder at, zat iedereen met open mond - en ondertussen al half uitgekleed - te zwoegen om de tortilla met mole binnen te krijgen, daarbij constant of wijn water (met véél ijsblokjes) drinkend. Toen Norma vriendelijk vroeg wie nog een portie wilde hebben, moest iedereen plotseling dringend naar de W.C. Daarom werd maar snel besloten over te gaan tot het dessert.  

Wanneer je over dessert spreekt en Nella uitgenodigd is, kan je ervan uitgaan dat het lekker en goed is. Rechts op de foto haar specialiteit (cake met ananas), en links gevulde chocoladebroodjes. En hoewel verschillenden omwille van een zware maag (enig idee hoe dat zou komen, Norma?) geen hap meer binnen kregen, waren de gevulde chocoladebroodjes en de ananastaart toch binnen de 10 minuten op, zodat er ´s anderendaags alleen nog een grote kom mole overbleef - "Ideaal voor de komende week nog eens te eten", aldus Norma. Ik denk dat Ramon, Diego en ik deze week maar gaan uiteten ´s avonds :)...

(Meer foto's van het etentje door op de foto's te klikken, of indien je niet graag op foto's klikt, op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaAugustus2...)

24-08-08

18) Spaanse miscommunicaties.

Miscommunicaties komen in Spanje vaker voor dan in België. Een verklaring daarvoor is allicht dat Spanjaarden in het algemeen veel lakser zijn wanneer het op afspraken maken aankomt (getuige daarvan is bijvoorbeeld de "kom-altijd-minstens-een-kwartier-na-het-afgesproken-uur-pas-opdagen"-regel waar ik het in vorige posts al eens over had). Een ander voorbeeld om deze hypothese te ondersteunen:

Woensdag had Ramon tegen Norma, Diego en mij gezegd dat we vrijdagavond moesten vrijhouden, want dan zouden we naar een feestje gaan in Sant Cugat. Ok, vrijdagavond komen Norma en ik na het werk aan in het appartement. Ramon nergens te bespeuren, Diego evenmin. Ramon belde Norma een half uur later om te zeggen dat hij in Castelfells zat met zijn neefjes en dus niet naar huis ging komen voor zaterdagavond. Maar, als we ook wilden komen moesten we gewoon naar Sergi (een vriend van Ramon die in Sant-Cugat woont, n.v.d.r.) bellen, want die ging toch naar Castelfells gaan zaterdag.

Om 12 uur kwam Diego dan thuis met een vriendin van Uruguay (met verhalen waarover ik direct 2 blogposts kan volschrijven, amaai :)). Natuurlijk wist die ook weer niets meer van een feestje ("Hoe, heeft iemand mij ooit iets verteld daarover?"). Enfin, party canceled dus, en de rest van de avond hebben we nog geluisterd naar de verhalen van Diego zijn amiga. In het kort kwam het hierop neer: de vriendin van Diego was naar hier gekomen omdat haar ex-lief (Diego's neef) aan een overdosis drugs was gestorven (hier in Barcelona), en aangezien dat een crimineel was (bankovervallen in Italië, huurmoordenaar in Uruguay, tientallen gevangenisstraffen, enz.) die onder valse naam verbleef hier in Barcelona, was zijn ex-lief de enige die alles hier kon komen regelen. Allemaal zeer bizar, althans voor Norma en mij. Diego zijn commentaar bij dit alles: "Ja, maar in Uruguay zijn wij dan nog een normale familie hè!"

Enfin, zaterdagmiddag bellen we dan naar Sergi, om te vragen hoe laat-ie naar Castelfells vertrekt. Sergi blijkt echter helemaal niet van plan te zijn naar Castelfells te gaan (inderdaad: "Hoe, ik weet van niets..."). Gelukkig was Diego van plan naar zijn papa in Cubelles te gaan, en aangezien dat dicht bij Castelfells ligt, ging hij ons daar af zetten, nadat we zijn vriendin op de luchthaven hadden gedropt. Vijf kilometer voor Sitges vroeg-ie opeens: "Zeg, waar gaan jullie eigenlijk slapen, bij Ramon?" Jamaar, Diego, slapen, ga je dan niet terug naar Rubí vanavond? "Ik, nee, heb ik dat niet gezegd? Ik blijf slapen in Cubelles." Miscommunicaties dus. Het enige dat hij kon doen, was ons afzetten in Sitges (net voor Castelfells), zodat we daar de trein terug naar huis konden nemen (aangezien er bij Ramon in Castelfells geen trein naar Barcelona vertrok).

Gelukkig bleek er in Sitges (waar het om 22 uur 's avonds nog 26 graden was!) net een Festa Major bezig te zijn, dus hebben Norma en ik daar nog een paar uur rondgelopen (zie ook foto's en video in deze post), alvorens de trein naar Barcelona terug te nemen.

Moraal van dit verhaal: indien je nogal vlug last hebt van stress, dan is Spanje zeker een land waar je naartoe moet komen :)

(Meer foto's van het Festa Major in Sitges zijn te vinden door op de foto's in deze post te klikken, of indien je niet graag op foto's klikt, op http://picasaweb.google.nl/dasmichiel, en dan klikken op "Barcelona Augustus")