22-10-08

39) Siësta, siësta, en dat is het zo ongeveer.

decorationDeze week niet veel nieuws vanuit Barcelona. Het weekend was relatief rustig, en afgezien van wat chillen en een beetje werken aan mijn stageverslag, kon mijn weekend dus eigenlijk best wel saai genoemd worden (achja, mag ook wel eens ;)). Wel zaterdagavond nog een foute film gekeken; "Wedding Crashers" (ook wel gekend als "De boda en boda" ("Van bruiloft naar bruiloft") in het Spaans), over twee vrienden die elke week een ander bruiloftsfeest afschuimen voor gratis eten, drank, feest en meisjes.

Enfin, een echte jongensfilm dus, hetgeen perfect verklaarde waarom Norma het na 30 minuten al aftrapte, en Diego, Ramon en ik als een stel echte tienerjongens besloten het volgende weekend ook een paar Catalaanse bruiloften te gaan crashen, muhahaha. Voor de geïnteresseerden hieronder een korte trailer:

Ok, back to reality nu. Ook werkgewijs hebben we momenteel te kampen met een siësta-periode; er komen geen nieuwe aanvragen binnen en dus ook geen dringende telefoons of mails, waardoor Jerry en ik de tijd dagelijks wat proberen te vullen door extra-lange pauzes te nemen, om de 2 minuten de Hotmail-startpagina te refreshen in de hoop van iemand een mail ontvangen te hebben, familie en vrienden stalken via Facebook, of gewoon wat doelloos rondsurfen op internet...

decorationGisteren hadden we nochtans een uitnodiging van Porsche, om op het Circuit van Catalunya een Porsche-driving experience te komen doen in allerlei Porsches (redelijk logisch eigenlijk, dat laaste), inclusief een slipcursus. Helaas wilde de bewaker ons aan de ingang van het Circuit er ons onder geen beding inlaten, en ook de organisator bleek telefonisch niet beschikbaar, dus zat er voor ons niets anders op dan terug te keren naar het kantoor. Terug op kantoor heeft Jerry dan een mail gestuurd naar de organisatie om te vragen of we dit evenement alsnog een andere dag kunnen doen, afwachten dus ;)

De komende dagen zien er gelukkig ook al iets drukker uit; morgen (donderdagavond) zijn we uitgenodigd voor de opening en voorstelling van de zalen, en bijhorende lunch van Elephant BCN (http://www.elephantbcn.com/), een exclusieve feestlocatie in het hartje van Barcelona. En vrijdagavond worden we dan weer als VIPS verwacht in de club Masterpiece, om daar een beetje te zien hoe alles eruit ziet. Jeeuj, dat wordt dus Party Crashen :)

17-10-08

38) "Ja, en onze nieuwste innovatie is een adults-only ruimte."


decoration
Gisteren kregen we bezoek van het Tenerife Convention Bureau hier op het kantoor, dus zoals gewoonlijk verwachtten we één persoon die snel eventjes kwam voorstellen wat er in Tenerife allemaal te zien was. (een klein beetje) Groot was onze verbazing dan ook toen er plotseling 5 personen voor de deur stonden; één van het Bureau, en de rest van 5-sterrenhotels uit Tenerife die ook meegereisd waren om hun hotels persoonlijk komen voor te stellen.

Omdat ik de afspraak via mail had bevestigd (en ook de deur was komen opendoen toen ze aanbelden), dacht de señora van het Convention allicht dat ik de baas was van Eventisimo Barcelona, waardoor ze zich dan ook voortdurend naar mij richtte en mij vanalle vragen stelde ("Doen jullie veel evenementen op Tenerife?"), Jerry daarbij compleet negerend. Gelukkig, na enkele "euh-geen-idee-want-ik-ben-de-stagaire"-blikken, en Jerry die alle antwoorden gaf, had ze echter al snel door hoe de vork in de steel zat (behalve dan natuurlijk van dat stagaire-zijn, aangezien Jerry met iedereen over mij spreekt als "mijn nieuwe collega", waarbij ik natuurlijk een zo professioneel mogelijk blik tevoorschijn tover, muhahaha).

decorationEnfin, de laatste nieuwe innovatie in de 5-sterrenhotels in Tenerife (en misschien binnenkort ook in de rest van de wereld?) bleek de "adults-only-zone" te zijn. Verwacht hier geen al te naakte taferelen, maar wel een ruimte exclusief voorbestemd voor hotelgasten die ouder zijn dan 18 jaar, waar ze volledig en in alle rust kunnen genieten van hun (werk)vakantie, zonder het gejengel van kleine kinderen (en dat alles natuurlijk voor "een kleine" meerprijs) - een formule die trouwens vooral erg in trek blijkt te zijn bij zakenreizigers.

Andere nieuwigheid is het kunstmatige aangelegde Siam Park (http://www.siamparktenerife.com/), dat zich wil gaan profileren als het grootste waterpark in Europa. In feite is het niks anders dan een openlucht CenterParcs, maar dan 20 keer groter, met zwembaden, glijbanen, 6 restaurants, een hotel, shopmogelijkheden, en een aangelegd privé-strand met plaats voor 2000 mensen, compleet met kunstmatig zoutwaterzwembad met golven tot 7 meter hoog (speciaal ontwikkeld voor surfers). Het hele park kan trouwens voor een evenement afgehuurd worden, natuurlijk tegen een "prijsje". Misschien een origineel idee voor je volgende verjaardagsfeestje?

14-10-08

37) Ex-kotgenoten-weekend

Dit weekend was ex-kotgenoten weekend. Het begon vrijdagavond al, met een mail van Rupert, onze Zuid-Afrikaanse ex-kotgenoot die nu op het eiland van Gough (een mini-eiland bewoond door 6 personen dat bekend staat als "the loneliest place on Earth", op slechts 2700 km van Zuid-Afrika -dat dan nog het dichtst bijgelegen land is) om daar de sterren te tellen of zoiets; enfin iedereen weet waar-ie zit, maar niemand wat-ie eigenlijk precies doet :)

In ieder geval, ´s avonds hadden we afgesproken bij een kennis in een relatief goedkoop (10€ pp voor een menu valt naar Barcelonese normen enorm goed mee) Chinees Restaurant in Sant-Cugat voor een verjaardagsfeestje. Over geld kosten gesproken trouwens, Sant-Cugat is op veel vlakken al bijna even duur als Barcelona-centrum aan het worden. Zo betaal je in het centrum van Sant-Cugat om middernacht al 3€ voor een gewone cola in een alledaags cafeetje...

Enfin, zaterdagavond besloten we er - naar Catalaanse normen - relatief vroeg vandoor te gaan, wat ´s zondags stond de 10 kilometer van Rubí op het programma, en aangezien Ramon ging meedoen moest zijn fanbase dus ook om 11u in het centrum van Rubí aanwezig zijn. Dit keer had-ie geluk, want in tegenstelling tot de halve marathon in Sant-Cugat van een week daarvoor, was het nu zwaarbewolkt en een beetje regenachtig, maar wel nog altijd 23 graden (anders zou het teveel op het weer in België geleken hebben, natuurlijk ;-) )

Na de marathon repten we ons naar de trein (enfin, Norma en ik; Ramon kwam achterna gestrompeld), want Xavi (weer een ex-kotgenoot) hield samen met Núria (zijn vriendin) een inauguración (inwijding) van hun nieuwe appartement in de wijk Eixample in het hartje van Barcelona, op 2 minuutjes wandelen van het kantoor van Eventisimo (ideaal, want nu kan ik iedere middag daar gaan eten ;-) )

 Xavi en Núria hadden voor het middagmaal gezorgd, Team Rubí voor het dessert: zelfgemaakte flan (die wel een beetje sterk naar kaneel smaakte aangezien Norma daar wat mee overdreven had, maar kom :-) ). Na het eten en het aanschouwen van hun nieuwe appartement dan nog doorgegaan naar een cinema in Plaça Universitat, omdat Norma per sé Girasoles Ciegos ("Blinde Zonnebloemen") wilde zien.

Met het fiasco van vorige keer nog in ons achterhoofd (vorige keer wilde ze namelijk "Don´t Mess With The Zohan" gaan zien, één van de slechtste films die ik ooit al heb gezien) waren Ramon en ik een beetje sceptisch, en ons vermoeden werd weer bevestigd. Ciegos Girasoles is een film van 1,5u waar het verhaal enorm uitgerokken is en makkelijk in één zin verteld kan worden: Ten tijde van Franco wordt een fascistische priester verliefd op een moeder van zijn leerlingen, tot hij ontdekt dat zij nog altijd getrouwd is met een verzetsstrijder. Moraal van het verhaal: vermijd in het vervolg films die Norma absoluut wil zien :). Desondanks speciaal voor de cinefielen hieronder dan toch nog kort eventjes de trailer:

Alle foto´s van dit weekend zijn, naar goede gewoonte, ook weer exclusief te bekijken op volgend adres: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober2008#

10-10-08

36) Insiderstip 21: opgepast met de metro!

Misschien heb je ooit al eens de metro genomen in Barcelona, en je afgevraagd of er nooit iets zou kunnen gebeuren in zo´n kleine, ondergrondse, afgesloten ruimte; zoals vb. een terroristische aanslag of een hold-up. De kleine gauwdieven even buiten beschouwing gelaten, is de metro van Barcelona (vooral na de metro-aanslagen in Madrid) toch wel één van de veiligste publieke transportmiddelen in BCN, met stoer uirziende security (met K-9-honden) aan de ingang van elk groot station, duizenden camera´s (zelfs in elk metrostel), én een eigen Underground-politie (die wel enkel bevoegdheid heeft onder de grond en dus niks kan doen als een gauwdief snel naar de uitgang van een metrostation vlucht, maar kom).

Helaas blijken al die veiligheidsmaatregelen allen overbodig wanneer je at the wrong moment at the wrong place bent, en een schizofreen toevallig je pad kruist. Zoals je in onderstaande video kan zien, staat een gepensioneerde man rustig te wachten op de metro. Net op het moment dat de metro het station binnenrijdt, wordt de man door een andere persoon - een schizofreen, zo bleek later - onder het toestel geduwd, met onmiddellijke dood tot gevolg natuurlijk.

Dankzij de beveilingscamera´s is de dader uiteindelijk gevat, maar die kon zich natuurlijk niets meer herinneren (schizofreen, remember); hoewel uit later onderzoek door de Barcelonses CSI bleek dat de man op het moment van de feiten echter perfect wist wat-ie deed. Er hangt hem nu een gevangenisstraf van 14 tot 17 jaar boven het hoofd.

Volgende keer wanneer je dus de metro neemt misschien beter niet te dicht bij het spoor wachten. Trouwens, hopelijk wordt dat geen nieuwe rage, zoals Perronsprinten tegenwoordig al België en Nederland heeft veroverd:

 

07-10-08

35) Uitstap naar Girona

Yesah; dit weekend na lange tijd eens geen evenementen, dus kon ik gedurende 2 dagen eens lang uitslapen om dan de hele dag niks te doen (om het "student zijn" niet te verleren, natuurlijk). Enfin, niks doen is ook weer niet waar, want ondanks alles was het weekend weer aardig volzet. Zaterdag was Sergi langsgekomen om de Spaanse horrorfilm [REC] te komen bekijken. Naar Catalaanse gewoonte kwam-ie pas een half uur later dan afgesproken opdagen, nadat-ie eerst nog op de verkeerde deur had zitten bonken (dat worden weer problemen met de buren :-D). Uiteindelijk had-ie ook niet [REC] bij, maar Acción Mutante, één of andere Spaanse B-film die kort samen te vatten is in 1 zin: What the hell?

Na onze mislukte filmavond zaterdag hadden we zondag opnieuw afgesproken in Sant-Cugat. Ramon wilde daar per sé de halve marathon gaan lopen (die hij dan ook nog eens wist te overleven), en daarna zouden we doorgaan naar Tarragona, waar een grote Castellers-meeting (menselijke torens bouwen) zou doorgaan. Natuurlijk beste lezer, zoals de titel al verraadt, ging dat plan uiteindelijk niet door, because we´re in Spain, en werd maar besloten koers te zetten naar Girona, een Middeleeuws stadje op 1,5u van Barcelona, en tevens thuishaven van Ryanair.

Op weg naar Girona werd nog kort eventjes een tussenstop ingelast in een typisch Catalaans restaurant dat Sergi kende. Zoals je op de foto´s kan zien (http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober20... ook nog redelijk goede prijs-kwaliteitverhouding: 20€ voor een 3-gangenmenu all-you-can-eat, drinken en desserts inbegrepen. Na het eten kwam de dueño dan ook nog af met een fles lokale Absinth (verboden in België door het te hoge alcoholgehalte) van maar liefst 89,9% (zie ook foto´s). Ramon (excuus: "Ik heb net een halve marathon gelopen, wil je mij dood ofzo?"), Sergi (excuus: "Ik moet rijden.") en ik (excuus: "Ik ben co-piloot en moet de kaart nog lezen straks.") sloegen vriendelijk af, en doordat Norma geen excuus kon bedenken was zo zowat verplicht te proeven, hetgeen zich nog de rest van de avond uitte in spontane lachaanvallen en gekke poses op de foto´s. 

Enfin, een halve dag later stonden we dus in Girona, een Middeleeuws dorpje met een belachelijk kleine rivier waar we een heel tijdje hebben rondgelopen, om daarna nog een terrasje of 2 te doen. Op 5 oktober om 22u ´s avonds nog buiten zitten op een terras in korte broek, I like :=). Trouwens, ook gedurende de dag was het hier nog meer dan aangenaam warm, met temperaturen die nog gemakkelijk 22 graden haalden, en volle bak zonneschijn; Visca Catalunya!

Meer foto´s zijn, zoals steeds, te vinden op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober2008#

01-10-08

34) Mini's, Mini's, en meer Mini's - zaterdag

Vrijdag was natuurlijk niet de enige dag dat er gewerkt moest worden. Neen, ook zaterdag, zondag en maandag stond er een aardig vol programma op het menu.

Zaterdag: van 8u tot 23.30u

Zaterdag werd ik om 8 uur alweer in het Hotel 987 verwacht, wat er concreet op neerkwam dat ik voor de tweede dag op rij om 6.30u mocht opstaan, 20 minuten had om te eten, te douchen, enz., en dan naar het station van Rubí kon lopen om er de trein van 7.24u te nemen. Treinen in Catalunya hebben de zeer goede reputatie dat ze altijd tot op de seconde volgens schema lopen (echt waar, geen grap). Behalve vandaag dus, want hoewel ik normaal gezien om 7.55u in Plaça Catalunya moest staan (en dan nog 5 minuten had om naar het hotel te lopen), was de trein er dit keer pas om 8.02u. Om 8.03u kreeg ik dan ook al telefoon van Jerry, waar ik bleef en dat ik maar een taxi tot het hotel moest nemen, want ik werd er asap verwacht.

Enfin, 1 minuut later stap ik uit, en vertelt-ie me, terwijl hij me de sleutel van onze gehuurde Citroën C3 overhandigt: "Je hebt 10 minuten om naar het restaurant Oleum te rijden (op de berg Montjuïc) om daar te gaan onderzoeken of alles in orde is. Om 8.30u is de groep daar, en daar moet ik nu in het hotel nog de privévan voor regelen, want blijkbaar is er iets misgelopen daar."  Ok; ik dus in rotvaart door het Barcelonese verkeer met onze C3, richting Montjuïc. Gelukkig had ik 's anderendaags nog eventjes snel via Google Maps de weg gememoriseerd, want alleen met een C3'tje in het centrum van Barcelona de weg naar Montjuïc vinden is geen sinecure.

Exact 15 minuten later was ik ter plaatse, en maar goed ook, want met nog 5 minuten voor de groep zou aankomen bleken er nog wat problemen in de zaal te zijn (o.a. tafels die verkeer stonden, verlengingskabels die nergens te vinden waren, enz.). Na wat rondgetelefoneer en een gesprek met de verantwoordelijk was alles 7 minuten later toch in orde, zodat de groep 3 minuten zonder verdere problemen aan hun ontbijtmeeting konden beginnen.

Geen ontbijt voor ons echter, want de freelance (die by-the-way geen rijbewijs had) en ik moesten samen met Cristina, de verantwoordelijke van de Duitse event-maatschappij die de aanvraag van de bank had ontvangen (en daarom dus Eventisimo had gecontacteerd voor hulp) op weg naar Can Padró, een privé-circuit op 40 km van Barcelona-centrum in de schaduw van de Montserrat-berg (zie ook foto hierboven). Wij dus op weg met Daisje (ons Citroën C3'tje) volgens de volgende rolverdeling: ik achter het stuur, de freelance langs mij als co-piloot en GPS, en Cristina in constante verbinding met Jerry, die na de ontbijtmeeting de jongeren in colonne naar Can Padró moest leiden. 

Het idee (van de Duitse bank) was namelijk alle jongeren in Mini Coopers (allen volledig uitgerust met airco, stereo en ingebouwde DVD- en GPS-systeem) naar het circuit te laten rijden om daar rijvaardigheidstraining te gaan volgen (want welke jongere houdt daar niet van?). Enfin, speciaal voor de bank hebben we dus 3 Mini's uit Madrid laten overbrengen (kostprijs zal ik maar niet vermelden zeker?), de rest hebben we exclusief kunnen afhuren bij BMW-Catalunya. 

Eén uur nadat wij op het circuit waren aangekomen en alles daar hadden gecontroleerd (gelukkig opnieuw dat we er waren, want 5 minuten voor aankomst moesten de tafels nog allen geplaatst worden omdat de verantwoordelijke van het circuit "dat vergeten was"), kwamen de jongeren ook allemaal aan. Jerry al aardig gestresseerd want naar het schijnt hadden ze op de snelweg voortdurend races willen houden, en was er één chauffeur opeens gestopt "om een sigarettje te roken" langs de weg (terwijl de rest aan 140/u voorbijscheurde).

Tijdens de rijvaardigheids-training hadden we dan eventjes tijd (allé, 3 uur in totaal) om uit te rusten. Eén Mini werd langs de kant gehouden om naar de WC te gaan (die heel aan de ingang van het circuit was, en waar je in auto zo'n 3 minuten voor nodig had). Ik moest dus dringend, en had ab-so-luut geen zin om Daisy te nemen (toch niet als je kan kiezen uit bovenstaande Mini), dus ben ik maar in Johny-stijl naar de WC gereden....lees: met slippende banden, 95km/u op de het smalle berweggetje naar de ingang, en muziek volle bak, en bij terugkomst met gierende banden tot stilstand komen. Toen ik uitstapte merkte ik dat de grote baas van de bank op een stoeltje net langs met zat (dat ik door het lage dak van de Mini zelfs niet eens had gezien). Ik natuurlijk een lichtelijk schaamtgevoel aan het ontwikkelen, maar hij vroeg me -lachend omwille van zoveel jeugdelijk enthousiasme- enkel naar de sleutel van de Mini, want hij moest ook naar de WC (en toen vertrok-ie ook in Johny-stijl, dus wat betreft Mini's zijn alle mannen dus precies hetzelfde, hahaha).

Toen de rijvaardigheidstraining voorbij was, vroeg de piloot van de BMW M3 (waar je als co-piloot een race-ervaring kon meemaken) of ik ook geen goesting had om een tourtje te maken. Tuurlijk, zoiets moest-ie mij geen 2 keer vragen, dus 2 minuten later zaten we tegen 70km/u driftend in de bochten te rijden (voor de vrouwen; da's 90km/u rijden, handrem optrekken, en scheef door de bocht met spinnende wielen op het circuit blijven). Ge-wel-dig, zoals je in onderstaande (veel te korte video) kan zien:

En toen was het weer tijd om terug naar het centrum van Barcelona te vertrekken, want een uur later stond een tapas-tour in het centrum van BCN op het programma. Jerry vertrok dus eerst om het tempo van de groep zo laag mogelijk te houden, en ik met Daisy, de freelance en Cristina dan als laatste. Gelukkig maar, want in een Citroën C3 is het zo goed als onmogelijk 15 opgevoerde Mini's bij te houden met 18-jarige testosteronmacho's achter het stuur. De topsnelheid van een C3 ligt trouwens op 110km/u, of 149km/u wanneer je bergaf rijdt, maar dat doe je best niet want de auto begint dan ongeloofelijk te trillen :). Ondertussen vlamden de Mini's aan een gemiddelde snelheid van 169km/u rustig door, terwijl Daisy pedal-to-the-floor uiteindelijk een half uur later ook in het hotel stond geparkeerd.

Na 5 minuten descanso (pauze) vertrokken we dan elk naar 6 verschillende tapasbars op de Ramblas, om daar de jongeren opnieuw op te wachten, die t.w.v. 50€ tickets hadden gekregen om tapas te eten. In elke tapasbar zat iemand van de organisatie om cliënten te helpen, want ten eerste spreekt het personeel in zo'n bar enkel Spaans, bovendien zijn de obers in zo'n bar vaak niet op de hoogte van het ticketsysteem, en met zo'n belangrijke cliënten heb je natuurlijk liever dat alles zo vlekkeloos mogelijk verloopt. Echter, toen ik om 23u nog altijd niemand in 'mijn' bar had gezien, zei Jerry mij dat ik het maar voor bekeken moest houden, omdat bleek dat ze allemaal de eerste bar binnen gegaan waren (en ik zat in de allerlaatste tapasbar op de Ramblas). Om 23.45u was ik thuis, en ben ik direct gaan slapen. 's Anderendaags werd ik namelijk werd ik namelijk opnieuw in het centrum verwacht, alweer om 8u.

Meer foto's van de Mini's, het circuit, de tapasbar, enz. zijn ook te vinden op volgende link: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...#