31-01-09

58) Bye bye Eventisimo.

En voilà, aangezien de voorbije week mijn laatste week stage bij Eventisimo was, en ik nog steeds recht had op twee vakantiedagen, was mijn laatste werkweek erg chill: maandag Lidia nog wat helpen met het opstellen van een nieuw programmavoorstel voor een groep die naar Barcelona zou willen komen in april, dinsdag naar alle providers een mailtje sturen om hen te bedanken voor hun hulp gedurende de afgelopen 6 maanden, en woensdag was dan mijn laatste stagedag aangebroken (aangezien ik donderdag en vrijdag mijn vakantiedagen had opgenomen). 

Concreet  betekende dat dus dat ik woensdag voor de laatste keer moest opstaan om 8.30u, vlug ontbijten, naar het station van Rubí spurten om de trein van 9.16u te halen om dan om 9.56u in Plaça Catalunya aan te komen, en dan 5 minuten later het 2e bureau op de derde verdieping van de Calle Muntaner 50 binnen te wandelen. Mijn laatste dag was eerder saai te noemen; twee telefoontjes doorverbinden en nog enkele laatste mails beantwoorden. Plots stond Jerry (die vorige week bij Eventisimo vertrokken was) dan voor de deur, om ons uit te nodigen voor zijn afscheidsfeestje idiezelfde avond n de bar 'Foxy Lady'.   

In de namiddag kreeg ik dan ook mijn stagebeoordeling doorgestuurd (een 9/10 en zes keer de beoordeling "zeer goed"), een certificaat/referentiebrief van het hoofdkantoor in Sevilla, en de belofte dat ik freelance zeker nog gecontacteerd zou worden voor de evenementen die voor Eventisimo de komende maanden nog op het programma staan in Barcelona.

Rond 22u werden we dan in de bar 'Foxy Lady' verwacht, waar - hoewel de naam anders deed verwachten - geen enkele vrouw te bespeuren viel; Jerry bleek precies alleen maar mannelijke vrienden in Barcelona te hebben, hahahha. Enfin, na 40 minuten in het veel te rokerige cafétje waar ik gewoon 3€ moest betalen voor een Coca-Cola geserveerd door een oude rocker die daarna bijna vergat af te rekenen, besloot ik er vandoor te gaan - zodat ik zeker op tijd was voor de laatste trein naar Rubí.

Vanaf nu dus geen nieuwtjes meer vanuit de Calle Muntaner 50, maar vanaf maandag begint het stage-avontuur wel weer opnieuw, maar waar dat precies gaat zijn zal je vanaf volgende week hier kunnen lezen...

27-01-09

57) Belachelijk warm.

Jep, je maakt het maar mee, in januari op stage zijn in Barcelona, en op een dag naar buiten komen terwijl de zon volle bak schijnt en de thermometer verdorie 19 (inderdaad, negentien!) graden aanwijst. En zo geschiedde dus voorbije weekend, toen ik rond 13h het appartement uitliep om de trein te nemen naar het centrum.

Ok, om eerlijk te zijn was het in Rubí maar 15 graden, maar eenmaal in de trein (die hier allemaal uitgerust zijn met thermometer) steeg de tempertatuur zienderogen van 15° naar 16° in Sant-Cugat, 17° halverwege het traject downtown, 18° in Sarrià, tot en met 19° in Plaça Catalunya. En dat was goed te zien, overal zaten de terrassen volledig vol en liepen mensen in T-shirt over de straat, met hun winterjas nonchalant over hun schouders bungelend (tot die laatste categorie behoorde ikzelf ook trouwens). Helaas bleek het schone weer maar van (relatief) korte duur, want volgens de laatste voorspellingen is het volgende week weer strandweer. Me gusta Barcelona! 

24-01-09

56) "Hi, welcome to Barcelona"

Yesah, hij is nog steeds in the house en alive and kicking. Tot mijn verbazing merkte ik net dat het alweer bijna langer dan een week geleden is sinds ik nog iets van me heb laten horen. En dat is geheel te wijten aan een groot evenement dat we net met succes hebben afgehandeld, en waardoor ik nu moe maar voldaan aan een rustig weekend kan beginnen.

Aangezien Jerry vorige week Eventisimo verlaten heeft, stond ik er voor het laatste evenement tijdens mijn stageperiode helemaal alleen voor. Maandag, dinsdag en woensdag kwam namelijk een groep dokters van de firma 'Merck' (elke vrouw die ik tegenkom schijnt die naam te kennen, maar ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord) naar Barcelona voor een jaarlijks congres.

Eventisimo had de transfers van en naar het hotel geregeld, en dus was het de taak van ondergetekende drie dagen lang van 8u 's morgens tot 21u 's avonds aan de drie terminals van Barcelona's luchthaven post te vatten, en al de 65 personen (die met 35 verschillende vluchten in Barcelona aankwamen) persoonlijk de hand te schudden, en ze dan zo vlug mogelijk in een privé-limousine richting hotel te duwen, daarbij alle mogelijke problemen (koffers verloren, koffers kwijt, chauffeurs die niet komen opdagen in het Spaans de les lezen :), enzovoort) zo goed mogelijk proberen op te lossen, én rustig blijven.

Vooral woensdag was een topdag, want de eerste vlucht naar Barcelona stond gepland om 8u, terwijl de laatste persoon theoretisch gezien om 23u in Barcelona zou moeten aankomen. Inderdaad, theoretisch, want door vertragingen kwam het vliegtuig pas om 23.45u aan. Toen ik dan uiteindelijk om 00.15u in Plaça Catalunya aankwam, bleek de laatste trein naar Rubí al vertrokken te zijn. Er zat dus niets anders op dan a) ofwel wachten tot 5u voor de eerste trein, b) ofwel wachten tot 1.30u voor de nachtbus naar Rubí te nemen. Omdat ik echter geen van beide als ideaaloplossing vond, heb ik de grote baas maar uit zijn bed gebeld, waardoor die laatste (na lichte dwang van mijn kant) mij voorstelde de taxirit naar Rubí terug te betalen. Om 00.25 heb ik dan lekker chill een taxi naar Rubí genomen, waar ik rond 00.55u dan uiteindelijk aankwam, na allerlei gesprekken over waarom Belgisch bier beter is dan Spaans bier, waarom ik in godsnaam in het midden van de nacht een taxi naar een godverlaten plaats als Rubí nodig heb, waarom de Dakar volgend jaar terug naar Afrika moet verhuizen, enz. Dat waren met andere woorden weer 45 goed besteede euro's (inderdaad, een taxi naar Rubí kost stukken van mensen!)

Enfin, na 6 uur slaap werd ik donderdag alweer opnieuw verwacht op het evenement, dit keer om 8u in het hotel Avenida Palace, waar ik een tafeltje, eten, drinken en wat informatiemappen toegewezen kreeg, en de dokters op al hun belangrijke vragen moest antwoorden, zoals "Waar is de W.C. voor de vrouwen?"; "Kan je de chauffeur eens bellen om te vragen of-ie mij iets vroeger kan naar de luchthaven brengen?"; "Kan je mij nog een informatiemapje geven a.u.b.?", enz. Al bij al lekker relaxed dus, en bastante ontspannend na 3 dagen van gemiddeld 6 uur slaap. In de namiddag (net als vrijdag trouwens) stond het regelen van de exits dan nog op het programma; waarbij iedereen weer in een privé-limousine naar het vliegveld werd gestuurd. En zo kwam ook mijn laatste evenement bij Eventisimo tot een goed einde...

15-01-09

55) Sirenes verboden.

prohibides-les-sirenes[1]

 

 

 

 

 

Humor in Barcelona, het komt ook voor op plaatsen waar je het helemaal niet zou verwachten. Zo kan onderstaande bord voor de ingang van het ziekenhuis van Barcelona gevonden worden: "Akoestische signalen verboden, inclusief sirenes." Op zich niets speciaals, want we hebben tenslotte te maken met een ziekenhuisingang.

Desondanks heeft één of andere lolbroek er toch een humoristische bedoening van willen maken door het toevoegen van enkel symbolen, die bovenstaande tekst verder moeten verduidelijken. Het is maar dat je er geen misverstanden mogen voorkomen in de signalisatie hè ;-)

13-01-09

54) "Bienvenue Chez Les Ch'tis"

Voorbije zaterdag op het programma: filmavond, omdat het volle bak aan het regenen was (en maar niet wilde stoppen), en omdat Ramon wel wat verstrooiing kon gebruiken nu zijn 5-jarig neefje met een ernstige ziekte opgenomen is in het ziekenhuis.

decorationDit keer moest  "Bienvenue Chez Les Ch'tis" eraan geloven. "Bienvenue Chez Les Ch'tis" gaat over een Fransman die graag met vrouw en kind naar het Zuiden van Frankrijk wil verhuizen, maar overgeplaatst wordt naar het Noorden (meer bepaald naar Bergues). Iedereen vertelt hem dat het Noorden van Frankrijk (en dus indirect ook België) erger dan de hel is; 's winters zo koud dat je vingers eraf vriezen, voortdurend grijs en regenachtig weer, overal dronken personen (vanwege de kou, natuurlijk!), enfin, alle vooroordelen en stereotiepen over het Noorden extra uitvergroot.

Met een klein hart vertrekt de Fransman dan ook naar het Noorden, maar uiteindelijk blijken veel stereotiepen helemaal niet te kloppen. Omdat zijn vrouw (die in het Zuiden achtergebleven is) echter zo overtuigd is dat haar man zich sterk voor haar houdt in het "oord des verderfs", blijft hij dan ook de stereotiepen bevestigen die in het Noorden van Frankrijk zouden gelden. Totdat zijn vrouw beslist om zelf eens af te komen naar Bergues.

Wanneer vrouwlief uiteindelijk dan ook in "Bergues" aankomt, wordt ze vriendelijk opgewacht door de boertige, luidruchtige en stomdronken collega's van haar man, blijken er nog vuile mijnwerkers rond te lopen ("want de mijnen werken nog altijd") in Bergues, het vuil wordt overal op straat gegooid, en conflicten worden met geweerschoten opgelost. Terwijl het koppel gaat slapen in een armzalig huisje (want in het Noorden is iedereen arm") beseft vrouwlief hoe zwaar haar man het wel niet moet hebben. Natuurlijk komt later de aap - zoals verwacht - wel uit de mouw, maar de opeenstapeling van huizenhoge clichés en stereotiepen (in feite ook over 'mijn' België) zorgden bij Ramon en mij geregeld voor enorme lachbuien. Aanrader voor op een druilerige zaterdagnamiddag!

08-01-09

53) Let is snow, let it snow.

Inderdaad, niet alleen in België doet de winter nu echt zijn intrede, ook Barcelona moet eraan geloven. Gisteren heeft het hier - voor de 3e keer in 14 jaar tijd - zelfs gesneeuwd. Natuurlijk niet de typische Belgische sneeuwvlokken, maar eerder een soort wit poeder dat uit de lucht komt vallen en onmiddellijk bij het neervallen begint te smelten.

decorationVoor de Barcelonezen - die in de winter slechts minimum-temperaturen van 8 graden gewend zijn - is zoiets dan ook redelijk uitzonderlijk, wat zich uit in een constant klagen over hoe koud het wel niet is (met zelfs extra nieuwsuitzendingen op televisie), straten die volstaan met water (riolering is in Barcelona een niet zo ingeburgerd begrip als in België, aangezien het hier bijna nooit veel regent), en véél ongevallen door de gladde wegen (van Barcelona-centrum naar Rubí hebben we er zo´n achttal geteld).

Natuurlijk leveren deze winterse taferelen ook mooie foto´s op (zie hierboven de berg Tibidabo in de sneeuw en mist), en zolang we lekker warm binnen in het kantoor zitten, valt de winter hier ook best wel mee :)

05-01-09

52) Back in Barcelona.

How how how, na een tweetal weken radiostilte (lo siento mucho), hier weer een eerste bericht vanuit Barcelona. Na Kerstmis in Egypte (veel te warm), en daarna Nieuwjaar in België (veel te koud), bevind ik mij sinds gisterenavond weer op Spaans territorium. Maar het had niet veel gescheeld, of ik had tóch nog de sneeuwstorm van vanochtend in België kunnen meemaken.

decorationGisterenmorgen was ik namelijk weer veel te laat begonnen met het maken van mijn koffer, waardoor ik zonder veel nadenken wat spullen in mijn koffer moest dumpen, om dan snel met de auto naar Brussel te vertrekken. Onderweg toch nog maar eventjes mijn vluchtticket bekeken dan, waar ik tot mijn verbazing las dat ik ten laatste 60 minuten vóór vertrek van de vlucht mijn koffer moest inchecken. Leuk, want ondertussen waren we maar 40 minuten vóór vertrek, en er moest nog een parkeerplaats gezocht worden.

decorationVervolgens in rotvaart naar de incheckbalie, waar een ongelofelijke trut achter de balie opeens op het idee kwam mijn handbagage ook maar eens te wegen. Die bleek 12 kilo te zijn, terwijl slechts 6 kilo toegelaten was. Ofwel kon ik de helft thuislaten, ofwel kon ik - voor slechts 50€ extra - mijn koffer toch mee in het vliegtuig nemen. Leuk natuurlijk, want ondertussen tikte de klok rustig verder. Daarom dan ook maar de helft uit de koffer gehaald, hem onder goedkeurend oog laten wegen ("Voilà, nu weegt hij maar 6 kilo, en dat is wel toegelaten. Hier is je instapkaart."), en na 10 meter alles er terug ingestoken en uiteindelijk tóch moet 12 kilo handbagage op het vliegtuig gestapt, ha! 

But..there´s more. Bij aankomst liep ik dan ook - zonder rekening te houden met de bordjes en televisieschermen - door naar uitgang A, want daar kwamen de vorige keren ook altijd mijn koffers aan, en wie zou er nu op het idee komen dát te veranderen. De Catalanen dus, want na alle bagagebanden 5 keer gedaan te hebben, bleek mijn koffer in uitgang B aan te komen. Crap. Nu was ik verplicht terug door de douane te gaan (jeeuj, nogmaals mijn zakken leegmaken, mij laten fouilleren, en uitleggen dat het inderdaad mijn laptop was die in mijn koffer zat), en dan uiteindelijk via uitgang B terug buiten te komen. Ondertussen was er echter al zoveel tijd gepasseerd dat mijn koffer al van de bagageband was gehaald (haha, en ik maar rondzoeken naar mijn koffer, stond-ie verdorie al op een kantoor opgeborgen), en dan via uitgang B snel naar uitgang A gelopen, want daar stond Ramon op mij te wachten. Zijn eerste woorden waren dan ook: ¡Eres un inútil Michiel, un verdadero inútil! Ik denk dat dat inderdaad zowat de moraal van het verhaal moet zijn ;)