25-11-08

46) 2987 kilometer.

Dat is de afstand die ik de voorbije 7 dagen heb afgelegd in respectievelijk een Citroën C2 en een Citroën C4. Van 14 tot 21 november hadden we namelijk twee evenementen tegelijkertijd in Barcelona, en aangezien Jerry bij de voorbereiding ervan een week lang op ziekenverlof was, moest ik - samen met de grote baas van Eventisimo - één van de evenementen voorbereiden. Zondag 16 november zouden er namelijk 2 Duitsers naar Barcelona komen voor een site inspection van de galalocaties die we aangeboden hadden voor hun evenement in mei 2009.

En aangezien dit evenement financieel erg belangrijk is voor Eventisimo (zo is hun budget voor een 2-uur durende driving experience bijvoorbeeld 900€ pp - en in totaal zouden er 120 personen gaan deelnemen, dus reken maar uit) moest ik van de grote baas (die trouwens een Antwerpenaar bleek te zijn) een auto huren - enfin, auto is nu niet bepaald het beste woord voor een Citroën C2-tje - om de wegen naar de special venues te verkennen.

Zaterdag alleen al stond er 670 kilometer op de teller, maar toen ik 's avonds om 23.30u thuiskwam kende ik wel alle routes vanbuiten. Gelukkig maar, want toen ik zondagmorgen in de luchthaven stond om de big chief af te halen, bleek die een vlucht naar Madrid te hebben geboekt i.p.v. Barcelona. Klein probleempje, want hij zou pas om 19u in Barcelona kunnen zijn, terwijl de klanten al om 14u in BCN-Airport zouden staan. Er zat dan ook niets anders op dan in mijn eentje de site inspections met de klanten te doen - al een geluk dat ik de weg kende ;-)

Na de site inspections waren de klanten enorm enthousiast, en wilden ze zelfs meer exclusieve locaties in de buurt van Barcelona zien. Gelukkig wist de big boss wel nog een paar locaties, maar van de weg ernaartoe was hij niet geheel zeker, waardoor we zondag om 21u 's avonds de auto genomen hebben om de weg te zoeken van 5 nieuwe en exclusieve locaties, om om 2.30u 's ochtends terug in Barcelona aan te komen. Na een nacht van 5u slaap stond ik maandagmorgen opnieuw in het centrum van Barcelona, om exact dezelfde routes te doen als de nacht ervoor, maar nu met de klanten. Vooral de Cava-brouwerij van Codorníu (één van de grootste Cava-producenten ter wereld) - zie ook de foto aan de linkerkant en op volgende link:  http://picasaweb.google.com/dasmichiel/5BarcelonaNovember...

Dinsdag besloten de klanten tevreden naar Duitsland terug te keren, en ook de grote baas ging één dag vroeger dan gepland terug naar Sevilla. Tijd om uit te rusten was er voor mij echter niet, want Jerry had mijn hulp nodig bij het andere evenement dat ondertussen bezig was. De 33 Duitse eigenaars van Euronics waren namelijk in Barcelona, en wilden per se al hun winkels in Barcelona en omstreken bezoeken. Mijn Citroën C2 werd dus ingeruild voor een Citroën C4 mét GPS, en het was mijn taak een tiental kilometer voor de bus te rijden, en Jerry te verwittigen waar de bus exact de afslag moest nemen om in een bepaald dorpje in de juiste straat voor de juiste winkel uit te komen, want de kaarten van Google Maps komen niet altijd perfect overeen met de werkelijkheid.

Van 9u 's morgens tot 23u 's avonds voortdurend rondrijden, en dat ondertussen al 6 dagen lang begint na een tijdje wel vermoeiend te worden, maar gelukkig stuurde de GPS ons altijd direct naar de juiste straat, én waren er altijd voldoende pauzes in exclusieve restaurants, waar de "begeleiders" van groepen altijd gratis ook de groepsmenu (ter waarde van 50€ pp) voorgeschoteld krijgen, nice ;) 

Vrijdagmiddag besloot ook de groep van Euronics ervandoor te gaan, waardoor ik na 2987 kilometer rijden en gemiddeld 6u slapen eindelijk eens een rustig weekend had om eens -euh- niets te doen. Hoewel ik wel nog moet afkicken van het feit dat ik niet meer 's morgens in de auto kan stappen om in 20 minuten naar Barcelona te rijden, maar eerst 10 minuten moet lopen om dan na 30 minuten trein pas in het het centrum aan te komen. Om af te sluiten nog een korte video over het verkeer - of beter gezegd - de afwezigheid daarvan op de oververlichte Catalaanse tolwegen. Ok, tijd om te gaan slapen!

22-11-08

45) Opening Hotel Alexandra

Hey how beste lezer, het is alweer 10 dagen geleden sinds mijn laatste bericht hier op deze blog, en dat is geheel de schuld van een 8-dagen durende evenement waar ik het in mijn volgende blogpost nog uitgebreid ga over hebben. In afwachting alvast een eerste korte berichtje daterende van 13 november, toen Eventisimo uitgenodigd werd voor de opening van het nieuwe Hotel Alexandra ***** in de Calle Mallorca (op 5 minuten wandelen van het kantoor).

Omdat Jerry om familiale redenen een week naar Duitsland was zat ik weer alleen in het kantoor, en aangezien het een uitnodiging voor 6 personen betrof, had ik de kotgenootjes ook maar geïnviteerd voor een avond vol jazz, mooie meisjes (bij de opening van hotels worden altijd modellen ingehuurd) en gratis eten en drinken. Ramon had echter een belangrijke voetbalmatch, en Diego en Norma belden later op de avond af, maar gelukkig had Sergi wel tijd en goesting voor de goodies van Hotel Alexandra.

Om 21u stonden we dan ook in de ingang van het hotel, waar we al direct een glas wijn in onze hand geduwd kregen, en dan door twee modellen naar boven geleid werden, waar we voorgesteld werden als "Michiel y Sergi de Eventisimo Barcelona", hahaha. Tot 22u was het eigenlijk maar een saaie bedoening, met wat loungemuziek en gesocialize, maar dan ging opeens de keukendeur open en werden we aan de lopende band overstelpt met allerhande kleine tapas (in het Spaans heet zo iets een Pica Pica-menú), wijn, water en veel Coca Cola ;) 

Om 23u, toen het Jazz-concert net op gang begon te komen en de obers aan hun 5342e-taparonde begonnen, vonden we het wel stilletjes genoeg geweest, na een uur constant gratis eten en drinken :) Wie zei er daar iets van een economische crisis?

13-11-08

44) Halloween in Port Aventura

Zaterdag 8 november, verjaardag van Norma, dus besloten we maar naar Port Aventura te gaan als verjaardascadeautje ;) Port Aventura (Catalaans voor Avonturenhaven), zo leert Wikipedia ons, ligt in Salou en is met zijn 34.362 m² één van de grootste themaparken in Europa (ter vergelijking, De Efteling is 17.000 m² groot).

Port Aventura dus, waar toegangskaartjes standaard 43 euro per persoon kosten, maar waar wij dankzij een speciale promotie toch voor 21 euro per persoon konden binnenglippen. Eenmaal binnen leek het park veel gelijkenissen te hebben met de Belgische en Nederlandse pretparken; thematische zones, de typische pretpark-standaardmuziek en natuurlijk de torenhoge voedselprijzen. Veel gelijkenissen dus, behalve wat betreft de wachttijden; die zijn in Catalunya namelijk nog stukken erger. Zo stond bij elke attractie om 11.30u 's morgens al minstens 1u als wachttijd, hetgeen later op de dag nog ietsje langer werd; 2,5u tot 3u aanschuiven, voor attracties die tussen de 15 en 30 seconden duren, en dat in het laagseizoen (in de zomer schijnt het nóg erger te zijn).

Topattractie (en aanrader mocht je zelf ook eens in Port Aventura zijn) is de Furius Baco, een attractie waar je zittend aan beide zijden van de ride van volledige stilstand naar 135 km/u afgeschoten word, en dat in 3 seconden tijd. De G-kracht die je ervaart wanneer je in 3 seconden zó snel versnelt is op zijn zachst uitgedrukt indrukwekkend; vooral als je dan - zoals ik - het geluk hebt alles vanop de eerst rij mee te maken, en alles op een voor onmogelijk geachte snelheid op je af ziet komen. Nadeel is wel dat je - omwille van de enorme snelheidstoename - met lichte hoofdpijn en oververmoeid buitenkomt, maar dat moet je er dan maar bijnemen :)

Dit is ongeveer hoe je alles beleeft als je op de eerste rij zit; let vooral op de enorme snelheid waarmee alles op je afkomt aan het begin:

Dit is een video gemaakt door een meisje dat voor de eerste keer in de attractie stapt en, net als ik, geen idee had wat ze kan verwachten. Let vooral op op 00:32 welke reactie de attractie bij haar teweegbrent wanneer ze afgeschoten wordt:

Rond 18u waren de wachttijden in bijna elke attractie minimum 3 uur, dus besloten we dat het tijd was om terug huiswaarts te keren. Op de terugweg leek de Volvo van Diego opeens veel minder snel te gaan dan 's morgens. Pff, 120 km/u, het is niets wanneer je gewend bent aan 135 km/u in 3 seconden!

11-11-08

43) Mannelijke verhuistechnieken.

Vorige week heeft de broer van Ramon dan nog een nieuwe eettafel gekocht, en hij vroeg of wij zijn oude tafel niet wilden hebben. Aangezien onze eettafel eigenlijk wel aan vervanging toe was, zouden Ramon, Diego en ik onze oude tafel dus wel eens afbreken, en samen met een oude zetel naar het containerpark brengen. 

decorationWoensdagavond kwam Diego mij dus roepen, of ik samen met Ramon de oude tafel vanonder kon vasthouden, dan zou hij het "bovenblad" er wel eens eventjes afshotten (zoiets heet "Uruguaanse-verhuisstijl"). Hij geeft dus een Jet-Li-high-kick tegen het bovenblad, en dat vliegt door heel het appartement op de salontafel, daarbij Ramon zijn zijn bord en glas (die op de tafel stonden) in 3 stukken brekend, op 10 centimeter van het tv-scherm vandaan :). Uruguaanse-verhuisstijl, zoals ik al zei.

Ok, toegegeven, Ramon en ik waren niet veel beter. We dachten de zetel in de lift te kunnen zetten zodat we hem niet 4 verdiepingen naar onder moesten brengen. Omdat onze lift nogal aan de kleine kant is, en de zetel nogal aan de grote, besloot Ramon onder te gaan staan om op het knopje te duwen, terwijl ik boven stond om de deur te sluiten van de lift (aangezien er niemand meer bij in de lift kon gaan). Ok, de deur sluit boven, maar opeens horen we niets meer en gaat op elke verdieping het lampje van de lift aan. Inderdaad, je raadt het al, een stukje van de zetel was tussen de deur van de lift blijven zitten, en dus was de hele boel geblokkeerd. 

decorationEr zat dan voor ons ook niets anders op dan eerst naar de 5e verdieping te gaan naar de maintenance-verantwoordelijke van ons appartement, maar die had helaas geen sleutel van de lift. Dan maar naar het gelijkvloers, maar ook daar had niemand een sleutel. Uiteindelijk dan naar de 3e verdieping, waar gelukkig iemand thuis was die een sleutel van de lift had (allemaal met de trap natuurlijk, want de lift werkte niet :-D). Ondertussen moest iedereen (onder luid gezucht en geklaag) met de trap naar boven gaan, en stond er ook op elke verdieping mensen aan de liftdeuren te kijken, want iemand had gezegd dat er een persoon in de lift vastzat, dus werd er onder lichte paniek al contact gezocht met de opgeslotene.

Gelukkig kreeg de verantwoordelijke van de 3e verdieping uiteindelijk de deur terug open, en hebben we het buitenbrengen van de zetel maar aan Diego zijn verhuistechnieken overgelaten (lees: de zetel op de trap zetten en elke verdieping gewoon via de trap naar onder gooien). Ach, die Uruguaanse efficiëntie toch... 

Norma was gelukkig tijdens onze verhuispogingen niet thuis, en we hebben elkaar ook maar beloofd het niet tegen haar te vertellen. After all; is er toch niets belangrijks gebeurd, en de zetel en tafel zijn onder geraakt, da´s wat telt :-D

07-11-08

42) ¿Castanyaqué?

Zoals ik dus in mijn vorige bericht geëindigd ben, kreeg ik vrijdagmiddag een telefoontje van Ramon, of ik zin had naar een Castanyada te gaan. Inderdaad, hoor ik je nu denken, "een Castanyaqué?"

Een Castanyada is eigenlijk de Catalaanse tegenhanger van het Amerikaanse Halloween, en wordt dus ook op de 31 oktober gevierd, maar dan wel een beetje anders dan het Amerikaanse trick-or-treat kinderspelletje waar van deur tot deur gegaan wordt voor snoep. Hier spreekt een grote groep af bij iemand thuis, en worden er kastanjes geroosterd (vandaar castanyada) en Panellets gemaakt. Panellets zijn kleine marsepeinbolletjes met nootjes, kokosnoot, etc. die enorm duur zijn als je ze bij de plaatselijke bakker gaat halen (omdat alles met de hand gemaakt moet worden), en daarom ook bij voorkeur zoveel mogelijk zelf worden gemaakt. Enfin, nadat ik wat toegekeken had hoe het vrouwvolk zich zorgvuldig bekommerde om het dessert, en wat meegelachen had met de rest van de mannen die totaal geen idee hadden hoe kastanjes het best geroosterd konden worden; in een pan op een (gas)vuur, in de oven, of op de barbecue. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat geen één van de drie opties tot een goed resultaat leidde, waardoor het uiteindelijk enkel Panellets werden als dessert :).

Zaterdag stond normaal een uitstap naar de Pyreneeën op het programma, maar omdat het weer nog altijd Belgische kuren had, werd dat al gauw gecancelled, zodat ik uiteindelijk toch nog een relaxed weekend had. Ideaal, want Jerry had me vrijdagnamiddag ook nog gebeld dat hij de komende week ook niet zou komen werken, dus dat ik beter uitgerust kon zijn om alleen op het kantoor alles te regelen.

De voorbije werkweek was dan ook vooral druk, met veel heen-en-weer-gebel met het hoofdkantoor van Sevilla om alles zo goed mogelijk geregeld te krijgen voor een inspectiebezoek van een groot Duits evenementenbureau dat volgend weekend naar Barcelona gaat komen voor een bezoek. To be continued, that one.

03-11-08

41) Met de familie door Barcelona.

Voilà, na een druk weekend geen rustige werkweek, want dinsdagavond stond de helft van de familie Das op de luchthaven van Girona. Eerst was er nog wat onduidelijkheid of ik mijn 2 vooraf gevraagde verlofdagen wel zou kunnen/mogen opnemen omdat Jerry momenteel al enkele weken afwezig is omwille van een longontsteking (waardoor ik dus alleen op het kantoor ben), maar uiteindelijk, na wat -euhm- manipulatieve communicatie :-) kreeg ik dinsdagvoormiddag toch een bevestigend telefoontje.

En daar stonden ze dan aan het kantoor op vrijdagavond, doorweekt van de vele regen. Hoewel maandag een dag van veel zon en temperaturen tot 23 graden was, daalde de temperatuur dinsdag tot een onaangenaame graad of 10, met regen, kou, ach ja...en meer regen (enfin, ze voelden zich in ieder geval al onmiddelijk zoals in België, muhaha). Dinsdagavond stond er dus niet veel op het programma, behalve wat avondeten in een all-you-can-eat restaurantje, en een wandeltocht terug naar het hotel, in de regen natuurlijk.

Ook woensdag was een ontypische Barcelonese dag, met opnieuw grijs en koud weer, afgewisseld met opklaringen en veel regenbuien. Gelukkig waren we 's middags uitgenodigd bij Xavi, waar la família kennis maakte met de Catalaanse keuken en appartementen van L'Eixample, terwijl Xavi en Núria crème-au-beurre leerden kennen (die erg in de smaak bleek te vallen). De rest van de dag bestond uit wat winkeltjes aflopen (gelukkig besloot Isabel de Spaanse economie te redden door wat wilde aankopen te doen), La Pedrera en Casa Battlò bekijken, en een bezoek aan de Starbucks op de Ramblas, allemaal in de gietende regen, uiteraard ;)

Donderdag was gelukkig wel een typische herfstdag in Barcelona: relatief warm (16 graden) en volle bak zon. Toen we er echter achter kwamen dat de "Tibibus" naar Tibidabo (met 512 meter de hoogste berg van Barcelona, met zicht over heel de stad) enkel in het weekend reed, werd maar besloten naar Park Guëll te gaan, waar het - zoals te verwachten - nog altijd volzat met toeristen die nog snel een citytrip naar Barcelona hadden geboekt. Na ons bezoek aan Park Guëll dan met de metro terug naar Plaça Catalunya, waar een middagmaal in "Les Quinze Nits" (Catalaanse voor "De 15 nachten", een restaurant in het hartje van BCN waar je voor 8,75€ een driegangenmenu kan eten) op het programma stond.

Vervolgens ondernamen we dan nog een tweede poging om naar Tibidabo te gaan, dit keer met de trein, een bergtreintje en een busje, dat ons helemaal tot aan de ingang van de bekende kerk bracht. Ondertussen was het wel al 18.30u, dus het begon steeds frisser te worden op 512 meter hoogte, en zeker toen we dan nog eens de lift namen tot in de top van de kerk; op 670 meter hoogte (vanwaar je een uitzicht hebt over heel Barcelona). 

Tenslotte dacht ik dat er nog een fonteinenshow zou zijn in Montjuïc, maar uiteindelijk bleek dat niet te kloppen (tot daar mijn organisatorische talenten dus ;-)), dus na een beetje sight-seeing rondom Plaça Espanya dan maar terug naar het hotel, voor hun laatste nachtje in de hoofdstad van Catalunya. Vrijdagmorgen vertrok hun vliegtuig dan opnieuw in de gietende regen naar België, terwijl ik op het kantoor wat probeerde bij te bekomen van 2 drukke dagen. Helaas niet voor lang, want 's middags kreeg ik weer telefoon van Ramon, of ik goesting had om 's avonds naar een castanyada te komen. Geen idee wat het was zei ik maar ja...

01-11-08

40) Na siësta komt...actie.

Inderdaad, het is al bijna een week geleden sinds mijn laatste blogpost. Dat kan maar één ding betekenen; nl. dat ik het de laatste tijd erg druk heb gehad. Maar beginnen waar we de laatste keer geëindigd waren:

Vrijdag stond dus een bezoek aan de Masterpiece-party in de club Shoko op het programma, samen met Diego. Omdat ik op het kantoor ook nog een uitnodiging had liggen van de opening van de nieuwe lobby van het hotel ME Barcelona voor 3 personen voor diezelfde avond, besloten we Sergi ook nog uit te nodigen voor een avondje party crashen. Afspraak om 23u aan de ingang van het hotel ME, maar geheel naar Catalaanse traditie vertrokken we hier pas rond 22.50 (rit van Rubí naar BCN-centrum is zo'n 25 minuten), dus onderweg al een telefoontje van Sergi waar we bleven. Gelukkig beschikt Diego over een krachtige Volvo, dus rond 22.21 waren we dan toch ter plaatse.

In Barcelona wordt graag belangrijk gedaan door te werken met allerlei lijsten waar je je moet inschrijven om ergens binnen te mogen. Zo ook in het Hotel ME, waar ik ons eerst had moeten inschrijven op een VIP-lijst, anders laat de 5-koppige security je er gewoon niet eens in, pfff wat een show.

Enfin, éénmaal binnen dan was er eigenlijk niet veel te beleven; mooie futuristische lobby, maar toen bleek dat de drank niet gratis was en we 4€ moesten betalen voor een gewone cola, zijn we er maar vandoor gegaan, op weg naar Shoko in de meeste yuppie-buurt van Barcelona. En inderdaad, ook hier moest je op de "lijst" staan om binnen te mogen, maar eenmaal binnen bleek ook hier de drank boven de 4€ te liggen, dus op een relatief bescheiden uur zijn we er, na 2 uur toegekomen te zijn met 1 drankje, ook hier maar snel vandoor gegaan.

Zaterdagnamiddag dan had ik geluk dat Albert zich plotseling erg ziek voelde, waardoor ik met zijn abonnement naar F.C. Barça - Almería kon gaan kijken. Ideaal, want in de eerste 39 minuten slaagde Barça er in maar liefst 5 goalen te maken (hetgeen ook de eindstand zou zijn), tot groot jolijt van de vele toeristen en de Catalanen, die zich al stilletjes aan beginnen op te maken voor Barça - Madrid midden December.

Zondag ook weinig rust, want om 13u werd ik voor La Pedrera verwacht voor een optreden van Xavi en zijn groep, om dit op zijn minst opvallende bouwwerk van Gaudi te promoten. Na de dansvoorstelling dan nog met Xavi, Nuria, zijn ouders en zus naar zijn thuis gegaan om daar nog een typische Catalaanse maaltijd en dessert te eten, terwijl ik door de familie spontaan werd omgedoopt tot de nieuwe geadopteerde zoon. Na het eten dan nog eens naar La Pedrera, waar het avondprogramma ondertussen ook al begonnen was, met nog meer optredens, zang en dans. Om 20u dan eindelijk terug naar Rubí om te gaan slapen, want 2 dagen later zou de helft van de familie dan weer voor de deur staan, klaar voor een privé-tour door Barcelona ;)