05-01-09

52) Back in Barcelona.

How how how, na een tweetal weken radiostilte (lo siento mucho), hier weer een eerste bericht vanuit Barcelona. Na Kerstmis in Egypte (veel te warm), en daarna Nieuwjaar in België (veel te koud), bevind ik mij sinds gisterenavond weer op Spaans territorium. Maar het had niet veel gescheeld, of ik had tóch nog de sneeuwstorm van vanochtend in België kunnen meemaken.

decorationGisterenmorgen was ik namelijk weer veel te laat begonnen met het maken van mijn koffer, waardoor ik zonder veel nadenken wat spullen in mijn koffer moest dumpen, om dan snel met de auto naar Brussel te vertrekken. Onderweg toch nog maar eventjes mijn vluchtticket bekeken dan, waar ik tot mijn verbazing las dat ik ten laatste 60 minuten vóór vertrek van de vlucht mijn koffer moest inchecken. Leuk, want ondertussen waren we maar 40 minuten vóór vertrek, en er moest nog een parkeerplaats gezocht worden.

decorationVervolgens in rotvaart naar de incheckbalie, waar een ongelofelijke trut achter de balie opeens op het idee kwam mijn handbagage ook maar eens te wegen. Die bleek 12 kilo te zijn, terwijl slechts 6 kilo toegelaten was. Ofwel kon ik de helft thuislaten, ofwel kon ik - voor slechts 50€ extra - mijn koffer toch mee in het vliegtuig nemen. Leuk natuurlijk, want ondertussen tikte de klok rustig verder. Daarom dan ook maar de helft uit de koffer gehaald, hem onder goedkeurend oog laten wegen ("Voilà, nu weegt hij maar 6 kilo, en dat is wel toegelaten. Hier is je instapkaart."), en na 10 meter alles er terug ingestoken en uiteindelijk tóch moet 12 kilo handbagage op het vliegtuig gestapt, ha! 

But..there´s more. Bij aankomst liep ik dan ook - zonder rekening te houden met de bordjes en televisieschermen - door naar uitgang A, want daar kwamen de vorige keren ook altijd mijn koffers aan, en wie zou er nu op het idee komen dát te veranderen. De Catalanen dus, want na alle bagagebanden 5 keer gedaan te hebben, bleek mijn koffer in uitgang B aan te komen. Crap. Nu was ik verplicht terug door de douane te gaan (jeeuj, nogmaals mijn zakken leegmaken, mij laten fouilleren, en uitleggen dat het inderdaad mijn laptop was die in mijn koffer zat), en dan uiteindelijk via uitgang B terug buiten te komen. Ondertussen was er echter al zoveel tijd gepasseerd dat mijn koffer al van de bagageband was gehaald (haha, en ik maar rondzoeken naar mijn koffer, stond-ie verdorie al op een kantoor opgeborgen), en dan via uitgang B snel naar uitgang A gelopen, want daar stond Ramon op mij te wachten. Zijn eerste woorden waren dan ook: ¡Eres un inútil Michiel, un verdadero inútil! Ik denk dat dat inderdaad zowat de moraal van het verhaal moet zijn ;)

De commentaren zijn gesloten.