15-02-09

62) "Mag ik het ook in het Portugees zeggen?"

Terwijl de temperatuur hier in Barcelona het afgelopen weekend naar 19 graden steeg omwille van de storm die momenteel in het Noorden van Europa hangt (waardoor het in het Zuiden opeens extreem warm werd), gaat alles ondertussen zijn gewone gangetje bij Rent4Days.

Mijn kennis van het Latijns-Amerikaanse Spaans, het Portugees en Italiaans heeft de laatste tijd ook een echte boost gekregen. Zo komen er dikwijls e-mails in het Italiaans binnen op het kantoor, en aangezien iedereen zowat zijn handen vol heeft (inderdaad, van crisis is er binnen de appartementensector precies nog niet veel te merken), komt het dikwijls voor dat ik die mails moet beantwoorden (uiteraard in het Spaans), maar daarvoor moet ik toch eerst proberen te ontcijferen wat er in de mail te lezen staat; molto divertente. Daarenboven komen dan nog eens de vele telefoontjes uit Argentinië en Uruguay, waar de uitspraak van vooral de 'y' sterk verschilt van de uitspraak in Spanje. Zo kreeg ik afgelopen week een telefoontje om te vragen of een appartement dicht bij het "plascha" van Barcelona gelegen was, en of "desaschuno" ook inbegrepen was. Na 2 keer disculpa? ('Excuseer, kan u nog eens herhalen?') bleek het dan over het playa (juiste uitspraak in Spanje: "plaja") en desayuno (juiste uitspraak in Spanje: "desajoeno") te gaan.

Vrijdag kreeg ik dan weer een leuke telefoon. Een mevrouwtje begint met "Euh, I...good morning....I....is.....no.....speak.......English.........me.........I.......can talk......in Portugese?". Enfin, er zat niets anders op natuurlijk, aangezien het mevrouwtje enkel Portugees sprak. Gedurende een vijftal minuten heeft ze dus zitten afratelen in het Portugees (dat een beetje lijkt op een mix tussen Italiaans, Spaans en Catalaans) over haar reservering die verlopen was, en of we haar een nieuw document konden opsturen. Heb ik haar in het Spaans moeten uitleggen dat zoiets normaal helemaal geen probleem is, en dat het normaal nog dezelfde dag geregeld zou moeten zijn. Jeeuj, en na een schouderklopje van de baas kreeg ik daarna ook nog een mailtje van haar met de volgende zin: "Muito bom, obrigado muito Senhor Miguel!" ("Ok, perfect, hartelijk dank Meneer Miguel"). En zo kon ik dus rustig aan het weekend beginnen.

05-02-09

60) Departmento Márketing Rent4Days, buenos días...

decorationZoals in mijn vorige blogpost beloofd hier dus een update van mijn nieuwe (en tevens laatste, voor zij die al schrik begonnen krijgen) stageplaats in Barcelona. De komende vijf maanden ben ik namelijk tewerkgesteld bij het appartementenverhuurbedrijf (geen idee eigenlijk of dat woord bestaat) Rent4Days - zie ook het kantoor op de foto hieronder, dat zich voornamelijk heeft gespecialiseerd op de verhuur en verkoop van appartementen in Barcelona, Madrid en Lissabon.

Mijn job de komende vijf maanden is het marketinggedeelte van het bedrijf verder uit te bouwen, en in een later stadium een externe evenementenservice op te starten (waar mijn kennis van de voorbije zes maanden bij Eventisimo zeker van pas zal komen). Leuk detail is dat ik de enige ben op het Marketing Departement, dus ook zowat mijn eigen baas - zo bepaal ik bijvoorbeeld zelf wanneer ik pauze neem, wat ik elke dag doe, en om welk uur ik kom werken (op voorwaarde dat ik natuurlijk vijf uur per dag op het kantoor aan het werk ben). De voorbije week heb ik mijn werkdagen maar laten vastleggen op elke dag van 10-15u, zodat ik 's morgens niet in een overvolle trein moet drummen voor een plaats, en toch nog op een mooi uur kan stoppen (in tegenstelling tot Eventisimo, waar overwerken tot 20u bijna eerder regel dan uitzondering was...).

De voorbije week heb ik marketinggewijs nog niet veel uitgericht, aangezien het er eerst vooral op aankwam de systemen van het bedrijf zo goed mogelijk te leren kennen, telefoontjes weten te beantwoorden, en enkele mails al (proberen) te beantwoorden. Vanaf morgen ga ik echter meer marketinggericht starten, beginnend bij de zoekmachine-optimalisatie van de site. Concreet komt het erop neer zoveel mogelijk significante links aan te gaan met allerlei externe providers, want Google plaatst sites waar veel naar gelinkt wordt automatisch hoger in hun resultatenvenster - waardoor het de komende dagen dus mijn taak wordt te overtuigen om de link van Rent4Days op hun website te plaatsen. Komt die cursus persuasieve internetcommunicatie van verleden jaar uiteindelijk toch nog goed van pas... ;)

02-02-09

59) "Welcome to Australia."

decorationNeen, ik zit nog altijd in Barcelona hoor; de titel van deze blogpost slaat dan ook volledig op de film 'Australia' die nu al enkele weken in de bioscoop loopt. 'Australia' vertelt het verhaal van een Engelse aristocratische dame (Nicole Kidman) die met tegenzin naar het woeste Australië omdat haar onlangs overleden echtgenoot daar een grote veeboerderij heeft. Daar ontmoet ze dan 'de Drover' (Hugh Jackman), met wie ze samen de kudde van haar overleden echtgenoot naar Darwin moet zien te brengen - aangezien we midden in Wereldoorlog II zitten en het leger dringend vee nodig heeft. 

Enfin, zoals alle Hollywoodfilms weet zelfs het kleinste kind wat er uiteindelijk gaat gebeuren (en mocht je toch over een IQ ter grootte van je schoenmaat beschikken; inderdaad die twee worden dus verliefd), maar in tegenstelling tot de alledaagse liefdesfilms speelt de romance tussen de twee hier niet de hoofdrol, want die wordt namelijk ingenomen door de prachtige en adembenemende landschappen die Down Under rijk is. Spijtig genoeg verandert het liefdesverhaal na 1,5u plotseling in een geschiedenisles, want hoewel menig filmbezoekers net zoals ik dachten dat de kusscène in de regen het einde vormde van de film, volgt er daarna opeens een bombardement van Japan, en breekt de oorlog uit, waardoor de romantische samenloop van het hele verhaal opeens doorbroken wordt door het drama en de tragiek van Wereldoorlog II. Spijtig, maar toch ideaal entertainment voor op een regenachtige zaterdagavond.

31-01-09

58) Bye bye Eventisimo.

En voilà, aangezien de voorbije week mijn laatste week stage bij Eventisimo was, en ik nog steeds recht had op twee vakantiedagen, was mijn laatste werkweek erg chill: maandag Lidia nog wat helpen met het opstellen van een nieuw programmavoorstel voor een groep die naar Barcelona zou willen komen in april, dinsdag naar alle providers een mailtje sturen om hen te bedanken voor hun hulp gedurende de afgelopen 6 maanden, en woensdag was dan mijn laatste stagedag aangebroken (aangezien ik donderdag en vrijdag mijn vakantiedagen had opgenomen). 

Concreet  betekende dat dus dat ik woensdag voor de laatste keer moest opstaan om 8.30u, vlug ontbijten, naar het station van Rubí spurten om de trein van 9.16u te halen om dan om 9.56u in Plaça Catalunya aan te komen, en dan 5 minuten later het 2e bureau op de derde verdieping van de Calle Muntaner 50 binnen te wandelen. Mijn laatste dag was eerder saai te noemen; twee telefoontjes doorverbinden en nog enkele laatste mails beantwoorden. Plots stond Jerry (die vorige week bij Eventisimo vertrokken was) dan voor de deur, om ons uit te nodigen voor zijn afscheidsfeestje idiezelfde avond n de bar 'Foxy Lady'.   

In de namiddag kreeg ik dan ook mijn stagebeoordeling doorgestuurd (een 9/10 en zes keer de beoordeling "zeer goed"), een certificaat/referentiebrief van het hoofdkantoor in Sevilla, en de belofte dat ik freelance zeker nog gecontacteerd zou worden voor de evenementen die voor Eventisimo de komende maanden nog op het programma staan in Barcelona.

Rond 22u werden we dan in de bar 'Foxy Lady' verwacht, waar - hoewel de naam anders deed verwachten - geen enkele vrouw te bespeuren viel; Jerry bleek precies alleen maar mannelijke vrienden in Barcelona te hebben, hahahha. Enfin, na 40 minuten in het veel te rokerige cafétje waar ik gewoon 3€ moest betalen voor een Coca-Cola geserveerd door een oude rocker die daarna bijna vergat af te rekenen, besloot ik er vandoor te gaan - zodat ik zeker op tijd was voor de laatste trein naar Rubí.

Vanaf nu dus geen nieuwtjes meer vanuit de Calle Muntaner 50, maar vanaf maandag begint het stage-avontuur wel weer opnieuw, maar waar dat precies gaat zijn zal je vanaf volgende week hier kunnen lezen...

24-01-09

56) "Hi, welcome to Barcelona"

Yesah, hij is nog steeds in the house en alive and kicking. Tot mijn verbazing merkte ik net dat het alweer bijna langer dan een week geleden is sinds ik nog iets van me heb laten horen. En dat is geheel te wijten aan een groot evenement dat we net met succes hebben afgehandeld, en waardoor ik nu moe maar voldaan aan een rustig weekend kan beginnen.

Aangezien Jerry vorige week Eventisimo verlaten heeft, stond ik er voor het laatste evenement tijdens mijn stageperiode helemaal alleen voor. Maandag, dinsdag en woensdag kwam namelijk een groep dokters van de firma 'Merck' (elke vrouw die ik tegenkom schijnt die naam te kennen, maar ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord) naar Barcelona voor een jaarlijks congres.

Eventisimo had de transfers van en naar het hotel geregeld, en dus was het de taak van ondergetekende drie dagen lang van 8u 's morgens tot 21u 's avonds aan de drie terminals van Barcelona's luchthaven post te vatten, en al de 65 personen (die met 35 verschillende vluchten in Barcelona aankwamen) persoonlijk de hand te schudden, en ze dan zo vlug mogelijk in een privé-limousine richting hotel te duwen, daarbij alle mogelijke problemen (koffers verloren, koffers kwijt, chauffeurs die niet komen opdagen in het Spaans de les lezen :), enzovoort) zo goed mogelijk proberen op te lossen, én rustig blijven.

Vooral woensdag was een topdag, want de eerste vlucht naar Barcelona stond gepland om 8u, terwijl de laatste persoon theoretisch gezien om 23u in Barcelona zou moeten aankomen. Inderdaad, theoretisch, want door vertragingen kwam het vliegtuig pas om 23.45u aan. Toen ik dan uiteindelijk om 00.15u in Plaça Catalunya aankwam, bleek de laatste trein naar Rubí al vertrokken te zijn. Er zat dus niets anders op dan a) ofwel wachten tot 5u voor de eerste trein, b) ofwel wachten tot 1.30u voor de nachtbus naar Rubí te nemen. Omdat ik echter geen van beide als ideaaloplossing vond, heb ik de grote baas maar uit zijn bed gebeld, waardoor die laatste (na lichte dwang van mijn kant) mij voorstelde de taxirit naar Rubí terug te betalen. Om 00.25 heb ik dan lekker chill een taxi naar Rubí genomen, waar ik rond 00.55u dan uiteindelijk aankwam, na allerlei gesprekken over waarom Belgisch bier beter is dan Spaans bier, waarom ik in godsnaam in het midden van de nacht een taxi naar een godverlaten plaats als Rubí nodig heb, waarom de Dakar volgend jaar terug naar Afrika moet verhuizen, enz. Dat waren met andere woorden weer 45 goed besteede euro's (inderdaad, een taxi naar Rubí kost stukken van mensen!)

Enfin, na 6 uur slaap werd ik donderdag alweer opnieuw verwacht op het evenement, dit keer om 8u in het hotel Avenida Palace, waar ik een tafeltje, eten, drinken en wat informatiemappen toegewezen kreeg, en de dokters op al hun belangrijke vragen moest antwoorden, zoals "Waar is de W.C. voor de vrouwen?"; "Kan je de chauffeur eens bellen om te vragen of-ie mij iets vroeger kan naar de luchthaven brengen?"; "Kan je mij nog een informatiemapje geven a.u.b.?", enz. Al bij al lekker relaxed dus, en bastante ontspannend na 3 dagen van gemiddeld 6 uur slaap. In de namiddag (net als vrijdag trouwens) stond het regelen van de exits dan nog op het programma; waarbij iedereen weer in een privé-limousine naar het vliegveld werd gestuurd. En zo kwam ook mijn laatste evenement bij Eventisimo tot een goed einde...

15-01-09

55) Sirenes verboden.

prohibides-les-sirenes[1]

 

 

 

 

 

Humor in Barcelona, het komt ook voor op plaatsen waar je het helemaal niet zou verwachten. Zo kan onderstaande bord voor de ingang van het ziekenhuis van Barcelona gevonden worden: "Akoestische signalen verboden, inclusief sirenes." Op zich niets speciaals, want we hebben tenslotte te maken met een ziekenhuisingang.

Desondanks heeft één of andere lolbroek er toch een humoristische bedoening van willen maken door het toevoegen van enkel symbolen, die bovenstaande tekst verder moeten verduidelijken. Het is maar dat je er geen misverstanden mogen voorkomen in de signalisatie hè ;-)

05-01-09

52) Back in Barcelona.

How how how, na een tweetal weken radiostilte (lo siento mucho), hier weer een eerste bericht vanuit Barcelona. Na Kerstmis in Egypte (veel te warm), en daarna Nieuwjaar in België (veel te koud), bevind ik mij sinds gisterenavond weer op Spaans territorium. Maar het had niet veel gescheeld, of ik had tóch nog de sneeuwstorm van vanochtend in België kunnen meemaken.

decorationGisterenmorgen was ik namelijk weer veel te laat begonnen met het maken van mijn koffer, waardoor ik zonder veel nadenken wat spullen in mijn koffer moest dumpen, om dan snel met de auto naar Brussel te vertrekken. Onderweg toch nog maar eventjes mijn vluchtticket bekeken dan, waar ik tot mijn verbazing las dat ik ten laatste 60 minuten vóór vertrek van de vlucht mijn koffer moest inchecken. Leuk, want ondertussen waren we maar 40 minuten vóór vertrek, en er moest nog een parkeerplaats gezocht worden.

decorationVervolgens in rotvaart naar de incheckbalie, waar een ongelofelijke trut achter de balie opeens op het idee kwam mijn handbagage ook maar eens te wegen. Die bleek 12 kilo te zijn, terwijl slechts 6 kilo toegelaten was. Ofwel kon ik de helft thuislaten, ofwel kon ik - voor slechts 50€ extra - mijn koffer toch mee in het vliegtuig nemen. Leuk natuurlijk, want ondertussen tikte de klok rustig verder. Daarom dan ook maar de helft uit de koffer gehaald, hem onder goedkeurend oog laten wegen ("Voilà, nu weegt hij maar 6 kilo, en dat is wel toegelaten. Hier is je instapkaart."), en na 10 meter alles er terug ingestoken en uiteindelijk tóch moet 12 kilo handbagage op het vliegtuig gestapt, ha! 

But..there´s more. Bij aankomst liep ik dan ook - zonder rekening te houden met de bordjes en televisieschermen - door naar uitgang A, want daar kwamen de vorige keren ook altijd mijn koffers aan, en wie zou er nu op het idee komen dát te veranderen. De Catalanen dus, want na alle bagagebanden 5 keer gedaan te hebben, bleek mijn koffer in uitgang B aan te komen. Crap. Nu was ik verplicht terug door de douane te gaan (jeeuj, nogmaals mijn zakken leegmaken, mij laten fouilleren, en uitleggen dat het inderdaad mijn laptop was die in mijn koffer zat), en dan uiteindelijk via uitgang B terug buiten te komen. Ondertussen was er echter al zoveel tijd gepasseerd dat mijn koffer al van de bagageband was gehaald (haha, en ik maar rondzoeken naar mijn koffer, stond-ie verdorie al op een kantoor opgeborgen), en dan via uitgang B snel naar uitgang A gelopen, want daar stond Ramon op mij te wachten. Zijn eerste woorden waren dan ook: ¡Eres un inútil Michiel, un verdadero inútil! Ik denk dat dat inderdaad zowat de moraal van het verhaal moet zijn ;)

19-12-08

51) Hij komt, hij komt...

Neen, het is niet Sinterklaas, maar daadwerkelijk ondergetekende die morgen het vliegtuig naar België neemt (Sinterklaas beschikt namelijk over een stoomboot). Uiteraard is er op dit moment - om 17u ´s avonds - nog altijd niéts klaargemaakt, en het ziet er ook naar uit dat dat zo nog een tijdje zal blijven (want officieel stop ik vandaag pas om 19u met werken - hetgeen betekent dat ik pas om 20u in Rubí zal zijn).

decorationDaar wacht dan nog een hoop strijkwerk (hahaha), wat eten klaarmaken, en het entertainen van de personen die op één of andere manier te weten zijn gekomen dat vanavond mijn laatste avond is, en dus onder het motto "Elke reden is een goede reden voor een feestje" de flat komen bevuilen. Daarna kan ik dan eindelijk beginnen aan het pakken van mijn koffer, hetgeen toch volgens een zekere logica zal moeten gebeuren aangezien ik morgen bij aankomst al direct een paar uur taxichauffeur mag spelen (tot 21u in het beste geval), en dus na 12u daadwerkelijk "thuis" te zijn geweest, weer opnieuw mijn koffers kan klaarzetten voor een week Egypte. Bah, ik word al moe als ik er nog maar aan denk :)

Hasta mañana,

Michiel.

16-12-08

50) Bye bye Norma en [REC]

Sinds maandag zit Norma voor een tweetal weken in Mexico, dus vond ze het wel de moeite waard om een Mexicaanse fiesta te houden het weekend voor haar vertrek (enfin, vrijdagavond). Uitgenodigd waren de usual suspects: Team Rubí, Xavi (ex-kotgenoot) en de collega´s van Norma van Intersport (zie personen aan de rechterkant op de foto). En hoewel we Norma op voorhand al gewaarschuwd hadden niet te overdrijven met de pepers, werd het naar aloude gewoonte weer een veel te pikante bedoening. Gelukkig was Diego een extra voorraad water gaan kopen, zodat al bij al de schade beperkt bleef tot een zware maag en lippen die aanvoelden "alsof iemand er met een bunsenbrander over gegaan was" - aldus Diego.

Zaterdag stond volledig in het teken van Barcelona-Madrid, met vanaf 11u ´s morgens voortdurende vergelijkende analyses, interviews, breaking news, enzovoort, in onze piso dan nog afgewisseld met de hymne van Barça die Ramon om de 5 minuten begon te herhalen. Om 22u was het dan zover; terwijl Ramon in de gietende regen in het Camp Nou de match live meevolgde, had de rest afgesproken bij Sergi, waar zo´n 15 man voor een klein tv-scherm gekluisterd zat om de match mee te volgen. Al bij al een enorm saaie match, maar uiteindelijk slaagde Barcelona er toch in de 2-0 overwinning binnen te halen. Groot feest dus gedurende de ganse nacht, hoewel de regen wel een aardige spelbreker vormde (Catalanen zijn namelijk echte mietjes wat dat laatste betreft).

decorationZondag belde Sergi ons dan op om te vragen of we goesting hadden om [REC] te kijken, een Spaanse horrorfilm opgenomen in Barcelona. [REC] begint wanneer een cameraploeg samen met de brandweer opgesloten wordt in een appartement in het centrum van Barcelona; reden: onbekend. Eén van de bewoners is geïnfecteerd door een virus en valt de rest van de bewoners aan. Eenmaal gebeten veranderen ook deze laatsten in bloeddorstige zombies die de laatste bewoners zo vlug mogelijk om het leven willen brengen. Redelijk zware film dus, vooral ook omdat alles met handycam gefilmd is, en er geen filmmuziek aanwezig is (waardoor "doodse" stiltes opeens een heel andere betekenis krijgt). Ramon kon de laatste 10 minuten niet meer kijken van de schrik, en Sergi vloog verschillende keren omhoog tijdens de film (waarop ik mij dus ook enorm verschrok van zijn spastische aanvallen). Toen ik de volgende dag bij Xavi op bezoek ging, viel het mij op hoe gelijkend zijn appartement is met dat van de film. Ik ben dan ook maar zo vlug mogelijk naar boven gelopen, zonder daarbij voor iets te stoppen, ik kon natuurlijk nooit weten of één of andere bloeddorstige zombie mij onderweg stond op te wachten...

10-12-08

49) Barçamania!

Werksgewijs worden er de laatste dagen weer lange uren geklopt. Zo kwamen er gisterennamdiddag maar liefst 3 aanvragen binnen, die allen binnen de 48 beantwoord zouden moeten worden. Aangezien Lidia eindelijk terug is van een 2-maanden durende evenement in Marbella (waar de nieuwe Audi Q5 voorgesteld werd), hebben we gewoon elk één project genomen en is daarop geconcentreerd.

'Mijn' groep is een Nederlands evenementenbureau dat 50 klanten heeft die van 17 tot 19 april naar Barcelona willen komen, en dan ook enkele goedkopere driesterrenhotels in het centrum van Barcelona zoeken, en enkele exclusieve - maar toch nog min of meer betaalbare restaurants. Beetje een saai project in vergelijking met Jerry eigenlijk (die een groep  van 120 Turken heeft die hun werknemers allen willen bedanken voor hun inzet, door een artificiële tent van 400m2 op Plaça Espanya neer te zetten met daarin allemaal mogelijkheden om zich "als supersterren voor een dag te voelen" - concreet gesteld dus met een oscaruitreiking, handtekensessies, limousines, een rode loper, etc.), of de groep Fransen die Lidia momenteel behandelt, die op zoek zijn naar exclusieve activiteiten in en rond Barcelona (waaronder een tocht in Catamaran, een bungeejump van de telecommunicatietoren van Barcelona, enzovoort).

Vrijetijdsgewijs maakt iedereen zich ondertussen op voor het belangrijkste evenement van het jaar: de thuiswedstrijd van F.C. Barcelona tegen Madrid deze zaterdag 13 december om 22u in het Camp Nou. In alle gratis kranten die overal rondslingeren worden al enkele dagen diepgaande analyses gemaakt over de kansen van respectievelijk Barça en Madrid. Ook op tv gaat alles over Barça, en worden de spelers voortdurend met camera gevolgd en geïnterviewd worden, waarover dan 's avonds natuurlijk uitgebreid bericht wordt. Denk er ook niet aan zaterdagavond rustig een cafeetje binnen te stappen om de wedstrijd te gaan volgen, want vele cafés werken dan enkel via telefonische reservaties om toch voldoende plaats te kunnen aanbieden.

Barçamania dus, en ook hier in Rubí. Vooral tussen Ramon (pro-Barcelona) en Diego (pro-Madrid) is de spannig al lichtjes te voelen, en beiden hebben mij al toevertrouwd zaterdagavond niét naar huis te komen mocht hun lievelingsploeg winnen tegen de aartsrivaal. Iemand goesting om zaterdag af te zakken naar Rubí; bij ons staat er die avond sowieso een kamer leeg ;)? 

05-12-08

48) Mannen, een ras apart.

Op het werk is het de afgelopen dagen opeens erg rustig geworden. Het enige werk dat we bovendien de afgelopen twee weken slechts hadden, was het verzenden van nieuwe aanvragen, maar sinds die allemaal alweer de deur uit zijn, is het momenteel een beetje chillen en jezelf proberen bezig te houden op het kantoor. Er zijn nu eenmaal niet veel bedrijven die met Kerst of Nieuwjaar naar Barcelona willen komen, aangezien iedereen in die periode toch liever thuis zit met de familie.

decorationOp de derde verdieping van de Calle Muntaner 50 wordt de laatste dagen dan ook wat afgezeikt, wat met drie quasi-werkloze mannen (Jerry, ik en Juanma die hier halftijds voor Eventisimo Design werkt) quasi continu in gesprekken over auto´s (duh!), knappe chicas in Barcelona - inclusief vergelijkende kwalitatieve discussies tussen Duitsland (Jerry), Sevilla (Juanma) en België (need I say more?), én de obligate werkhumor, waarbij het de bedoeling is iedereen om de beurt belachelijk te maken.

decorationVooral dat laatste is momenteel een heuse competitie aan het worden, waarin ik me dan ook meer en meer ben beginnen op toeleggen. Toen Jerry bijvoorbeeld na 2 weken ziekteverlof terug op het kantoor was en zei dat hij compleet genezen was, was mijn antwoord dan ook: "Ja, fysiek misschien, maar mentaal is en blijft zoiets toch onmogelijk hoor." Als Juanma mij zegt dat het internet enorm traag is, is mijn antwoord meestal: "Inderdaad, bij mij ook. Jerry, op welke sinistere sites zit je weer te surfen?"

Ook Jerry en Juanma zijn echter nog altijd in competition, met uitspraken als: "Verdorie Michiel, wat zit jij op die website van naakte mannen in Turkse stoombaden te doen?" (Juanma als hij voorbij mijn computer loopt) en "Is het een meisje aan de telefoon? Dan is het zeker voor mij, want met jou bellen alleen de lelijke oude mannen." (Jerry wanneer ik de telefoon opneem en hem de persoon doorverbind).

Ach mannen, een ras apart ;)

25-11-08

46) 2987 kilometer.

Dat is de afstand die ik de voorbije 7 dagen heb afgelegd in respectievelijk een Citroën C2 en een Citroën C4. Van 14 tot 21 november hadden we namelijk twee evenementen tegelijkertijd in Barcelona, en aangezien Jerry bij de voorbereiding ervan een week lang op ziekenverlof was, moest ik - samen met de grote baas van Eventisimo - één van de evenementen voorbereiden. Zondag 16 november zouden er namelijk 2 Duitsers naar Barcelona komen voor een site inspection van de galalocaties die we aangeboden hadden voor hun evenement in mei 2009.

En aangezien dit evenement financieel erg belangrijk is voor Eventisimo (zo is hun budget voor een 2-uur durende driving experience bijvoorbeeld 900€ pp - en in totaal zouden er 120 personen gaan deelnemen, dus reken maar uit) moest ik van de grote baas (die trouwens een Antwerpenaar bleek te zijn) een auto huren - enfin, auto is nu niet bepaald het beste woord voor een Citroën C2-tje - om de wegen naar de special venues te verkennen.

Zaterdag alleen al stond er 670 kilometer op de teller, maar toen ik 's avonds om 23.30u thuiskwam kende ik wel alle routes vanbuiten. Gelukkig maar, want toen ik zondagmorgen in de luchthaven stond om de big chief af te halen, bleek die een vlucht naar Madrid te hebben geboekt i.p.v. Barcelona. Klein probleempje, want hij zou pas om 19u in Barcelona kunnen zijn, terwijl de klanten al om 14u in BCN-Airport zouden staan. Er zat dan ook niets anders op dan in mijn eentje de site inspections met de klanten te doen - al een geluk dat ik de weg kende ;-)

Na de site inspections waren de klanten enorm enthousiast, en wilden ze zelfs meer exclusieve locaties in de buurt van Barcelona zien. Gelukkig wist de big boss wel nog een paar locaties, maar van de weg ernaartoe was hij niet geheel zeker, waardoor we zondag om 21u 's avonds de auto genomen hebben om de weg te zoeken van 5 nieuwe en exclusieve locaties, om om 2.30u 's ochtends terug in Barcelona aan te komen. Na een nacht van 5u slaap stond ik maandagmorgen opnieuw in het centrum van Barcelona, om exact dezelfde routes te doen als de nacht ervoor, maar nu met de klanten. Vooral de Cava-brouwerij van Codorníu (één van de grootste Cava-producenten ter wereld) - zie ook de foto aan de linkerkant en op volgende link:  http://picasaweb.google.com/dasmichiel/5BarcelonaNovember...

Dinsdag besloten de klanten tevreden naar Duitsland terug te keren, en ook de grote baas ging één dag vroeger dan gepland terug naar Sevilla. Tijd om uit te rusten was er voor mij echter niet, want Jerry had mijn hulp nodig bij het andere evenement dat ondertussen bezig was. De 33 Duitse eigenaars van Euronics waren namelijk in Barcelona, en wilden per se al hun winkels in Barcelona en omstreken bezoeken. Mijn Citroën C2 werd dus ingeruild voor een Citroën C4 mét GPS, en het was mijn taak een tiental kilometer voor de bus te rijden, en Jerry te verwittigen waar de bus exact de afslag moest nemen om in een bepaald dorpje in de juiste straat voor de juiste winkel uit te komen, want de kaarten van Google Maps komen niet altijd perfect overeen met de werkelijkheid.

Van 9u 's morgens tot 23u 's avonds voortdurend rondrijden, en dat ondertussen al 6 dagen lang begint na een tijdje wel vermoeiend te worden, maar gelukkig stuurde de GPS ons altijd direct naar de juiste straat, én waren er altijd voldoende pauzes in exclusieve restaurants, waar de "begeleiders" van groepen altijd gratis ook de groepsmenu (ter waarde van 50€ pp) voorgeschoteld krijgen, nice ;) 

Vrijdagmiddag besloot ook de groep van Euronics ervandoor te gaan, waardoor ik na 2987 kilometer rijden en gemiddeld 6u slapen eindelijk eens een rustig weekend had om eens -euh- niets te doen. Hoewel ik wel nog moet afkicken van het feit dat ik niet meer 's morgens in de auto kan stappen om in 20 minuten naar Barcelona te rijden, maar eerst 10 minuten moet lopen om dan na 30 minuten trein pas in het het centrum aan te komen. Om af te sluiten nog een korte video over het verkeer - of beter gezegd - de afwezigheid daarvan op de oververlichte Catalaanse tolwegen. Ok, tijd om te gaan slapen!

22-11-08

45) Opening Hotel Alexandra

Hey how beste lezer, het is alweer 10 dagen geleden sinds mijn laatste bericht hier op deze blog, en dat is geheel de schuld van een 8-dagen durende evenement waar ik het in mijn volgende blogpost nog uitgebreid ga over hebben. In afwachting alvast een eerste korte berichtje daterende van 13 november, toen Eventisimo uitgenodigd werd voor de opening van het nieuwe Hotel Alexandra ***** in de Calle Mallorca (op 5 minuten wandelen van het kantoor).

Omdat Jerry om familiale redenen een week naar Duitsland was zat ik weer alleen in het kantoor, en aangezien het een uitnodiging voor 6 personen betrof, had ik de kotgenootjes ook maar geïnviteerd voor een avond vol jazz, mooie meisjes (bij de opening van hotels worden altijd modellen ingehuurd) en gratis eten en drinken. Ramon had echter een belangrijke voetbalmatch, en Diego en Norma belden later op de avond af, maar gelukkig had Sergi wel tijd en goesting voor de goodies van Hotel Alexandra.

Om 21u stonden we dan ook in de ingang van het hotel, waar we al direct een glas wijn in onze hand geduwd kregen, en dan door twee modellen naar boven geleid werden, waar we voorgesteld werden als "Michiel y Sergi de Eventisimo Barcelona", hahaha. Tot 22u was het eigenlijk maar een saaie bedoening, met wat loungemuziek en gesocialize, maar dan ging opeens de keukendeur open en werden we aan de lopende band overstelpt met allerhande kleine tapas (in het Spaans heet zo iets een Pica Pica-menú), wijn, water en veel Coca Cola ;) 

Om 23u, toen het Jazz-concert net op gang begon te komen en de obers aan hun 5342e-taparonde begonnen, vonden we het wel stilletjes genoeg geweest, na een uur constant gratis eten en drinken :) Wie zei er daar iets van een economische crisis?

13-11-08

44) Halloween in Port Aventura

Zaterdag 8 november, verjaardag van Norma, dus besloten we maar naar Port Aventura te gaan als verjaardascadeautje ;) Port Aventura (Catalaans voor Avonturenhaven), zo leert Wikipedia ons, ligt in Salou en is met zijn 34.362 m² één van de grootste themaparken in Europa (ter vergelijking, De Efteling is 17.000 m² groot).

Port Aventura dus, waar toegangskaartjes standaard 43 euro per persoon kosten, maar waar wij dankzij een speciale promotie toch voor 21 euro per persoon konden binnenglippen. Eenmaal binnen leek het park veel gelijkenissen te hebben met de Belgische en Nederlandse pretparken; thematische zones, de typische pretpark-standaardmuziek en natuurlijk de torenhoge voedselprijzen. Veel gelijkenissen dus, behalve wat betreft de wachttijden; die zijn in Catalunya namelijk nog stukken erger. Zo stond bij elke attractie om 11.30u 's morgens al minstens 1u als wachttijd, hetgeen later op de dag nog ietsje langer werd; 2,5u tot 3u aanschuiven, voor attracties die tussen de 15 en 30 seconden duren, en dat in het laagseizoen (in de zomer schijnt het nóg erger te zijn).

Topattractie (en aanrader mocht je zelf ook eens in Port Aventura zijn) is de Furius Baco, een attractie waar je zittend aan beide zijden van de ride van volledige stilstand naar 135 km/u afgeschoten word, en dat in 3 seconden tijd. De G-kracht die je ervaart wanneer je in 3 seconden zó snel versnelt is op zijn zachst uitgedrukt indrukwekkend; vooral als je dan - zoals ik - het geluk hebt alles vanop de eerst rij mee te maken, en alles op een voor onmogelijk geachte snelheid op je af ziet komen. Nadeel is wel dat je - omwille van de enorme snelheidstoename - met lichte hoofdpijn en oververmoeid buitenkomt, maar dat moet je er dan maar bijnemen :)

Dit is ongeveer hoe je alles beleeft als je op de eerste rij zit; let vooral op de enorme snelheid waarmee alles op je afkomt aan het begin:

Dit is een video gemaakt door een meisje dat voor de eerste keer in de attractie stapt en, net als ik, geen idee had wat ze kan verwachten. Let vooral op op 00:32 welke reactie de attractie bij haar teweegbrent wanneer ze afgeschoten wordt:

Rond 18u waren de wachttijden in bijna elke attractie minimum 3 uur, dus besloten we dat het tijd was om terug huiswaarts te keren. Op de terugweg leek de Volvo van Diego opeens veel minder snel te gaan dan 's morgens. Pff, 120 km/u, het is niets wanneer je gewend bent aan 135 km/u in 3 seconden!

11-11-08

43) Mannelijke verhuistechnieken.

Vorige week heeft de broer van Ramon dan nog een nieuwe eettafel gekocht, en hij vroeg of wij zijn oude tafel niet wilden hebben. Aangezien onze eettafel eigenlijk wel aan vervanging toe was, zouden Ramon, Diego en ik onze oude tafel dus wel eens afbreken, en samen met een oude zetel naar het containerpark brengen. 

decorationWoensdagavond kwam Diego mij dus roepen, of ik samen met Ramon de oude tafel vanonder kon vasthouden, dan zou hij het "bovenblad" er wel eens eventjes afshotten (zoiets heet "Uruguaanse-verhuisstijl"). Hij geeft dus een Jet-Li-high-kick tegen het bovenblad, en dat vliegt door heel het appartement op de salontafel, daarbij Ramon zijn zijn bord en glas (die op de tafel stonden) in 3 stukken brekend, op 10 centimeter van het tv-scherm vandaan :). Uruguaanse-verhuisstijl, zoals ik al zei.

Ok, toegegeven, Ramon en ik waren niet veel beter. We dachten de zetel in de lift te kunnen zetten zodat we hem niet 4 verdiepingen naar onder moesten brengen. Omdat onze lift nogal aan de kleine kant is, en de zetel nogal aan de grote, besloot Ramon onder te gaan staan om op het knopje te duwen, terwijl ik boven stond om de deur te sluiten van de lift (aangezien er niemand meer bij in de lift kon gaan). Ok, de deur sluit boven, maar opeens horen we niets meer en gaat op elke verdieping het lampje van de lift aan. Inderdaad, je raadt het al, een stukje van de zetel was tussen de deur van de lift blijven zitten, en dus was de hele boel geblokkeerd. 

decorationEr zat dan voor ons ook niets anders op dan eerst naar de 5e verdieping te gaan naar de maintenance-verantwoordelijke van ons appartement, maar die had helaas geen sleutel van de lift. Dan maar naar het gelijkvloers, maar ook daar had niemand een sleutel. Uiteindelijk dan naar de 3e verdieping, waar gelukkig iemand thuis was die een sleutel van de lift had (allemaal met de trap natuurlijk, want de lift werkte niet :-D). Ondertussen moest iedereen (onder luid gezucht en geklaag) met de trap naar boven gaan, en stond er ook op elke verdieping mensen aan de liftdeuren te kijken, want iemand had gezegd dat er een persoon in de lift vastzat, dus werd er onder lichte paniek al contact gezocht met de opgeslotene.

Gelukkig kreeg de verantwoordelijke van de 3e verdieping uiteindelijk de deur terug open, en hebben we het buitenbrengen van de zetel maar aan Diego zijn verhuistechnieken overgelaten (lees: de zetel op de trap zetten en elke verdieping gewoon via de trap naar onder gooien). Ach, die Uruguaanse efficiëntie toch... 

Norma was gelukkig tijdens onze verhuispogingen niet thuis, en we hebben elkaar ook maar beloofd het niet tegen haar te vertellen. After all; is er toch niets belangrijks gebeurd, en de zetel en tafel zijn onder geraakt, da´s wat telt :-D

07-11-08

42) ¿Castanyaqué?

Zoals ik dus in mijn vorige bericht geëindigd ben, kreeg ik vrijdagmiddag een telefoontje van Ramon, of ik zin had naar een Castanyada te gaan. Inderdaad, hoor ik je nu denken, "een Castanyaqué?"

Een Castanyada is eigenlijk de Catalaanse tegenhanger van het Amerikaanse Halloween, en wordt dus ook op de 31 oktober gevierd, maar dan wel een beetje anders dan het Amerikaanse trick-or-treat kinderspelletje waar van deur tot deur gegaan wordt voor snoep. Hier spreekt een grote groep af bij iemand thuis, en worden er kastanjes geroosterd (vandaar castanyada) en Panellets gemaakt. Panellets zijn kleine marsepeinbolletjes met nootjes, kokosnoot, etc. die enorm duur zijn als je ze bij de plaatselijke bakker gaat halen (omdat alles met de hand gemaakt moet worden), en daarom ook bij voorkeur zoveel mogelijk zelf worden gemaakt. Enfin, nadat ik wat toegekeken had hoe het vrouwvolk zich zorgvuldig bekommerde om het dessert, en wat meegelachen had met de rest van de mannen die totaal geen idee hadden hoe kastanjes het best geroosterd konden worden; in een pan op een (gas)vuur, in de oven, of op de barbecue. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat geen één van de drie opties tot een goed resultaat leidde, waardoor het uiteindelijk enkel Panellets werden als dessert :).

Zaterdag stond normaal een uitstap naar de Pyreneeën op het programma, maar omdat het weer nog altijd Belgische kuren had, werd dat al gauw gecancelled, zodat ik uiteindelijk toch nog een relaxed weekend had. Ideaal, want Jerry had me vrijdagnamiddag ook nog gebeld dat hij de komende week ook niet zou komen werken, dus dat ik beter uitgerust kon zijn om alleen op het kantoor alles te regelen.

De voorbije werkweek was dan ook vooral druk, met veel heen-en-weer-gebel met het hoofdkantoor van Sevilla om alles zo goed mogelijk geregeld te krijgen voor een inspectiebezoek van een groot Duits evenementenbureau dat volgend weekend naar Barcelona gaat komen voor een bezoek. To be continued, that one.

01-11-08

40) Na siësta komt...actie.

Inderdaad, het is al bijna een week geleden sinds mijn laatste blogpost. Dat kan maar één ding betekenen; nl. dat ik het de laatste tijd erg druk heb gehad. Maar beginnen waar we de laatste keer geëindigd waren:

Vrijdag stond dus een bezoek aan de Masterpiece-party in de club Shoko op het programma, samen met Diego. Omdat ik op het kantoor ook nog een uitnodiging had liggen van de opening van de nieuwe lobby van het hotel ME Barcelona voor 3 personen voor diezelfde avond, besloten we Sergi ook nog uit te nodigen voor een avondje party crashen. Afspraak om 23u aan de ingang van het hotel ME, maar geheel naar Catalaanse traditie vertrokken we hier pas rond 22.50 (rit van Rubí naar BCN-centrum is zo'n 25 minuten), dus onderweg al een telefoontje van Sergi waar we bleven. Gelukkig beschikt Diego over een krachtige Volvo, dus rond 22.21 waren we dan toch ter plaatse.

In Barcelona wordt graag belangrijk gedaan door te werken met allerlei lijsten waar je je moet inschrijven om ergens binnen te mogen. Zo ook in het Hotel ME, waar ik ons eerst had moeten inschrijven op een VIP-lijst, anders laat de 5-koppige security je er gewoon niet eens in, pfff wat een show.

Enfin, éénmaal binnen dan was er eigenlijk niet veel te beleven; mooie futuristische lobby, maar toen bleek dat de drank niet gratis was en we 4€ moesten betalen voor een gewone cola, zijn we er maar vandoor gegaan, op weg naar Shoko in de meeste yuppie-buurt van Barcelona. En inderdaad, ook hier moest je op de "lijst" staan om binnen te mogen, maar eenmaal binnen bleek ook hier de drank boven de 4€ te liggen, dus op een relatief bescheiden uur zijn we er, na 2 uur toegekomen te zijn met 1 drankje, ook hier maar snel vandoor gegaan.

Zaterdagnamiddag dan had ik geluk dat Albert zich plotseling erg ziek voelde, waardoor ik met zijn abonnement naar F.C. Barça - Almería kon gaan kijken. Ideaal, want in de eerste 39 minuten slaagde Barça er in maar liefst 5 goalen te maken (hetgeen ook de eindstand zou zijn), tot groot jolijt van de vele toeristen en de Catalanen, die zich al stilletjes aan beginnen op te maken voor Barça - Madrid midden December.

Zondag ook weinig rust, want om 13u werd ik voor La Pedrera verwacht voor een optreden van Xavi en zijn groep, om dit op zijn minst opvallende bouwwerk van Gaudi te promoten. Na de dansvoorstelling dan nog met Xavi, Nuria, zijn ouders en zus naar zijn thuis gegaan om daar nog een typische Catalaanse maaltijd en dessert te eten, terwijl ik door de familie spontaan werd omgedoopt tot de nieuwe geadopteerde zoon. Na het eten dan nog eens naar La Pedrera, waar het avondprogramma ondertussen ook al begonnen was, met nog meer optredens, zang en dans. Om 20u dan eindelijk terug naar Rubí om te gaan slapen, want 2 dagen later zou de helft van de familie dan weer voor de deur staan, klaar voor een privé-tour door Barcelona ;)

22-10-08

39) Siësta, siësta, en dat is het zo ongeveer.

decorationDeze week niet veel nieuws vanuit Barcelona. Het weekend was relatief rustig, en afgezien van wat chillen en een beetje werken aan mijn stageverslag, kon mijn weekend dus eigenlijk best wel saai genoemd worden (achja, mag ook wel eens ;)). Wel zaterdagavond nog een foute film gekeken; "Wedding Crashers" (ook wel gekend als "De boda en boda" ("Van bruiloft naar bruiloft") in het Spaans), over twee vrienden die elke week een ander bruiloftsfeest afschuimen voor gratis eten, drank, feest en meisjes.

Enfin, een echte jongensfilm dus, hetgeen perfect verklaarde waarom Norma het na 30 minuten al aftrapte, en Diego, Ramon en ik als een stel echte tienerjongens besloten het volgende weekend ook een paar Catalaanse bruiloften te gaan crashen, muhahaha. Voor de geïnteresseerden hieronder een korte trailer:

Ok, back to reality nu. Ook werkgewijs hebben we momenteel te kampen met een siësta-periode; er komen geen nieuwe aanvragen binnen en dus ook geen dringende telefoons of mails, waardoor Jerry en ik de tijd dagelijks wat proberen te vullen door extra-lange pauzes te nemen, om de 2 minuten de Hotmail-startpagina te refreshen in de hoop van iemand een mail ontvangen te hebben, familie en vrienden stalken via Facebook, of gewoon wat doelloos rondsurfen op internet...

decorationGisteren hadden we nochtans een uitnodiging van Porsche, om op het Circuit van Catalunya een Porsche-driving experience te komen doen in allerlei Porsches (redelijk logisch eigenlijk, dat laaste), inclusief een slipcursus. Helaas wilde de bewaker ons aan de ingang van het Circuit er ons onder geen beding inlaten, en ook de organisator bleek telefonisch niet beschikbaar, dus zat er voor ons niets anders op dan terug te keren naar het kantoor. Terug op kantoor heeft Jerry dan een mail gestuurd naar de organisatie om te vragen of we dit evenement alsnog een andere dag kunnen doen, afwachten dus ;)

De komende dagen zien er gelukkig ook al iets drukker uit; morgen (donderdagavond) zijn we uitgenodigd voor de opening en voorstelling van de zalen, en bijhorende lunch van Elephant BCN (http://www.elephantbcn.com/), een exclusieve feestlocatie in het hartje van Barcelona. En vrijdagavond worden we dan weer als VIPS verwacht in de club Masterpiece, om daar een beetje te zien hoe alles eruit ziet. Jeeuj, dat wordt dus Party Crashen :)

10-10-08

36) Insiderstip 21: opgepast met de metro!

Misschien heb je ooit al eens de metro genomen in Barcelona, en je afgevraagd of er nooit iets zou kunnen gebeuren in zo´n kleine, ondergrondse, afgesloten ruimte; zoals vb. een terroristische aanslag of een hold-up. De kleine gauwdieven even buiten beschouwing gelaten, is de metro van Barcelona (vooral na de metro-aanslagen in Madrid) toch wel één van de veiligste publieke transportmiddelen in BCN, met stoer uirziende security (met K-9-honden) aan de ingang van elk groot station, duizenden camera´s (zelfs in elk metrostel), én een eigen Underground-politie (die wel enkel bevoegdheid heeft onder de grond en dus niks kan doen als een gauwdief snel naar de uitgang van een metrostation vlucht, maar kom).

Helaas blijken al die veiligheidsmaatregelen allen overbodig wanneer je at the wrong moment at the wrong place bent, en een schizofreen toevallig je pad kruist. Zoals je in onderstaande video kan zien, staat een gepensioneerde man rustig te wachten op de metro. Net op het moment dat de metro het station binnenrijdt, wordt de man door een andere persoon - een schizofreen, zo bleek later - onder het toestel geduwd, met onmiddellijke dood tot gevolg natuurlijk.

Dankzij de beveilingscamera´s is de dader uiteindelijk gevat, maar die kon zich natuurlijk niets meer herinneren (schizofreen, remember); hoewel uit later onderzoek door de Barcelonses CSI bleek dat de man op het moment van de feiten echter perfect wist wat-ie deed. Er hangt hem nu een gevangenisstraf van 14 tot 17 jaar boven het hoofd.

Volgende keer wanneer je dus de metro neemt misschien beter niet te dicht bij het spoor wachten. Trouwens, hopelijk wordt dat geen nieuwe rage, zoals Perronsprinten tegenwoordig al België en Nederland heeft veroverd:

 

07-10-08

35) Uitstap naar Girona

Yesah; dit weekend na lange tijd eens geen evenementen, dus kon ik gedurende 2 dagen eens lang uitslapen om dan de hele dag niks te doen (om het "student zijn" niet te verleren, natuurlijk). Enfin, niks doen is ook weer niet waar, want ondanks alles was het weekend weer aardig volzet. Zaterdag was Sergi langsgekomen om de Spaanse horrorfilm [REC] te komen bekijken. Naar Catalaanse gewoonte kwam-ie pas een half uur later dan afgesproken opdagen, nadat-ie eerst nog op de verkeerde deur had zitten bonken (dat worden weer problemen met de buren :-D). Uiteindelijk had-ie ook niet [REC] bij, maar Acción Mutante, één of andere Spaanse B-film die kort samen te vatten is in 1 zin: What the hell?

Na onze mislukte filmavond zaterdag hadden we zondag opnieuw afgesproken in Sant-Cugat. Ramon wilde daar per sé de halve marathon gaan lopen (die hij dan ook nog eens wist te overleven), en daarna zouden we doorgaan naar Tarragona, waar een grote Castellers-meeting (menselijke torens bouwen) zou doorgaan. Natuurlijk beste lezer, zoals de titel al verraadt, ging dat plan uiteindelijk niet door, because we´re in Spain, en werd maar besloten koers te zetten naar Girona, een Middeleeuws stadje op 1,5u van Barcelona, en tevens thuishaven van Ryanair.

Op weg naar Girona werd nog kort eventjes een tussenstop ingelast in een typisch Catalaans restaurant dat Sergi kende. Zoals je op de foto´s kan zien (http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober20... ook nog redelijk goede prijs-kwaliteitverhouding: 20€ voor een 3-gangenmenu all-you-can-eat, drinken en desserts inbegrepen. Na het eten kwam de dueño dan ook nog af met een fles lokale Absinth (verboden in België door het te hoge alcoholgehalte) van maar liefst 89,9% (zie ook foto´s). Ramon (excuus: "Ik heb net een halve marathon gelopen, wil je mij dood ofzo?"), Sergi (excuus: "Ik moet rijden.") en ik (excuus: "Ik ben co-piloot en moet de kaart nog lezen straks.") sloegen vriendelijk af, en doordat Norma geen excuus kon bedenken was zo zowat verplicht te proeven, hetgeen zich nog de rest van de avond uitte in spontane lachaanvallen en gekke poses op de foto´s. 

Enfin, een halve dag later stonden we dus in Girona, een Middeleeuws dorpje met een belachelijk kleine rivier waar we een heel tijdje hebben rondgelopen, om daarna nog een terrasje of 2 te doen. Op 5 oktober om 22u ´s avonds nog buiten zitten op een terras in korte broek, I like :=). Trouwens, ook gedurende de dag was het hier nog meer dan aangenaam warm, met temperaturen die nog gemakkelijk 22 graden haalden, en volle bak zonneschijn; Visca Catalunya!

Meer foto´s zijn, zoals steeds, te vinden op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaOktober2008#

01-10-08

34) Mini's, Mini's, en meer Mini's - zaterdag

Vrijdag was natuurlijk niet de enige dag dat er gewerkt moest worden. Neen, ook zaterdag, zondag en maandag stond er een aardig vol programma op het menu.

Zaterdag: van 8u tot 23.30u

Zaterdag werd ik om 8 uur alweer in het Hotel 987 verwacht, wat er concreet op neerkwam dat ik voor de tweede dag op rij om 6.30u mocht opstaan, 20 minuten had om te eten, te douchen, enz., en dan naar het station van Rubí kon lopen om er de trein van 7.24u te nemen. Treinen in Catalunya hebben de zeer goede reputatie dat ze altijd tot op de seconde volgens schema lopen (echt waar, geen grap). Behalve vandaag dus, want hoewel ik normaal gezien om 7.55u in Plaça Catalunya moest staan (en dan nog 5 minuten had om naar het hotel te lopen), was de trein er dit keer pas om 8.02u. Om 8.03u kreeg ik dan ook al telefoon van Jerry, waar ik bleef en dat ik maar een taxi tot het hotel moest nemen, want ik werd er asap verwacht.

Enfin, 1 minuut later stap ik uit, en vertelt-ie me, terwijl hij me de sleutel van onze gehuurde Citroën C3 overhandigt: "Je hebt 10 minuten om naar het restaurant Oleum te rijden (op de berg Montjuïc) om daar te gaan onderzoeken of alles in orde is. Om 8.30u is de groep daar, en daar moet ik nu in het hotel nog de privévan voor regelen, want blijkbaar is er iets misgelopen daar."  Ok; ik dus in rotvaart door het Barcelonese verkeer met onze C3, richting Montjuïc. Gelukkig had ik 's anderendaags nog eventjes snel via Google Maps de weg gememoriseerd, want alleen met een C3'tje in het centrum van Barcelona de weg naar Montjuïc vinden is geen sinecure.

Exact 15 minuten later was ik ter plaatse, en maar goed ook, want met nog 5 minuten voor de groep zou aankomen bleken er nog wat problemen in de zaal te zijn (o.a. tafels die verkeer stonden, verlengingskabels die nergens te vinden waren, enz.). Na wat rondgetelefoneer en een gesprek met de verantwoordelijk was alles 7 minuten later toch in orde, zodat de groep 3 minuten zonder verdere problemen aan hun ontbijtmeeting konden beginnen.

Geen ontbijt voor ons echter, want de freelance (die by-the-way geen rijbewijs had) en ik moesten samen met Cristina, de verantwoordelijke van de Duitse event-maatschappij die de aanvraag van de bank had ontvangen (en daarom dus Eventisimo had gecontacteerd voor hulp) op weg naar Can Padró, een privé-circuit op 40 km van Barcelona-centrum in de schaduw van de Montserrat-berg (zie ook foto hierboven). Wij dus op weg met Daisje (ons Citroën C3'tje) volgens de volgende rolverdeling: ik achter het stuur, de freelance langs mij als co-piloot en GPS, en Cristina in constante verbinding met Jerry, die na de ontbijtmeeting de jongeren in colonne naar Can Padró moest leiden. 

Het idee (van de Duitse bank) was namelijk alle jongeren in Mini Coopers (allen volledig uitgerust met airco, stereo en ingebouwde DVD- en GPS-systeem) naar het circuit te laten rijden om daar rijvaardigheidstraining te gaan volgen (want welke jongere houdt daar niet van?). Enfin, speciaal voor de bank hebben we dus 3 Mini's uit Madrid laten overbrengen (kostprijs zal ik maar niet vermelden zeker?), de rest hebben we exclusief kunnen afhuren bij BMW-Catalunya. 

Eén uur nadat wij op het circuit waren aangekomen en alles daar hadden gecontroleerd (gelukkig opnieuw dat we er waren, want 5 minuten voor aankomst moesten de tafels nog allen geplaatst worden omdat de verantwoordelijke van het circuit "dat vergeten was"), kwamen de jongeren ook allemaal aan. Jerry al aardig gestresseerd want naar het schijnt hadden ze op de snelweg voortdurend races willen houden, en was er één chauffeur opeens gestopt "om een sigarettje te roken" langs de weg (terwijl de rest aan 140/u voorbijscheurde).

Tijdens de rijvaardigheids-training hadden we dan eventjes tijd (allé, 3 uur in totaal) om uit te rusten. Eén Mini werd langs de kant gehouden om naar de WC te gaan (die heel aan de ingang van het circuit was, en waar je in auto zo'n 3 minuten voor nodig had). Ik moest dus dringend, en had ab-so-luut geen zin om Daisy te nemen (toch niet als je kan kiezen uit bovenstaande Mini), dus ben ik maar in Johny-stijl naar de WC gereden....lees: met slippende banden, 95km/u op de het smalle berweggetje naar de ingang, en muziek volle bak, en bij terugkomst met gierende banden tot stilstand komen. Toen ik uitstapte merkte ik dat de grote baas van de bank op een stoeltje net langs met zat (dat ik door het lage dak van de Mini zelfs niet eens had gezien). Ik natuurlijk een lichtelijk schaamtgevoel aan het ontwikkelen, maar hij vroeg me -lachend omwille van zoveel jeugdelijk enthousiasme- enkel naar de sleutel van de Mini, want hij moest ook naar de WC (en toen vertrok-ie ook in Johny-stijl, dus wat betreft Mini's zijn alle mannen dus precies hetzelfde, hahaha).

Toen de rijvaardigheidstraining voorbij was, vroeg de piloot van de BMW M3 (waar je als co-piloot een race-ervaring kon meemaken) of ik ook geen goesting had om een tourtje te maken. Tuurlijk, zoiets moest-ie mij geen 2 keer vragen, dus 2 minuten later zaten we tegen 70km/u driftend in de bochten te rijden (voor de vrouwen; da's 90km/u rijden, handrem optrekken, en scheef door de bocht met spinnende wielen op het circuit blijven). Ge-wel-dig, zoals je in onderstaande (veel te korte video) kan zien:

En toen was het weer tijd om terug naar het centrum van Barcelona te vertrekken, want een uur later stond een tapas-tour in het centrum van BCN op het programma. Jerry vertrok dus eerst om het tempo van de groep zo laag mogelijk te houden, en ik met Daisy, de freelance en Cristina dan als laatste. Gelukkig maar, want in een Citroën C3 is het zo goed als onmogelijk 15 opgevoerde Mini's bij te houden met 18-jarige testosteronmacho's achter het stuur. De topsnelheid van een C3 ligt trouwens op 110km/u, of 149km/u wanneer je bergaf rijdt, maar dat doe je best niet want de auto begint dan ongeloofelijk te trillen :). Ondertussen vlamden de Mini's aan een gemiddelde snelheid van 169km/u rustig door, terwijl Daisy pedal-to-the-floor uiteindelijk een half uur later ook in het hotel stond geparkeerd.

Na 5 minuten descanso (pauze) vertrokken we dan elk naar 6 verschillende tapasbars op de Ramblas, om daar de jongeren opnieuw op te wachten, die t.w.v. 50€ tickets hadden gekregen om tapas te eten. In elke tapasbar zat iemand van de organisatie om cliënten te helpen, want ten eerste spreekt het personeel in zo'n bar enkel Spaans, bovendien zijn de obers in zo'n bar vaak niet op de hoogte van het ticketsysteem, en met zo'n belangrijke cliënten heb je natuurlijk liever dat alles zo vlekkeloos mogelijk verloopt. Echter, toen ik om 23u nog altijd niemand in 'mijn' bar had gezien, zei Jerry mij dat ik het maar voor bekeken moest houden, omdat bleek dat ze allemaal de eerste bar binnen gegaan waren (en ik zat in de allerlaatste tapasbar op de Ramblas). Om 23.45u was ik thuis, en ben ik direct gaan slapen. 's Anderendaags werd ik namelijk werd ik namelijk opnieuw in het centrum verwacht, alweer om 8u.

Meer foto's van de Mini's, het circuit, de tapasbar, enz. zijn ook te vinden op volgende link: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...#

30-09-08

33) Events, events, en meer events - vrijdag

Ok, uiteindelijk heb ik eventjes de tijd gevonden om zo kort mogelijk verslag uit te brengen van 4 dagen non-stop events.

Vrijdag: van 8u tot 22.30u

decorationOm 8 uur werd ik al verwacht in de luchthaven van Barcelona, om daar in 5 minuten een update te krijgen over wat mij het komende event te wachten stond. Van vrijdag tot maandag had een belangrijke bank uit Duitsland zijn belangrijkste jonge klanten (tussen 18 en 22 jaar) uitgenodigd voor een gratis weekend Barcelona. De ouders zijn al reeds lid van de bank (eventjes terzijde: om nog maar toegelaten te worden tot de bank, moet je al 1 miljoen euro op je eigen rekening hebben staan, dus zoiets zegt al genoeg over de rijkdom van deze jongeren, en de enorme kostprijs van dit event), maar om nu ook nog de kinderen van deze ouders naar de bank te lokken, werd een super-de-luxe weekend georganiseerd door Eventisimo.

Enfin, vrijdag bestond mijn taak erin om samen met een ingehuurde freelance de jongeren op de luchthaven te verwelkomen, en naar de privé-minivan te begeleiden. Met 14 verschillende vluchten uit verschillende Duitse en Britse luchthavens op 9 verschillende tijdstippen en in 2 verschillende terminals, spreekt het voor zich er problemen optreden. Zo waren er in totaal 10 verschillende transfers voorzien, met daartussen minstens 10 minuten pauze voor ons. Helaas, door delays, problemen met de koffer, of personen die zonder koffer ineens aan terminal A stonden terwijl ze mét koffer uit B moesten komen (waardoor er dus met de security gepraat moest worden zodat de persoon in kwestie terug via terminal B binnenmocht om daarna 20 minuten later in A terug uit te komen), was het voor ons dikwijls op-en-af rennen tussen 2 terminals; daarbij reeds telefonerend met de chauffeur om te vragen waar-ie bleef, en tegelijkertijd ook nog etend en drinkend.

Enfin, na 14 uur constant bellen, wachten, verwelkomen, begeleiden, opnieuw bellen enz. was ik echt wel een beetje moe geworden. Gelukkig viel alles uiteindelijk nog wel mee dankzij de geanimeerde gesprekken met de verschillende jongeren (die uiteindelijk allemaal even oud als ik waren, dus ja, heb je al direct wat dingen gemeen om over te spreken hè), maar vooral dan nog met de chauffeurs van de minivans en de taxista's.

Misschien vraag je je wel eens af waarom chauffeurs altijd luid lachend en pratend aan de uitgang van de luchthaven staan te wachten. Wel, ze hebben het eigenlijk alleen over de toeristen, en dikwijls staan ze toeristen gewoon in hun gezicht uit te lachen ("Haha, amaai, ik ben er zeker van dat die man blind is; wie trouwt er anders uit vrije wil met zo'n vrouw"), terwijl die laatsten natuurlijk denken dat de chauffeurs hen vriendelijk staan te begroeten. Zo was er een chaufeur die Fitty genoemd werd door de rest, omwille van zijn 2 belangrijkste kenmerken: Follar ('seks') en witty ('grappig'). Fitty is 65 jaar oud, heeft 28 jaar als buschauffeur gewerkt, en is het type opa die je direct zo adopteren: altijd goedgezind en voortdurend bezig over las chicas.

decorationZo stonden we op een bepaald moment enkele Indiaanse meisjes op te wachten. Voor ze uit de terminal kwamen had-ie mij al gewaarschuwd: "Meisjes uit India zijn de knapste die er rondlopen, want in mijn 28 jaar als buschauffeur weet ik wel waar de mooiste zitten." Toen de 4 dan uiteindelijk uit de terminal kwamen en voor ons stonden, stootte-ie me tegen mijn schouder en zei-ie: "Madre mía, had ik het je niet gezegd! Maar met meisjes is het altijd hetzelfde, ze stappen altijd achter in de auto, en komen nooit langs me zitten." Toen ik antwoordde van "Ach Fitty tío, trek het je niet aan, misschien heb je dit keer wel meer geluk...", zei hij, alvorens we beiden lachend afscheid namen: "Ach, ik geloof het niet, het enige wat ik kan doen is mirar y sufrir ('kijken en lijden')"

decorationMet een andere chauffeur had ik ook een erg geanimeerd gesprek. Hij en zijn vrienden hadden een spelletje gestart waarbij er gegokt werd over hoe knap de meisjes zouden zijn, maar vooral welke haarkleur ze hadden; rubia ('blond') of morena ('zwartharig'), enkel afgaand op hun naam. Zo stonden we op een bepaald moment een zeker 'Nadine' op te wachten. Hij hield het op een middelmatige morena, ik op een grote rubia. Omdat het niet duidelijk was in welke terminal Nadine ging aankomen, was ik naar terminal A gegaan, terwijl de chauffeur in B bleef. Na enkele minuten kreeg ik telefoon van hem; dat onze chica in B stond. Het eerste wat ik hem vroeg was: "En, wie heeft gewonnen? Het is een rubia hè?", waarna-ie lachend antwoordde: "Nee nee, het is een morena, maar wel groot." Gelukkig voor ons verstond Nadine geen woord Spaans :).

28-09-08

32) "Amaai, wat een weekend!"

...is de perfecte samenvatting van het 4-dagen-durende-TC-Grupe-Event-van-de-afgelopen-dagen. Momenteel heb ik eventjes de tijd om een zeer kort update te geven over mijn gebeurtenissen. De voorbije dagen heb ik, in chronologische volgorde:

- De bus naar de luchthaven genomen om 8u 's morgens, om daar vervolgens een dag (inderdaad, 12 hele uren) 15 verschillende aankomsten in 2 verschillende terminals te coördineren

- Met een Citroën C3 eerst Plaça Espanya onveilig gemaakt, om daarna via de péage naar Montserrat uiteindelijk op het Circuit van Can Padró terecht te komen, daarbij ontdekkend dat de maximumsnelheid van ons Citroëntje op 110 km/u lag, en 145 km/u wanneer je een berg afrijdt (maar dat doe je eigenlijk best niet want de wagen begint dan te trillen als gek).

- Op het Circuit met enkele Mini Coopers een slipcursus gevolgd, om daarna met een Mini Cooper S aan rotvaart (90 km/u op smalle berweggetjes) naar de WC te gaan, om dan bij terugkomst te ontdekken dat de baas van het event stond te kijken hoe ik veel te snel en met gierende banden tot stilstand kwam, maar wel kon lachen met al die onstuimigheid :)

- Een drifting experience (met gierende banden door de bocht) meegemaakt (dit keer echter als co-piloot) in een BMW M3

- Twee uur in een Tapas Bar doorgebracht, etend en drinkend op kosten van de eigenaars

- Met de fiets van Paseig de Gràcia naar Plaça Reial gereden, en als bij wonder nog voor een taxi aangekomen die 5 minuten eerder dan mij was vertrokken

- Gratis lunch gehad in het restaurant Los Caracoles, en uiteindelijk zelfs 3 dessertjes naar binnen gewerkt

Mm, de rest is momenteel niet meer zo helder allemaal, allicht komt dat door het gebrek aan slaap de laatste dagen, en "werkdagen" van gemakkelijk 14 uur.

Vandaar dat ik nu dringend ga slapen, want morgen word ik weer om 8u verwacht in het centrum van Barcelona. De volgende dagen meer uitgebreide updates, natuurlijk met uitgebreide foto's en video. Hou de blog in de gaten ;)

19:48 Gepost door Michiel Das in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-08

31) Deel 3: Fiesta @ Spoedgevallen Hospital Sabadell

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. In deel 2 kwam ik uiteindelijk toch nog op het feestje van Ramon terecht. In de discotheek 'Somnis' kreeg Ramon plots telefoon van mijn lief, dat ze een ongeval had gehad en of hij zo snel mogelijk kon komen. Vandaag deel 3.

Consternatie allom na het telefoontje van mijn vriendinnatuurlijk. Ramon besloot onmiddelijk te gaan kijken hoe de toestand eruitzag. 10 Minuten later kreeg ik telefoon van Ramon, met de vraag buiten de rest van de gang te verzamelen, zodat we allemaal naar het ziekenhuis konden gaan, want mijn vriendinen copiloot moesten daar naartoe.  

decorationIn het ziekenhuis van Sabadell kwamen we vlug de feiten te weten; een dronken bestuurder had het rode licht genegeerd, en was had zich zijdelings in de achterkant van de auto van mijn liefgeboord. Gelukkig reed mijn vriendinmaar 60/uur, waardoor enkel de auto beschadigd was, en mijn lief en co-piloot gelukkig (afgezien van zware pijn in nek en rug) geen zware fysieke letsels opgelopen hadden. Enfin, voor ons zat er niets anders op dan te wachtent tot de onderzoeken in het ziekenhuis gedaan waren, om mijn vriendinen co-piloot dan naar huis te brengen.Toen om 5u 's morgens echter nog altijd in de wachtzaal zaten op verder nieuws, besloot de rest maar te gaan slapen. Ramon en ik bleven nog, aangezien Ramon de enige was die nog 2 plaatsen vrij had in zijn auto.

decorationHoewel mijn vriendinen co-piloot de enige waren die op dat ogenblik behandeld werden op de Spoedafdeling, en hoewel er 4 verplegers en 2 dokters aanwezig waren op de afdeling, was er om 6u nog altijd niets gebeurd, en ook niet om 7u of 7:30u. Blijkbaar was er maar verpleger op de afdeling die zich met onze case bezighield; de rest zat gewoon in hun hokje en kwamen enkel in actie wanneer we met meer dan 2 personen de verpleegruimte ingingen (wan "dat was verboden"). On-voor-stelbaar gewoon, rond 3:30u was mijn liefaangekomen op de afdeling, en 4 uur later lag ze daar nog altijd te wachten op een onderzoek, terwijl de verplegers en dokters zich rustig bezighielden met allerlei futiliteiten.

Toen om 8u nog altijd niets gebeurd was, besloot Ramon mij maar naar huis te brengen. Op 2 minuten van Rubí kregen we plots telefoon van mijn vriendin, dat ze net onderzocht was en er niets ernstigs te vinden was, en dat ze naar huis kon. Dus Ramon mij afgezet, terug naar het ziekenhuis, met mijn liefnaar huis, en dan richting Rubí, waar hij om 9u aankwam. Enfin, we hebben allebei tot 17u geslapen vandaag, en nu gaan we opnieuw een poging ondernemen. Volgende week alvast afspraak in het Ziekenhuis van Mira-Sol, voor een nieuwe 24-urenparty :-)!

24-09-08

30) Deel 2: Feestje in Sant Cugat

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. In deel 1 ging ik na het etentje in El Xalet de Montjuïc naar de trein, op weg naar Sant Cugat, waar het verjaardagsfeestje van Ramon plaatsvond. In La Floresta kreeg ik plots telefoon van Norma. Vandaag deel 2.

 

In La Floresta krijg ik plots telefoon van Norma om te vragen waar ik ben:

- Norma: "Hey Michiel, waar ben je nu?"

- Ik: "Hey Norma, in La Floresta."

- Norma: "Ok, stap nu uit." 

- Ik: "Nu, jamaar in La Floresta?"

- Norma: "Jaja, stap maar uit."

- Ik: "Ok, ik sta buiten."

- Norma: "Ah nee nee, sorry, stap terug in!"

- Ik: "Jamaar, wat is het nu; in of uit?"

- Norma: "Euh, momentje (overleg op de achtergrond met mijn vriendin- zie hieronder)"

- Ik: "Jamaar Norma verdorie, de deuren sluiten!"

-Norma: "Nee, stap terug in!"

- Ik: "Norma, verdorie, ondertussen is de trein al vertrokken hè!"

Indien je nu denkt dat Norma een beetje geestesziek is, kan ik je in ieder geval geruststellen; er bleek enkel een miscommunicatie te zijn tussen miijn vriendin(vriendin des huizes :)) en Norma. Mijn liefhad Norma namelijk gezegd mij te bellen, met de boodschap haar een missed call te geven wanneer ik in La Floresta (op 5 minuten van Sant Cugat) was, zodat mijn vriendinal met de auto naar het station Sant Cugat kon komen om mij op te pikken. Norma had dat dus duidelijk een beetje anders begrepen :-D.

In ieder geval, midden in mijn gesprek had mijn liefde miscommunicatie van Norma ontdekt, maar toen was het al te laat. Daarom besloot ze (gelukkig voor mij) mij te komen oppikken in La Floresta, zodat ik uiteindelijk toch rond 23.20u op het feestje van Ramon was. Na de zang, taart en cadeautjes besloten we dan maar met de hele groep naar de discotheek 'Somnis' (Catalaans voor 'Dromen') te gaan in Cerdanyola. Daar werden we aan de ingang al onmiddelijk geconfronteerd met 4 dronken Catalanen die elkaar in ware Matrix-stijl aan het afmaken waren, zo erg zelfs dat de security niet tussenkwam en rustig de politie aan het bellen waren.

Enfin, na een paar uur in 'Somnis' besloot mijn vriendinen nog 2 anderen het voor gezien te houden. De harde kern (allé, de rest dus) ging rustig verder op het ritme van de verschillende Canciones Españoles (en op een bepaald moment zelfs Rammstein - in Spanje?) :-D

Plotseling kreeg Ramon een telefoontje van mijn lief, dat ze een ongeval had gehad, en of hij direct wilde komen...

(to be continued)

22-09-08

29) Deel 1: Etentje in El Xalet de Montjuïc

Omdat de gebeurtenissen van vorige vrijdag nogal uitgebreid zijn, is het volledige verhaal gesplitst over 3 blogposts; die respectievelijk maandag, woensdag en vrijdag verschijnen. Vandaag deel 1.

In mijn vorige post had ik het over het etentje dat ik vrijdag zou hebben in El Xalet de Montjuïc, en waar het mijn taak zou zijn de aankomst van de groep in goede banen te leiden. Omdat het restaurant namelijk op de heuvel van Montjuïc ligt, is de enige manier om er te geraken een taxi nemen.

Het spreekt echter voor zich dat er sowieso problemen kunnen optreden wanneer een groep van 33 personen (die geen Spaans spreken) verdeeld over 9 verschillende taxi's (ze wilden geen privé-busje huren) de ingang van het restaurant moeten zien te vinden, daarbij de verschillende (enkel) Spaanssprekende securitmensen ontwijkend. Bovendien bestaat het restaurant dan ook nog eens uit 3 verdiepingen... Vandaar dat het mijn taak was om ervoor te zorgen dat al deze mogelijke problemen op voorhand opgelost waren, zodat de groep zonder problemen plaats kon nemen aan tafel.

Enfin, een half uur later dan gepland (sommige taxichauffeurs vonden het restaurant niet) zat de volledige groep dan toch aan de juiste tafel, genietend van het uitzicht van Barcelona. Ik zat samen met de Hollandse Stephanie van Eventisimo Sevilla apart aan de toog, als begeleidende staff, wat er eigenlijk gewoon op neekwam dat we gratis aten (oef, want dat scheelde toch weer 60€).

Vervolgens werd het hoofdgerecht opgediend, en voor ik het wist was het al 22u, dus heb ik snel mijn dessert opgeschrokt en ben ik er snel vandoor gegaan (want om 23u werd ik in Sant Cugat verwacht). Best jammer, want het eten was erg lekker, en de gesprekken met Stephanie erg interessant (wij zijn trouwens gezamenlijk tot de conclusie gekomen dat Duitsers de ergste klanten zijn voor een evenementenbureau, omdat ze constant bellen om de meest idiote details, en altijd binnen de 24u een antwoord willen, feestdag of niet :-D)

Enfin, rond 22.34u zat ik gelukkig in de trein naar Sant Cugat. 15 Minuten van mijn halte krijg ik opeens telefoon van Norma...

(to be continued)

Meer foto´s op http://picasaweb.google.com/dasmichiel/BarcelonaSeptember...

17-09-08

27) "Extreem koud en slecht weer!"

Voilà, het bewijs dat de zon ook in Barcelona niet elke dag schijnt. Dit fotomateriaal van 12 september bewijst dat het wel degelijk kan regenen in het centrum, hoewel zoiets hier wel nog altijd zéér uitzonderlijk is.

By the way, het was toen 'maar' 18 graden, en in het nieuws werd toen gesproken over "extreem slecht en koud weer".

Amaai, ik denk dat menig Catalanen spontaan een hartaanval krijgen als ze 2 weken in België moeten overleven :) 

12-09-08

25) 11 September = independència!

decorationRare jongens, die Catalanen. Terwijl er op 11 september in de rest van de wereld (en dan vooral in de Verenigde Staten) niet bepaald een feeststemming heerst, wordt er in de Catalaanse regio's van Spanje (en enkel daar) gefeest en gemanifesteerd.

11 September is namelijk een feestdag in Catalunya (jeeuj, vakantie!), want elke elfde september wordt het verlies van de Catalaanse troepen tegen het Spaanse leger herdacht. In die strijd probeerde Catalunya zich los te scheuren van Spanje, met de bedoeling een onafhankelijke republiek te worden. Door hun nederlaag tegen Spanje (op 11 september dus, anders zou het nogal lullig zijn om 11 september tot ‘Indepence Day’ uit te roepen natuurlijk) kwam daar niks van in huis, hoewel Catalunya wel een autonome regio werd binnen Spanje.

 

Voor veel Catalanen is dat echter nog niet genoeg, en daarom komen ze elke 11 september in de straten van Barcelona samen om het verlies van de strijd te herdenken met optochten, betogingen, en natuurlijk feestjes (want alles is in Barcelona een excuus tot feest). 

decorationIn het centrum van de stad vind je op 11 september dan ook niets anders dan Catalaanse vlaggen, (extreem-)linkse Catalanen die luid-schreeuwend in verschillende optochten eisen voor de onmiddellijke independència ('onafhankelijkheid') van Catalunya (zie ook afbeelding van de links), anti-Spaanse t-shirts - oa met opschriften als  ‘No soc Espanyol, soc de Catalunya’ (‘Ik ben geen Spanjaard, ik ben van Catalunya’) ‘Fuck Spain’, enzovoort.

Rare jongens, die Catalanen.

26-08-08

19) Please Mess With The Zohan

decorationZondag op het programma: niet veel, een beetje rusten en dan 's avonds naar de film, want Norma wilde You Don't Mess With The Zohan (of, zoals hij hier in Spanje heet: "Licencia para peinar") gaan zien; het laatste nieuwe misbaksel van Adam Sandler, bovendien ook nog eens geproduceerd en geschreven door hem (enfin, dat was al een eerste waarschuwing). De tweede waarschuwing was het mevrouwtje aan de kassa ons "vriendelijk waarschuwde dat de film nogal erg slecht is". Op dat moment hadden we ticketjes moeten kopen voor Wall-E, maar om de één of andere reden (hier Norma genoemd) zaten we 5 minuten later toch te kijken naar Sandlers flutfilm.

Het script, al is dat in dit geval eigenlijk een belediging voor het woord, leek geschreven door een bende mentaal gehandicapten die net Epic Movie had gezien, en daarna besloot dat het blijkbaar nóg slechter kon: Een geheim superagent (Sandler, natuurlijk) van de Mossad (de Israëlische geheime dienst) zet zijn eigen dood in scène, zodat hij een nieuw leven kan opbouwen in New York. Het is zijn droom om haarstylist te worden, maar zijn verleden laat hem niet los. Hoor ik daar iemand verhaal? roepen?

Verder dan enkele gerecycleerde moppen uit andere flutfilms die zich 'komedies' durven noemen, meer gaten in het verhaal dan in een gemiddelde Emmentaler, moppen over Zohan zijn ding, en seksscènes met vijftigjarige vrouwen had de film niets te bieden, behalve dan natuurlijk een voortdurend racistische ondertoon wat betreft de conflicten tussen vluchtelingen uit Israël, Palestina en Turkije aan de ene kant (met alle clichés uitvergroot tot het belachelijke), en de rijke Amerikanen aan de andere kant.

"You Don't Mess With The Zohan" (of "Licencia para peinar") moet zowat één van de slechtste films zijn die ik ooit heb gezien. Indien je klinisch gestoord bent, waarmee ik bedoel, als je soms 's morgens wakker wordt en denkt dat je een hamster bent, ga dan zeker naar deze film kijken. Indien niet, hou je geld bij en blijf zo ver mogelijk uit de buurt van deze klucht!

22-08-08

17) "Kan u dat even voor me regelen?"

Indien iemand altijd al graag zou willen weten wat Cava de Codorníu is, welke verschillende soorten er zijn, hoeveel het kost een pakket van 5 flessen vanuit Barcelona te verzenden, welke winkels in Nederland aan thuislevering doen, en hoe de betalingswijze verloopt, dat-ie dan nu deze post 2 keer leest, en mij dan voor de rest van mijn leven nooit meer lastigvalt met die vraag :).

Het zit namelijk zo: vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een evenementenbureau uit Italië, dat één van hun klanten, voor wie zij een reis naar Barcelona hadden geboekt, daar een paar flessen Cava de Codorníu (de oudste Cava van Spanje; gebrouwen in Barcelona) had besteld. Bij het opsturen van de wijn naar Nederland is er echter één en ander misgelopen, waardoor de flessen niet aangekwamen waren. Onze (enfin, mijn) opdracht was dus die flessen Cava zo snel mogelijk thuisbezorgd te krijgen. 

decorationBérénice had een website gevonden van een wijnhandelaar hier in Barcelona die de wijn via de post zou afleveveren. Omdat de website echter blokkeerde bij de bestelling, besloot ik terug te bellen naar Italië, met de vraag of we de wijn niet beter via een Nederlandse importeur zouden laten afleveren, dan via een postbestelling uit Barcelona (dat scheelt zo´n 26 euro in verzendingskosten!).

Enfin, ik kreeg groen licht, en nam contact op met een Nederlandse importeur. De persoon aan de andere kant van de lijn heeft nog nooit van de wijn gehoord. Na een pauze van 10 minuten komt er iemand anders aan de lijn die me weet te vertellen dat al de Cava uitverkocht is. Nou, da´s jammer. 

decorationGeen probleem, want ondertussen had ik een winkelketen gevonden die de cava wél verdeelt. Ik bel naar het contactadres, en wordt daarna opnieuw doorgeschakeld met een hoofdkantoor. Daar vertelt de flauwe plezante van dienst "Nou, daar kan ik je niet mee helpen, al onze winkels werken zelfstandig. Zal ik je het telefoonnummer doorgeven van een willekeurige winkel in Amsterdam, of kom je de wijn zelf brengen, muhahaha?" Eikel. In de "willekeurige winkel in Amsterdam" weten ze me vervolgens te vertellen dat ze niet aan thuislevering doen. Terug naar af dus.

Gelukkig had ik ondertussen nog een importeur gevonden. Beter nog, deze wilde zelfs thuisleveren, alleen wilde hij nog graag weten of het de rode of witte Cava de Codorníu moest zijn. Shit, blijken daar ook nog eens 2 soorten van te bestaan. Ook mijn contactpersoon in Italië (jep, ik hing ondertussen alwéér aan de telefoon) had echter totaal geen idee welke cava het moest zijn.

Enfin, nu wacht ik op een mail vanuit Italië, zodat ik de importeur in Nederland opnieuw kan bellen, om hem daarna een mail te sturen met de contact- en betalingsgegevens, en om dan uiteindelijk Italië nog op de hoogte te brengen dat alles in orde is.

Pff, Cava de Codorníu. Volgende keer breng ik die 5 flessen wel zélf naar Nederland.