30-09-08

33) Events, events, en meer events - vrijdag

Ok, uiteindelijk heb ik eventjes de tijd gevonden om zo kort mogelijk verslag uit te brengen van 4 dagen non-stop events.

Vrijdag: van 8u tot 22.30u

decorationOm 8 uur werd ik al verwacht in de luchthaven van Barcelona, om daar in 5 minuten een update te krijgen over wat mij het komende event te wachten stond. Van vrijdag tot maandag had een belangrijke bank uit Duitsland zijn belangrijkste jonge klanten (tussen 18 en 22 jaar) uitgenodigd voor een gratis weekend Barcelona. De ouders zijn al reeds lid van de bank (eventjes terzijde: om nog maar toegelaten te worden tot de bank, moet je al 1 miljoen euro op je eigen rekening hebben staan, dus zoiets zegt al genoeg over de rijkdom van deze jongeren, en de enorme kostprijs van dit event), maar om nu ook nog de kinderen van deze ouders naar de bank te lokken, werd een super-de-luxe weekend georganiseerd door Eventisimo.

Enfin, vrijdag bestond mijn taak erin om samen met een ingehuurde freelance de jongeren op de luchthaven te verwelkomen, en naar de privé-minivan te begeleiden. Met 14 verschillende vluchten uit verschillende Duitse en Britse luchthavens op 9 verschillende tijdstippen en in 2 verschillende terminals, spreekt het voor zich er problemen optreden. Zo waren er in totaal 10 verschillende transfers voorzien, met daartussen minstens 10 minuten pauze voor ons. Helaas, door delays, problemen met de koffer, of personen die zonder koffer ineens aan terminal A stonden terwijl ze mét koffer uit B moesten komen (waardoor er dus met de security gepraat moest worden zodat de persoon in kwestie terug via terminal B binnenmocht om daarna 20 minuten later in A terug uit te komen), was het voor ons dikwijls op-en-af rennen tussen 2 terminals; daarbij reeds telefonerend met de chauffeur om te vragen waar-ie bleef, en tegelijkertijd ook nog etend en drinkend.

Enfin, na 14 uur constant bellen, wachten, verwelkomen, begeleiden, opnieuw bellen enz. was ik echt wel een beetje moe geworden. Gelukkig viel alles uiteindelijk nog wel mee dankzij de geanimeerde gesprekken met de verschillende jongeren (die uiteindelijk allemaal even oud als ik waren, dus ja, heb je al direct wat dingen gemeen om over te spreken hè), maar vooral dan nog met de chauffeurs van de minivans en de taxista's.

Misschien vraag je je wel eens af waarom chauffeurs altijd luid lachend en pratend aan de uitgang van de luchthaven staan te wachten. Wel, ze hebben het eigenlijk alleen over de toeristen, en dikwijls staan ze toeristen gewoon in hun gezicht uit te lachen ("Haha, amaai, ik ben er zeker van dat die man blind is; wie trouwt er anders uit vrije wil met zo'n vrouw"), terwijl die laatsten natuurlijk denken dat de chauffeurs hen vriendelijk staan te begroeten. Zo was er een chaufeur die Fitty genoemd werd door de rest, omwille van zijn 2 belangrijkste kenmerken: Follar ('seks') en witty ('grappig'). Fitty is 65 jaar oud, heeft 28 jaar als buschauffeur gewerkt, en is het type opa die je direct zo adopteren: altijd goedgezind en voortdurend bezig over las chicas.

decorationZo stonden we op een bepaald moment enkele Indiaanse meisjes op te wachten. Voor ze uit de terminal kwamen had-ie mij al gewaarschuwd: "Meisjes uit India zijn de knapste die er rondlopen, want in mijn 28 jaar als buschauffeur weet ik wel waar de mooiste zitten." Toen de 4 dan uiteindelijk uit de terminal kwamen en voor ons stonden, stootte-ie me tegen mijn schouder en zei-ie: "Madre mía, had ik het je niet gezegd! Maar met meisjes is het altijd hetzelfde, ze stappen altijd achter in de auto, en komen nooit langs me zitten." Toen ik antwoordde van "Ach Fitty tío, trek het je niet aan, misschien heb je dit keer wel meer geluk...", zei hij, alvorens we beiden lachend afscheid namen: "Ach, ik geloof het niet, het enige wat ik kan doen is mirar y sufrir ('kijken en lijden')"

decorationMet een andere chauffeur had ik ook een erg geanimeerd gesprek. Hij en zijn vrienden hadden een spelletje gestart waarbij er gegokt werd over hoe knap de meisjes zouden zijn, maar vooral welke haarkleur ze hadden; rubia ('blond') of morena ('zwartharig'), enkel afgaand op hun naam. Zo stonden we op een bepaald moment een zeker 'Nadine' op te wachten. Hij hield het op een middelmatige morena, ik op een grote rubia. Omdat het niet duidelijk was in welke terminal Nadine ging aankomen, was ik naar terminal A gegaan, terwijl de chauffeur in B bleef. Na enkele minuten kreeg ik telefoon van hem; dat onze chica in B stond. Het eerste wat ik hem vroeg was: "En, wie heeft gewonnen? Het is een rubia hè?", waarna-ie lachend antwoordde: "Nee nee, het is een morena, maar wel groot." Gelukkig voor ons verstond Nadine geen woord Spaans :).

28-09-08

32) "Amaai, wat een weekend!"

...is de perfecte samenvatting van het 4-dagen-durende-TC-Grupe-Event-van-de-afgelopen-dagen. Momenteel heb ik eventjes de tijd om een zeer kort update te geven over mijn gebeurtenissen. De voorbije dagen heb ik, in chronologische volgorde:

- De bus naar de luchthaven genomen om 8u 's morgens, om daar vervolgens een dag (inderdaad, 12 hele uren) 15 verschillende aankomsten in 2 verschillende terminals te coördineren

- Met een Citroën C3 eerst Plaça Espanya onveilig gemaakt, om daarna via de péage naar Montserrat uiteindelijk op het Circuit van Can Padró terecht te komen, daarbij ontdekkend dat de maximumsnelheid van ons Citroëntje op 110 km/u lag, en 145 km/u wanneer je een berg afrijdt (maar dat doe je eigenlijk best niet want de wagen begint dan te trillen als gek).

- Op het Circuit met enkele Mini Coopers een slipcursus gevolgd, om daarna met een Mini Cooper S aan rotvaart (90 km/u op smalle berweggetjes) naar de WC te gaan, om dan bij terugkomst te ontdekken dat de baas van het event stond te kijken hoe ik veel te snel en met gierende banden tot stilstand kwam, maar wel kon lachen met al die onstuimigheid :)

- Een drifting experience (met gierende banden door de bocht) meegemaakt (dit keer echter als co-piloot) in een BMW M3

- Twee uur in een Tapas Bar doorgebracht, etend en drinkend op kosten van de eigenaars

- Met de fiets van Paseig de Gràcia naar Plaça Reial gereden, en als bij wonder nog voor een taxi aangekomen die 5 minuten eerder dan mij was vertrokken

- Gratis lunch gehad in het restaurant Los Caracoles, en uiteindelijk zelfs 3 dessertjes naar binnen gewerkt

Mm, de rest is momenteel niet meer zo helder allemaal, allicht komt dat door het gebrek aan slaap de laatste dagen, en "werkdagen" van gemakkelijk 14 uur.

Vandaar dat ik nu dringend ga slapen, want morgen word ik weer om 8u verwacht in het centrum van Barcelona. De volgende dagen meer uitgebreide updates, natuurlijk met uitgebreide foto's en video. Hou de blog in de gaten ;)

19:48 Gepost door Michiel Das in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-08

31) Deel 3: Fiesta @ Spoedgevallen Hospital Sabadell

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. In deel 2 kwam ik uiteindelijk toch nog op het feestje van Ramon terecht. In de discotheek 'Somnis' kreeg Ramon plots telefoon van mijn lief, dat ze een ongeval had gehad en of hij zo snel mogelijk kon komen. Vandaag deel 3.

Consternatie allom na het telefoontje van mijn vriendinnatuurlijk. Ramon besloot onmiddelijk te gaan kijken hoe de toestand eruitzag. 10 Minuten later kreeg ik telefoon van Ramon, met de vraag buiten de rest van de gang te verzamelen, zodat we allemaal naar het ziekenhuis konden gaan, want mijn vriendinen copiloot moesten daar naartoe.  

decorationIn het ziekenhuis van Sabadell kwamen we vlug de feiten te weten; een dronken bestuurder had het rode licht genegeerd, en was had zich zijdelings in de achterkant van de auto van mijn liefgeboord. Gelukkig reed mijn vriendinmaar 60/uur, waardoor enkel de auto beschadigd was, en mijn lief en co-piloot gelukkig (afgezien van zware pijn in nek en rug) geen zware fysieke letsels opgelopen hadden. Enfin, voor ons zat er niets anders op dan te wachtent tot de onderzoeken in het ziekenhuis gedaan waren, om mijn vriendinen co-piloot dan naar huis te brengen.Toen om 5u 's morgens echter nog altijd in de wachtzaal zaten op verder nieuws, besloot de rest maar te gaan slapen. Ramon en ik bleven nog, aangezien Ramon de enige was die nog 2 plaatsen vrij had in zijn auto.

decorationHoewel mijn vriendinen co-piloot de enige waren die op dat ogenblik behandeld werden op de Spoedafdeling, en hoewel er 4 verplegers en 2 dokters aanwezig waren op de afdeling, was er om 6u nog altijd niets gebeurd, en ook niet om 7u of 7:30u. Blijkbaar was er maar verpleger op de afdeling die zich met onze case bezighield; de rest zat gewoon in hun hokje en kwamen enkel in actie wanneer we met meer dan 2 personen de verpleegruimte ingingen (wan "dat was verboden"). On-voor-stelbaar gewoon, rond 3:30u was mijn liefaangekomen op de afdeling, en 4 uur later lag ze daar nog altijd te wachten op een onderzoek, terwijl de verplegers en dokters zich rustig bezighielden met allerlei futiliteiten.

Toen om 8u nog altijd niets gebeurd was, besloot Ramon mij maar naar huis te brengen. Op 2 minuten van Rubí kregen we plots telefoon van mijn vriendin, dat ze net onderzocht was en er niets ernstigs te vinden was, en dat ze naar huis kon. Dus Ramon mij afgezet, terug naar het ziekenhuis, met mijn liefnaar huis, en dan richting Rubí, waar hij om 9u aankwam. Enfin, we hebben allebei tot 17u geslapen vandaag, en nu gaan we opnieuw een poging ondernemen. Volgende week alvast afspraak in het Ziekenhuis van Mira-Sol, voor een nieuwe 24-urenparty :-)!

24-09-08

30) Deel 2: Feestje in Sant Cugat

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. In deel 1 ging ik na het etentje in El Xalet de Montjuïc naar de trein, op weg naar Sant Cugat, waar het verjaardagsfeestje van Ramon plaatsvond. In La Floresta kreeg ik plots telefoon van Norma. Vandaag deel 2.

 

In La Floresta krijg ik plots telefoon van Norma om te vragen waar ik ben:

- Norma: "Hey Michiel, waar ben je nu?"

- Ik: "Hey Norma, in La Floresta."

- Norma: "Ok, stap nu uit." 

- Ik: "Nu, jamaar in La Floresta?"

- Norma: "Jaja, stap maar uit."

- Ik: "Ok, ik sta buiten."

- Norma: "Ah nee nee, sorry, stap terug in!"

- Ik: "Jamaar, wat is het nu; in of uit?"

- Norma: "Euh, momentje (overleg op de achtergrond met mijn vriendin- zie hieronder)"

- Ik: "Jamaar Norma verdorie, de deuren sluiten!"

-Norma: "Nee, stap terug in!"

- Ik: "Norma, verdorie, ondertussen is de trein al vertrokken hè!"

Indien je nu denkt dat Norma een beetje geestesziek is, kan ik je in ieder geval geruststellen; er bleek enkel een miscommunicatie te zijn tussen miijn vriendin(vriendin des huizes :)) en Norma. Mijn liefhad Norma namelijk gezegd mij te bellen, met de boodschap haar een missed call te geven wanneer ik in La Floresta (op 5 minuten van Sant Cugat) was, zodat mijn vriendinal met de auto naar het station Sant Cugat kon komen om mij op te pikken. Norma had dat dus duidelijk een beetje anders begrepen :-D.

In ieder geval, midden in mijn gesprek had mijn liefde miscommunicatie van Norma ontdekt, maar toen was het al te laat. Daarom besloot ze (gelukkig voor mij) mij te komen oppikken in La Floresta, zodat ik uiteindelijk toch rond 23.20u op het feestje van Ramon was. Na de zang, taart en cadeautjes besloten we dan maar met de hele groep naar de discotheek 'Somnis' (Catalaans voor 'Dromen') te gaan in Cerdanyola. Daar werden we aan de ingang al onmiddelijk geconfronteerd met 4 dronken Catalanen die elkaar in ware Matrix-stijl aan het afmaken waren, zo erg zelfs dat de security niet tussenkwam en rustig de politie aan het bellen waren.

Enfin, na een paar uur in 'Somnis' besloot mijn vriendinen nog 2 anderen het voor gezien te houden. De harde kern (allé, de rest dus) ging rustig verder op het ritme van de verschillende Canciones Españoles (en op een bepaald moment zelfs Rammstein - in Spanje?) :-D

Plotseling kreeg Ramon een telefoontje van mijn lief, dat ze een ongeval had gehad, en of hij direct wilde komen...

(to be continued)

22-09-08

29) Deel 1: Etentje in El Xalet de Montjuïc

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. Vandaag deel 1.

In mijn vorige post had ik het over het etentje dat ik vrijdag zou hebben in El Xalet de Montjuïc, en waar het mijn taak zou zijn de aankomst van de groep in goede banen te leiden. Omdat het restaurant namelijk op de heuvel van Montjuïc ligt, is de enige manier om er te geraken een taxi nemen.

Het spreekt echter voor zich dat er sowieso problemen kunnen optreden wanneer een groep van 33 personen (die geen Spaans spreken) verdeeld over 9 verschillende taxi's (ze wilden geen privé-busje huren) de ingang van het restaurant moeten zien te vinden, daarbij de verschillende (enkel) Spaanssprekende securitmensen ontwijkend. Bovendien bestaat het restaurant dan ook nog eens uit 3 verdiepingen... Vandaar dat het mijn taak was om ervoor te zorgen dat al deze mogelijke problemen op voorhand opgelost waren, zodat de groep zonder problemen plaats kon nemen aan tafel.

Enfin, een half uur later dan gepland (sommige taxichauffeurs vonden het restaurant niet) zat de volledige groep dan toch aan de juiste tafel, genietend van het uitzicht van Barcelona. Ik zat samen met de Hollandse Stephanie van Eventisimo Sevilla apart aan de toog, als begeleidende staff, wat er eigenlijk gewoon op neekwam dat we gratis aten (oef, want dat scheelde toch weer 60€).

Vervolgens werd het hoofdgerecht opgediend, en voor ik het wist was het al 22u, dus heb ik snel mijn dessert opgeschrokt en ben ik er snel vandoor gegaan (want om 23u werd ik in Sant Cugat verwacht). Best jammer, want het eten was erg lekker, en de gesprekken met Stephanie erg interessant (wij zijn trouwens gezamenlijk tot de conclusie gekomen dat Duitsers de ergste klanten zijn voor een evenementenbureau, omdat ze constant bellen om de meest idiote details, en altijd binnen de 24u een antwoord willen, feestdag of niet :-D)

Enfin, rond 22.34u zat ik gelukkig in de trein naar Sant Cugat. 15 Minuten van mijn halte krijg ik opeens telefoon van Norma...

(to be continued)

Meer foto´s op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...

19-09-08

28) Oef, een rustig weekend in het vooruitzicht...

Half september, en de aanvragen voor events beginnen allemaal tegelijk binnen te lopen hier op het kantoor in Barcelona, aangezien het hoogseizoen momenteel zo goed als gedaan is, en vooral omdat het dan minder druk (en vooral ook minder warm) is in het centrum.

decorationHet probleem is echter dat Lidia, onze laatste nieuwe aanwinst op het kantoor van Eventisimo Barcelona, momenteel voor enkele weken naar Granada is voor een extra opleiding, waardoor Jerry en ik alleen alles moeten zien te regelen, en dat met 3 verschillende evenementen in hetzelfde weekend (en dan nog uitgerekend dit weekend, of course) kan nogal eens voor problemen zorgen (maar daarover straks meer).

Momenteel zit ik namelijk midden in een evenement met een groep van 33 personen uit Litouwen (en de grote baas uit Holland) van een bekend babyvoedingbedrijf die 3 dagen in Barcelona zijn, en die in deze tijdspanne d.m.v. een overvol programma zoveel mogelijk van de stad willen zien. De hoofdcoördinatie is in handen van Stephanie, een Hollandse Eventisimo-collega uit Sevilla, maar af en toe is mijn deskundige hulp ook vereist :-D.

 decorationZo ook gisteren, toen ik na het werk verwacht werd in Club Shoko (www.shoko.biz), een hip restaurant in Japanse stijl pal tegenover Hotel Arts, één van de meest exclusieve hotels van Catalunya en omstreken (prijs per persoon per nacht voor de goedkoopste kamer: 650€, BTW niet inbegrepen) - de foto links van één van de vele aftandse Lada´s op de inrit van het hotel spreekt voor zich. Enfin, Shoko dus, waar ik om 20.51u binnengelaten werd via de VIP-ingang, mij kort voorstelde, en daarna de zaal even controleerde (gelukkig, want er bleek 1 stoel te weinig te zijn).

10 Minuten later stopte vervolgens een colonne van 9 taxi´s voor de deur van de club, en toen 6 minuten later de grote baas ook eindelijk arriveerde (net op tijd, want over Hotel Arts geraakte ik ondertussen stilaan uitgepraat), kon de groep met maar 6 minuutjes vertraging het restaurant binnengaan.

decorationVanavond om 20u word ik weer verwacht in een restaurant, dit keer El Xalet de Montjuïc (www.gruptravi.com/english/principal.asp?rest=xalet), om hetzelfde nogmaals te herhalen, en dit keer ook om mee te eten :-D.

Om 22u moet ik dan de trein zien te nemen in Plaça Catalunya, zodat ik rond 23u in Sant Cugat ben, waar Ramon zijn verjaardagsfeestje houdt. Eén uur later vertrekken we dan weer naar het centrum van Barcelona, want vanavond start daar El Mercè, het grootste festival van Barcelona (t.e.m. volgende week vrijdag). Vijf uur later (inderdaad, om 4 uur ´s morgens) word ik dan normaal gezien verwacht op de luchthaven van Barcelona om ervoor te zorgen dat Litouwers inderdaad het juiste vliegtuig nemen. Zaterdagmorgen om 8u ´s morgens begint dan weer het volgende event, waardoor ik normaal gezien ook weer fulltime mee bezig ben tot dinsdagavond. ¡Viva Barcelona!

17-09-08

27) "Extreem koud en slecht weer!"

Voilà, het bewijs dat de zon ook in Barcelona niet elke dag schijnt. Dit fotomateriaal van 12 september bewijst dat het wel degelijk kan regenen in het centrum, hoewel zoiets hier wel nog altijd zéér uitzonderlijk is.

By the way, het was toen 'maar' 18 graden, en in het nieuws werd toen gesproken over "extreem slecht en koud weer".

Amaai, ik denk dat menig Catalanen spontaan een hartaanval krijgen als ze 2 weken in België moeten overleven :) 

14-09-08

26) ¡Y que viva México!

Jawel, deze week overheersen de Mexicaanse invloeden in het centrum van Barcelona, en dan vooral in de buurt van Montjuïc en het Poble Espanyol (Catalaans voor 'Spaanse Dorp' - een soort van Bokrijk waar huisjes te vinden zijn in elke Spaanse bouwstijl), waar van 13 tot en met 19 september de Semana de México (De Week van México) plaatsvindt. Met een Mexicaanse kotgenote spreekt het dan ook voor zich dat aanwezigheid zowat verplicht is. Sterker nog, Norma had het voor elkaar gekregen dat we mochten meehelpen als 'staff' van het Fiesta de México.

En voilà, na een korte rondleiding door het Poble Espanyol vrijdagavond (en de overhandiging van een heuse 'Staff'-badge), werden we zaterdag om 13.315 verwacht aan respectievelijk de informatiestand (ik) en het winkeltje met Mexicaanse artikelen (Norma). Natuurlijk waren we -geheel volgens Catalaanse traditie- pas om 14.15u in het Poble Espanyol, net gelijk met de rest van de staff zo bleek :)

decorationEnfin, aan de informatiestand moest er in het Spaans, Catalaans, Engels, Frans en Nederlands (inderdaad, Nederlanders vind je echt overal :)) uitleg gegeven worden over de verschillende optredens, kraampjes, en de Lucha Libre. Lucha Libre is vooral in Mexico één van de meest populaire sporten, hoewel in de rest van de wereld zo goed als onbekend. Lucha Libre (voor de geïnteresseerden is er een erg volledig (Engelstalig) artikel te vinden op Wikipedia - http://en.wikipedia.org/wiki/Lucha_libre) is zowat de Mexicaanse variant van de WCW in de Verenigde Staten, met dit verschil dat worstelaars hier maskers in verschillende kleuren dragen (waardoor ze een beetje gelijken op Power Rangers), en -nogal idiote- namen hebben als 'Doctor Octagón' (Dokter Achthoek) of 'Rey Mysterio' (De Mysterieuze Koning).

Pero bien, populair dus bij de mexicanos, hoewel er voor toegang tot de Lucha Libre nog eens bijbetaald moest worden (12€ voor volwassenen, 6€ voor kinderen), en dit dan nog eens bovenop de normale toegangprijs tot het Poble Espanyol en de Fiesta de México (6€ per persoon). Daardoor zat de zat de "Lucha Libre-tent" dan ook niet eens half vol, hoewel verschillende (vooral Mexicaanse) bezoekers gretig tickets kochten voor dit espectáculo único en Barcelona ("unieke spektakel in Barcelona").

Tussendoor werden we ook nog bevoorraad met eten en drinken door de cateringdienst van de organisatie, en toen na 4 uur informatiebaliewerk (bestaat dit woord?) mijn voormiddagshift eropzat (net als die van Norma trouwens), waren we net op tijd voor enkele Mariachi-optredens (zie ook video). Mariachi kan je eigenlijk het best omschrijven als een opvoering met orkest, zangers en dansende meisjes, met liedjes waar constant de woorden te quiero ("ik hou van je"), amor (liefje) en viva México ("leve Mexico") in voorkomen, tot groot jolijt van de toeschouwers die bij het horen van de desbetreffende woorden spontaan opveren en sí, que viva México ("ja, leve Mexico!") roepen.

 

Twee uur later stonden Norma en ik, gewapend met onze staff-badges, weer klaar om te beginnen aan de avondshift, dit keer aan het winkeltje (ik), en de informatiebalie (Norma). In no time waren alle sombrero's (aan 10€/stuk) daar uitverkocht, maar ook de handel in CD's van de Mariachi-zangers en T-shirts van de Semana de México liep aardig goed. Normaal gezien zou onze avondshift maar tot 22u duren, maar omdat er nog teveel werk was voor te weinig mensen, besloten Norma en ik uiteindelijk te blijven helpen tot 23.30u. Toen we om 23.40u, moe van een hele dag mee te draaien op één van de grootste Mexicaanse festivals van Barcelona, de metro in Plaça Espanya namen, was de fiesta in het Poble Espanyol nog lang niet gedaan, en stonden verschillende rasechte Mexicanen nog altijd wild te dansen op de tonen van Jarabe Tapatio; één van de bekendste Mexicaanse deuntjes (zie video hieronder). En dan zeggen dat dit zo nog een week gaat blijven duren :)

Balans van een dag meehelpen op de Semana de México: een staff-badge van het festival, gratis eten en drinken, intensieve taalcursussen in Spaans, Catalaans, Engels, Frans en Hollands, verschillende Mariachi-opvoeringen en Lucha Libres, en daar bovenop nog een kleine vergoeding. ¡Que viva México!

De Semana de México loopt nog t.e.m. 19 september in Barcelona. Meer informatie, foto's en persartikels op: http://www.semanademexico.com/2008/

Mijn foto's van het festival zijn te bekijken op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...

12-09-08

25) 11 September = independència!

decorationRare jongens, die Catalanen. Terwijl er op 11 september in de rest van de wereld (en dan vooral in de Verenigde Staten) niet bepaald een feeststemming heerst, wordt er in de Catalaanse regio's van Spanje (en enkel daar) gefeest en gemanifesteerd.

11 September is namelijk een feestdag in Catalunya (jeeuj, vakantie!), want elke elfde september wordt het verlies van de Catalaanse troepen tegen het Spaanse leger herdacht. In die strijd probeerde Catalunya zich los te scheuren van Spanje, met de bedoeling een onafhankelijke republiek te worden. Door hun nederlaag tegen Spanje (op 11 september dus, anders zou het nogal lullig zijn om 11 september tot ‘Indepence Day’ uit te roepen natuurlijk) kwam daar niks van in huis, hoewel Catalunya wel een autonome regio werd binnen Spanje.

 

Voor veel Catalanen is dat echter nog niet genoeg, en daarom komen ze elke 11 september in de straten van Barcelona samen om het verlies van de strijd te herdenken met optochten, betogingen, en natuurlijk feestjes (want alles is in Barcelona een excuus tot feest). 

decorationIn het centrum van de stad vind je op 11 september dan ook niets anders dan Catalaanse vlaggen, (extreem-)linkse Catalanen die luid-schreeuwend in verschillende optochten eisen voor de onmiddellijke independència ('onafhankelijkheid') van Catalunya (zie ook afbeelding van de links), anti-Spaanse t-shirts - oa met opschriften als  ‘No soc Espanyol, soc de Catalunya’ (‘Ik ben geen Spanjaard, ik ben van Catalunya’) ‘Fuck Spain’, enzovoort.

Rare jongens, die Catalanen.

11-09-08

24) What's new?

decorationIndien je een frequente bezoeker bent van deze blog, is het misschien handig je in te schrijven op de nieuwsbrief (via het kadertje 'Updates direct doorgemaild') aan de linkerkant van de site. Het enige dat je moet doen is je mailadres in het witte vakje invullen, op "Vuur!" (figuurlijk bedoeld, natuurlijk) klikken. Exact 58 seconden daarna krijg je dan een mail van Feedburner in je mailbox, en het enige dat je dan nog moet doen is de link in dat mailbericht activeren.

Voilà, en vanaf dan krijg je, enkel wanneer er een nieuw bericht verschijnt op deze blog, direct een (volledig spamvrije en gratis) mail toegestuurd met het nieuwe bericht. Gedaan met elke dag de website te bezoeken op nieuws, vanaf nu enkel nog als er iets nieuws verschijnt op http://michiel-in-barcelona-2.skynetblogs.be/!

08-09-08

23) La Rambla, een straatje zonder einde?

Rambla p'aquí, Rambla p'allá, esa la Rumba de Barcelona ("Rambla hier, Rambla daar, da's de Rumba van Barcelona") zong Manu Chao een tijdje geleden al eens over de vele Ramblas in Barcelona (zie ook video hieronder). En inderdaad, hij heeft gelijk, want in Barcelona heeft elke barrio (wijk) wel zijn eigen 'Rambla' (of in het Nederlands: dé belangrijkste - en meestal ook grootste - straat van een wijk.) Zo heb je in Barcelona o.a. de Rambla de Catalunya, de Rambla de Celler, de Rambla de Sabadell, de Rambla de Terrassa, enz.

Dé belangrijkste en meeste bekende van alle Ramblas is natuurlijk kortweg "La Rambla" ("Dé Rambla"), die zich uitstrekt van Plaça Catalunya tot aan het standbeeld van Columbus aan de oude haven.

Volgens de beschrijving op Wikipedia is La Rambla "een brede, drukke en gezellige boulevard die in het midden alleen toegankelijk is voor voetgangers (...)Men vindt er terrasjes, dagbladenkiosken, verkopers van vogels en van reptielen, bloemenstandjes en vooral veel artiesten die hun kunsten laten zien. Bij deze laatste kunnen we de ontelbare levende standbeelden noemen die deze laan haar typisch karakter geven. Er zijn ook veel tekenaars die mensen in karikatuur natekenen." Ok, tot zover de theorie, nu tijd voor de praktijk:

decorationLa Rambla kampt namelijk met een imagoprobleem, niet bij de toeristen echter, maar vooral bij de locals. Zo bracht een onderzoek door de stad Barcelona vorige week aan het licht dat 90% van de mensen die dagelijks op La Rambla te vinden zijn, allemaal toeristen zijn - voornamelijk van Engeland, Duitsland en Frankrijk. M.a.w., slechts 10% is van Spaanse of Catalaanse afkomst, en dit omwille van verschillende redenen. Zo heb je natuurlijk de grote hordes obligate toeristen die -traag voorbij slenterend- voortdurend de weg versperren, menselijke standbeelden die de oorzaak zijn van grote ´files´ (en weeral erg storend wanneer je gehaast bent), en dan natuurlijk de vele zakkenrollers, die van dit alles zoveel mogelijk proberen te profiteren (zo erg zelfs dat een officieze leuze luidt: If you haven´t been stolen on La Rambla, you haven´t been to Barcelona!). 

decoration´s Avonds rond 23 uur, wanneer de toeristen terug in hun hotel zijn, wordt La Rambla overgenomen door dealers (vooral rond de metro-ingang bij Plaça Catalunya wordt er zowat in alles gehandeld), Pakistaners die je luid schreeuwend bier proberen aan te smeren (om dan fluisterend naar je toe te komen en te vragen of je misschien "hasj" nodig hebt "very cheap"), verkopers van Afrikaanse afkomst die je met allerleid namaakspullen proberen op te zadelen ("handtassen van Louis Vuiton voor maar 5 euro!"), en natuurlijk hoertjes. De meeste problemen situeren zich in die laatste categorie, met een heuse oorlog tussen de Spaanse hoertjes, en de Afrikaanse. Kort samengevat: de Spaanse nemen je mee naar een kamertje, terwijl de Afrikaanse het overal doen en daarom ook goedkoper zijn (voor alle duidelijkheid, ik spreek hier niet uit ervaring). Door deze zware concurrentie wordt zowat elke mannelijke nachtelijke bezoeker meermaals lastig gevallen indien hij zich op La Rambla waagt.

Natuurlijk zijn (enkel) de locals op de hoogte van al deze problemen, en werd er onlangs dan ook een actiecomité opgericht - nl. "Vrienden van de Rambla" - dat, samen met de stad Barcelona, de hele Rambla-problematiek gaat proberen aan te pakken, en wat misschien zelfs zou kunnen leiden tot een hele reorganisatie van de bekendste straat van Barcelona. Ondertussen blijft La Rambla echter een straatje zonder eindje... 

03-09-08

22) Condooms voor mensen met een IQ < 70

Je kan Spanjaarden veel verwijten, maar niet dat ze wereldvreemd zijn. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik zondag in de plaatselijke automaat volgende condooms zag staan:

Van Barcelona - A...

Inderdaad, je leest het goed, op het pakje staat wel degelijk 'retard', hetgeen in het Nederlands net zoveel betekent als 'debiel', 'lomperik', 'achterlijk', of meer in het algemeen: mensen met een IQ ter grootte van hun schoenmaat die zich amuseren met het op alfabetische volgorde leggen van een zakje M&M's, en dan een half uur later tot de conclusie komen dat alle letters hetzelfde zijn (indien u zelf een retard bent: inderdaad, de M).

Enfin, de vraag is hoe zo´n persoon dan in hemelsnaam aan een lief geraakt :). Volgens Norma heeft 'retard' in ieder geval niets te maken met het IQ van de persoon, maar des te meer met het feit dat het genot verlengd wordt of zoiets (van het Spaanse retardar, hetgeen ´verlengen´ betekent). Ik vind mijn versie van de feiten stukken beter.

02-09-08

21) Weekend = werk

Geachte bloglezer, inderdaad, werken bij een evenementenbureau houdt soms (enfin, dikwijls) ook in dat je in het weekend aanwezig moet zijn op een door Eventisimo georganiseerd evenement. En aangezien ik dit weekend de enige was die aanwezig was op het kantoor (Jerry op vakantie en Lidia, de nieuwe compañera de trabajo, zou pas maandag komen), en respectievelijk zaterdag 1 en zondag 23 personen gingen aankomen in het hotel Princesa Sofia in Barcelona, was het mijn taak aanwezig te zijn in het hotel om te zien of er geen problemen waren bij de cliënten.

decorationEn inderdaad, zo geschiedde dus dat ik zaterdagmiddag (na een reis van 30 minuten in de trein en daarna nog 20 minuten in de metro) eindelijk om 14 uur in het vijfsterrenhotel Princesa Sofia stond. Om 13.30 uur zou het vliegtuig van de cliënt landen in Barcelona, maar door vertraging in Turkije, zat er voor mij niets anders op dan te chillen in de lounge van het hotel. Gelukkig had de verantwoordelijke van 'reservas de grupos'  mij ondertussen al een Coca Cola aangeboden (kostprijs 6 (zes!) euro). De veiligheidsagenten die voorbijliepen bekeken me wel nogal raar, aangezien ik er met mijn 21 lentes en in mijn zondagse kledij allesbehalve rijk, oud of geschift (zoals je wil) genoeg uitzag om een kamer te boeken in het hotel.

Enfin, na 2 uur wachten kwam ik opeens tot de conclusie dat ik niet eens wist of ik op een man of vrouw aan het wachten was. Ook op de receptie had niemand een idee of 'Aytül' nu een mannen-of vrouwennaam was. Er zat dan voor mij ook niets anders op dan aan de receptie te staan wachten totdat ik iemand zag die er Turks uitzag, en dan maar op de man (of vrouw?) af vragen of hij/zij Aytül was. Enfin, 2 minuten later kwam er een klein Turks uitziend vrouwtje (aha!) aangewandeld, die inderdaad Aytül bleek te zijn.

decorationNa een kort gesprek verliet ik dan 2,5 uur later dan verwacht uiteindelijk het hotel, net op tijd om met Norma in Plaça Catalunya af te spreken, om van daaruit dan de bus te pakken naar Tibidabo, met 512 meter het hoogste punt van Barcelona, waar zich een oud pretpark en een kerk met 2 verschillende verdiepingen bevindt. Het pretpark ging echter net dicht, en de bovenste (en meest spectaculaire) verdieping van de kerk was niet open op zaterdag, waardoor we na 40 minuten maar besloten terug naar Rubí te gaan.

Gelukkig bleek Nella net in de buurt te zijn, en besloot ze ons af te zetten in Rubí. Sterker nog, ze wilde ons zelfs pannenkoeken bakken, op voorwaarde dat wij voor de film zorgden :=). Ideaal dus, hoewel er van een film niet meer veel in huis kwam, aangezien we om 22 uur pas thuis waren en we om 23.30 uur pas gedaan hadden met eten ;)

Zondag meer van hetzelfde; d.w.z. na 1,30 uur reizen opnieuw in het hotel Princesa Sofia wachten, chillen in de lounge, een colaatje drinken (inderdaad, weer 6€, dit keer op kosten van Eventisimo), en daarna weer naar huis. Het leven van een evenementenorganisator kan zwaar zijn :=)

01-09-08

20) "Ja, het is precies een beetje pikant."

En inderdaad, na een druk weekend heb ik eindelijk weer eens eventjes de tijd om de blog te updaten met de belevenissen van de laatste 3 dagen. Beginnen doen we dit keer vrijdag, toen Ramon, Norma, Diego en ik een heuse cena (avondeten) georganiseerd hadden voor enkelen (oud-)bekenden.

Van de partij waren natuurlijk Xavi (de ex-kotgenoot van vorig jaar, bijgenaamd El Milagro de Rubí ("Het Mirakel van Rubí") vanwege zijn voortreffelijke kookstijl - vooral dan in vergelijking met Diego, Ramon of mijzelf :=)),  zijn 2 Tsjechische vrienden die eventjes op doorreis waren, Miquel (mijn vaste ticket-leverancier voor de matchen van F.C. Barcelona), en Nella ((ex-?)vriendin van Rupert (ook een ex-kotgenoot die onlangs terug vertrokken is naar Zuid-Afrika), naast dan natuurlijk de magische vier (nl. Ramon, Diego, Norma en ik).  

Afspraak was om 21.30u, maar zoals je ondertussen toch al zou moeten weten uit mijn vorige berichten, is zoiets in Spanje relatief. Rond 22.10u kwamen de eerste gasten dan ook pas rustig binnengewandeld. Xavi had voor de verandering weer eens gekookt (tortilla op Catalaanse wijze), en samen met de pizza´s van Ramon op ´Rubiaanse´ wijze (d.w.z. net niet aangebrand), de bladerdeeggebakjes van Miquel, en de mole van Norma hadden we rond 22.30u zowat de meest uiteenlopende gerechten op tafel staan.

Tijd nu voor een nieuwe insiderstip: wanneer een Mexicaanse je mole voorschotelt, en zegt dat het een beetje pikant kan zijn, vergewis je er dan van dat je genoeg water én/of ijsblokjes in huis hebt. Eén van de Tsjechen nam namelijk gretig 2 grote lepels mole, ontdekte na 1 grote hap hoe ongeloofelijk pikant het goedje wel niet was, en had de rest van de avond last van een "zware maag" en misselijkheid. Enfin, om een lang verhaal kort te maken: terwijl Norma rustig verder at, zat iedereen met open mond - en ondertussen al half uitgekleed - te zwoegen om de tortilla met mole binnen te krijgen, daarbij constant of wijn water (met véél ijsblokjes) drinkend. Toen Norma vriendelijk vroeg wie nog een portie wilde hebben, moest iedereen plotseling dringend naar de W.C. Daarom werd maar snel besloten over te gaan tot het dessert.  

Wanneer je over dessert spreekt en Nella uitgenodigd is, kan je ervan uitgaan dat het lekker en goed is. Rechts op de foto haar specialiteit (cake met ananas), en links gevulde chocoladebroodjes. En hoewel verschillenden omwille van een zware maag (enig idee hoe dat zou komen, Norma?) geen hap meer binnen kregen, waren de gevulde chocoladebroodjes en de ananastaart toch binnen de 10 minuten op, zodat er ´s anderendaags alleen nog een grote kom mole overbleef - "Ideaal voor de komende week nog eens te eten", aldus Norma. Ik denk dat Ramon, Diego en ik deze week maar gaan uiteten ´s avonds :)...

(Meer foto's van het etentje door op de foto's te klikken, of indien je niet graag op foto's klikt, op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaAugustus2...)