01-10-08

34) Mini's, Mini's, en meer Mini's - zaterdag

Vrijdag was natuurlijk niet de enige dag dat er gewerkt moest worden. Neen, ook zaterdag, zondag en maandag stond er een aardig vol programma op het menu.

Zaterdag: van 8u tot 23.30u

Zaterdag werd ik om 8 uur alweer in het Hotel 987 verwacht, wat er concreet op neerkwam dat ik voor de tweede dag op rij om 6.30u mocht opstaan, 20 minuten had om te eten, te douchen, enz., en dan naar het station van Rubí kon lopen om er de trein van 7.24u te nemen. Treinen in Catalunya hebben de zeer goede reputatie dat ze altijd tot op de seconde volgens schema lopen (echt waar, geen grap). Behalve vandaag dus, want hoewel ik normaal gezien om 7.55u in Plaça Catalunya moest staan (en dan nog 5 minuten had om naar het hotel te lopen), was de trein er dit keer pas om 8.02u. Om 8.03u kreeg ik dan ook al telefoon van Jerry, waar ik bleef en dat ik maar een taxi tot het hotel moest nemen, want ik werd er asap verwacht.

Enfin, 1 minuut later stap ik uit, en vertelt-ie me, terwijl hij me de sleutel van onze gehuurde Citroën C3 overhandigt: "Je hebt 10 minuten om naar het restaurant Oleum te rijden (op de berg Montjuïc) om daar te gaan onderzoeken of alles in orde is. Om 8.30u is de groep daar, en daar moet ik nu in het hotel nog de privévan voor regelen, want blijkbaar is er iets misgelopen daar."  Ok; ik dus in rotvaart door het Barcelonese verkeer met onze C3, richting Montjuïc. Gelukkig had ik 's anderendaags nog eventjes snel via Google Maps de weg gememoriseerd, want alleen met een C3'tje in het centrum van Barcelona de weg naar Montjuïc vinden is geen sinecure.

Exact 15 minuten later was ik ter plaatse, en maar goed ook, want met nog 5 minuten voor de groep zou aankomen bleken er nog wat problemen in de zaal te zijn (o.a. tafels die verkeer stonden, verlengingskabels die nergens te vinden waren, enz.). Na wat rondgetelefoneer en een gesprek met de verantwoordelijk was alles 7 minuten later toch in orde, zodat de groep 3 minuten zonder verdere problemen aan hun ontbijtmeeting konden beginnen.

Geen ontbijt voor ons echter, want de freelance (die by-the-way geen rijbewijs had) en ik moesten samen met Cristina, de verantwoordelijke van de Duitse event-maatschappij die de aanvraag van de bank had ontvangen (en daarom dus Eventisimo had gecontacteerd voor hulp) op weg naar Can Padró, een privé-circuit op 40 km van Barcelona-centrum in de schaduw van de Montserrat-berg (zie ook foto hierboven). Wij dus op weg met Daisje (ons Citroën C3'tje) volgens de volgende rolverdeling: ik achter het stuur, de freelance langs mij als co-piloot en GPS, en Cristina in constante verbinding met Jerry, die na de ontbijtmeeting de jongeren in colonne naar Can Padró moest leiden. 

Het idee (van de Duitse bank) was namelijk alle jongeren in Mini Coopers (allen volledig uitgerust met airco, stereo en ingebouwde DVD- en GPS-systeem) naar het circuit te laten rijden om daar rijvaardigheidstraining te gaan volgen (want welke jongere houdt daar niet van?). Enfin, speciaal voor de bank hebben we dus 3 Mini's uit Madrid laten overbrengen (kostprijs zal ik maar niet vermelden zeker?), de rest hebben we exclusief kunnen afhuren bij BMW-Catalunya. 

Eén uur nadat wij op het circuit waren aangekomen en alles daar hadden gecontroleerd (gelukkig opnieuw dat we er waren, want 5 minuten voor aankomst moesten de tafels nog allen geplaatst worden omdat de verantwoordelijke van het circuit "dat vergeten was"), kwamen de jongeren ook allemaal aan. Jerry al aardig gestresseerd want naar het schijnt hadden ze op de snelweg voortdurend races willen houden, en was er één chauffeur opeens gestopt "om een sigarettje te roken" langs de weg (terwijl de rest aan 140/u voorbijscheurde).

Tijdens de rijvaardigheids-training hadden we dan eventjes tijd (allé, 3 uur in totaal) om uit te rusten. Eén Mini werd langs de kant gehouden om naar de WC te gaan (die heel aan de ingang van het circuit was, en waar je in auto zo'n 3 minuten voor nodig had). Ik moest dus dringend, en had ab-so-luut geen zin om Daisy te nemen (toch niet als je kan kiezen uit bovenstaande Mini), dus ben ik maar in Johny-stijl naar de WC gereden....lees: met slippende banden, 95km/u op de het smalle berweggetje naar de ingang, en muziek volle bak, en bij terugkomst met gierende banden tot stilstand komen. Toen ik uitstapte merkte ik dat de grote baas van de bank op een stoeltje net langs met zat (dat ik door het lage dak van de Mini zelfs niet eens had gezien). Ik natuurlijk een lichtelijk schaamtgevoel aan het ontwikkelen, maar hij vroeg me -lachend omwille van zoveel jeugdelijk enthousiasme- enkel naar de sleutel van de Mini, want hij moest ook naar de WC (en toen vertrok-ie ook in Johny-stijl, dus wat betreft Mini's zijn alle mannen dus precies hetzelfde, hahaha).

Toen de rijvaardigheidstraining voorbij was, vroeg de piloot van de BMW M3 (waar je als co-piloot een race-ervaring kon meemaken) of ik ook geen goesting had om een tourtje te maken. Tuurlijk, zoiets moest-ie mij geen 2 keer vragen, dus 2 minuten later zaten we tegen 70km/u driftend in de bochten te rijden (voor de vrouwen; da's 90km/u rijden, handrem optrekken, en scheef door de bocht met spinnende wielen op het circuit blijven). Ge-wel-dig, zoals je in onderstaande (veel te korte video) kan zien:

En toen was het weer tijd om terug naar het centrum van Barcelona te vertrekken, want een uur later stond een tapas-tour in het centrum van BCN op het programma. Jerry vertrok dus eerst om het tempo van de groep zo laag mogelijk te houden, en ik met Daisy, de freelance en Cristina dan als laatste. Gelukkig maar, want in een Citroën C3 is het zo goed als onmogelijk 15 opgevoerde Mini's bij te houden met 18-jarige testosteronmacho's achter het stuur. De topsnelheid van een C3 ligt trouwens op 110km/u, of 149km/u wanneer je bergaf rijdt, maar dat doe je best niet want de auto begint dan ongeloofelijk te trillen :). Ondertussen vlamden de Mini's aan een gemiddelde snelheid van 169km/u rustig door, terwijl Daisy pedal-to-the-floor uiteindelijk een half uur later ook in het hotel stond geparkeerd.

Na 5 minuten descanso (pauze) vertrokken we dan elk naar 6 verschillende tapasbars op de Ramblas, om daar de jongeren opnieuw op te wachten, die t.w.v. 50€ tickets hadden gekregen om tapas te eten. In elke tapasbar zat iemand van de organisatie om cliënten te helpen, want ten eerste spreekt het personeel in zo'n bar enkel Spaans, bovendien zijn de obers in zo'n bar vaak niet op de hoogte van het ticketsysteem, en met zo'n belangrijke cliënten heb je natuurlijk liever dat alles zo vlekkeloos mogelijk verloopt. Echter, toen ik om 23u nog altijd niemand in 'mijn' bar had gezien, zei Jerry mij dat ik het maar voor bekeken moest houden, omdat bleek dat ze allemaal de eerste bar binnen gegaan waren (en ik zat in de allerlaatste tapasbar op de Ramblas). Om 23.45u was ik thuis, en ben ik direct gaan slapen. 's Anderendaags werd ik namelijk werd ik namelijk opnieuw in het centrum verwacht, alweer om 8u.

Meer foto's van de Mini's, het circuit, de tapasbar, enz. zijn ook te vinden op volgende link: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...#