20-06-09

75) And so, the time has come...

En voilà, na een maand gevuld met uitstapjes, bezoeken en reizen (weer een keer België!) - waarover uiteindelijk allemaal niets verschenen is in mijn blog omwille van tijdsgebrek - loopt het stage-avontuur in Barcelona stilletjes aan op zijn einde. De komende week is dan ook mijn laatste stageweek als 3e jaarsstudent Communicatiewetenschappen aan de K.U. Leuven.

Aangezien dit dan ook één van de laatste berichten gaat zijn die op mijn blog gaan verschijnen, vormt dit allicht het gepaste moment om iedereen te danken die de tijd vond om mijn avonturen hier online te volgen (en eventueel een berichtje te plaatsen). En met 10815 bezoekers gedurende 10 maanden, zal er altijd wel iemand zijn die iets nieuws heeft ontdekt of bijgeleerd, al dan niet in verband met Barcelona :-)!

Nog een prettige werkweek, en wie weet waar we elkaar nog eens tegenkomen (Barcelona?) ;-)

Michiel.

12:45 Gepost door Michiel Das in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-05-09

74) Angels and Demons.

decorationHet voorbije weekend opende Dan Browns verfilming van "Angels and Demons" (bij ons ook bekend als "Het Bernini Mysterie") nationaal in Spanje. En aangezien er al enkele dagen duchtig promotie gevoerd werd op tv en in de kranten, én de nieuwste Lancia (die ook te bewonderen was op het autosalon van Barcelona) één van de hoofdrollen had, was er dus reden genoeg voor een bezoekje aan de cinema. 

In Angels & Demons moet hoofdrolspeler Robert Langdon (gespeeld door Tom Hanks) een moord op een wetenschapper oplossen, en komt hierbij tot de ontdekking dat de Iluminati, een doodgewaande, mysterieuze sekte, een bom onder het Vaticaan heeft gelegd, net tijdens een conclaaf. Ook zijn de vier kardinalen waarvan men verwacht dat ze de grootste kans hebben om tot paus verkozen te worden, de zogenaamde preferiti, gegijzeld. Elk uur zal er een sterven, met behulp van één van de vier elementen. Samen met de dochter van de vermoorde wetenschapper, Vittoria Vetra, volgt Langdon een eeuwenoud spoor dwars door Rome om de daders te pakken.

Enfin, zoals je al kan opmaken uit de synposis hierboven, vormt "Angels and Demons" eerder een doordeweekse (zwakke) trhiller, waar de raadsels die de hoofdrolspelers moeten oplossen allen kinderspel lijken, en er uiteindelijk gewoon van kerk tot kerk gehuppeld wordt om het mysterie op te lossen. Anders dan bij "The Da Vinci Code" blijft de film na 5 minuten speelduur toch nog voldoende boeien om de rit uit te zitten... "Angels and Demons", voor wie op een regenachtige zondagavond écht niet weet wat te doen.

18-05-09

73) 90e Autosalon Barcelona

Vanaf 9 mei t.e.m. 17 mei hield het autocircus halt in Plaça Espanya in het centrum van Barcelona, voor de 90e keer sinds 1919. Hoog tijd dus voor Team Rubí om afgelopen zaterdag een bezoek te brengen aan het Salón de Autómóviles de Barcelona. Om 13.30u stonden Norma en ik aan de ingang op Plaça Espanya te wachten op Diego, die nog een tiental minuten extra op zich liet wachten (maar het was hem vergeven aangezien hij de dag ervoor tot 3u 's morgens aan het werk was geweest). En toen we dan uiteindelijk binnen waren, gebeurde volgens Norma hetzelfde als "wanneer je 2 kleine kinderen loslaat in een snoepwinkel"; binnen 3 minuten waren Diego en ik elkaar en Norma dan ook kwijt, want maar liefst 8 grote expozalen stonden vol met de allernieuwste automodellen, en bij de meesten was er dan ook nog de mogelijkheid om in de auto's te zitten, of om er gewoon wat op los te kwijlen.

Enfin, veel woorden ga ik er niet aan vuilmaken, aangezien foto's in dit geval veel meer zeggen dan 1000 woorden...van de nieuwste Ford Mondeo tot Hummer, Aston Martin, Ferrari, Lotus, enzovoort...geen wonder dat Diego en ik na 8 uur op de beurs te hebben rondgelopen nog altijd niet naar huis wilden (terwijl Norma al enkele keren subtiel had geïnsinueerd dat we die auto's toch al allemaal gezien hadden en we daarom toch niet nóg eens ernaar moesten gaan kijken). Ach vrouwen toch!

Veel meer foto's zijn dus te vinden op:  http://picasaweb.google.com/dasmichiel/11Mei2009

05-05-09

72) Baaaaarça!

Vrijdag was het 1 mei en heb ik dan ook maar lang geslapen (tot 11u ofzo), en dan heb ik de hele dag niets gedaan (moet ook maar eens kunnen hè). En dan rond de avond is een vriendin langsgekomen om mij uit te halen om naar een afscheidsfeestje van een kennis te gaan, die eind deze week naar Murcia vertrekt om daar te beginnen werken als grafisch ontwerper. We hadden dan ook afgesproken in Plaça Catalunya om 20u en voor de zekerheid de auto maar ondergronds geparkeerd - want op 1 mei zijn er allerlei betogingen in het centrum. Enfin, het feestje was eigenlijk meer een etentje (in een pas geopend restaurant dichtbij de Ramblas - http://www.carmelitas.biz), en de enige echte Catalanen waren de vriendin die me was komen uithalen en haar lief; de rest kwam o.a. van Brazilië, Uruguay, Mexico, Mallorca, Zaragoza, Kroatië en België ;-)

Rond 00.15u zijn we dan maar doorgegaan, en want de volgende dag moesten we om 10u al opstaan aangezien het zondag de verjaardag van de papa van mijn vriendin was en er de dag ervoor nog verschillende cadeaus moesten gekocht worden (en de winkels sluiten ´s zaterdags in de namiddag al). In de namiddag hebben we ons dan mentaal voorbereid op Madrid - Barça, want de laatste dagen ging elk nieuwsitem wel over "dé match van het jaar", en hoewel de wedstrijd pas om 20u begon, stonden om 18u al de eerste supporters te schreeuwen op de binnenplaats. En om 20u ging het spektakel dan van start, met elke keer als Barcelona een goal maakte een oorverdovend gegil, toeters, en wat vuurwerk. Toen 90 minuten later dan bleek dat Barcelona gewonnen had met 2-6, nam iedereen dan ook vlug de trein naar Plaça Catalunya om daar de overwinning te gaan vieren.

Zondag werd ik dan om 12u uitgehaald door mijn vriendin en haar ouders, om naar Sitges te gaan om daar in een restaurant aan het strand de verjaardag van de papa te vieren. Na het eten hebben we dan nog wat rondgelopen op de dijk, waar iedereen al in bikini en zwembroek rondliep aangezien de temperatuur ondertussen gestegen was tot 29 graden in de schaduw. Na nog wat rondslenteren hebben we dan om 21u de auto terug naar Barcelona genomen, en was ik om 22u terug thuis, net op tijd om Ramon te zien terugkomen van zijn weekend in Zaragoza, daarbij schreeuwend naar Diego (een fervente aanhanger van Madrid): "En, wat heeft uw ploeg dit weekend gedaan?" Ach, mannen en voetbal :-)

29-04-09

71) Jai Ho!

decorationUiteindelijk heb ik er dan ook aan moeten bezwijken aan dé hype van dit moment. Inderdaad, het voorbije weekend stond “Slumdog Millionaire” op het programma; de best bekeken bioscoopfilm de afgelopen weken, en bovendien ook nog eens bekroond met een hoop oscars, dus zowat een must see voor iedere zichzelf respecterende bioscoopganger.

“Slumdog Millionaire” (letterlijk vertaald: “Straathond Miljonair”) vertelt het levensverhaal van Jamal (Dev Patel), een straatjongen uit de Indiaanse sloppenwijken die tot ieders verbazing – aangezien in India straatkinderen per definitie lomp zijn – élke  vraag in “Wie wordt Euromiljonair” correct weet te beantwoorden, vooral omwille van zijn nogal turbulente verleden, zo blijkt uit de vele flashbacks gedurende de film.

Geen oscarnominatie zonder de typische en tragische liefdesromances natuurlijk (denk bijvoorbeeld ook aan Benjamin Button, nog zo´n oscarnominatie), en dit is hier het geval tussen Jamal en zijn liefje Latika – gespeeld door Freida Pinto, die zowat de grootste mannelijke fanclub op Facebook moet bezitten, en voor haar “performance” (2 woorden spreken en voor de rest voortdurend verdrietig kijken) gewoonweg een rol kreeg aangeboden in Woody Allens nieuwste film. Enige minpuntje is dat je tot op het einde van de film moet wachten om de typische Indische dansjes te kunnen aanschouwen, maar kom, het weer is veel te schoon om over die details te beginnen zeuren.

25-04-09

70) Diada de Sant Jordi.

Valentijn wordt in Barcelona maar liefst twee keer gevierd; zoals in België op 14 februari, maar bovendien nog een keer op 23 april, tijdens de Diada de Sant Jordi. Volgens de Catalaanse traditie dienen mannen op die dag aan elke vrouw die hen nauw aan het hart ligt een roos te schenken, en in ruil krijgen ze dan een boek van hun aanbidsters. Op elke hoek van de straat zijn er dan ook honderden kraampjes met boeken en rozen te vinden, en overal lopen er vrouwen over de straat met tenminst één roos in hun hand.

Vooral op de Ramblas is de Diada de Sant Jordi big business; het centrum wordt volledig afgesloten en overal worden rozen en boeken bijna aan dumpprijzen verkocht, terwijl betogers voor een onafhankelijk Catalunya (want de Diada de Sant Jordi is een Catalaanse feestdag) met de verbaasde toeristen in hun kielzog vechten om de aandacht van de verschillende nieuwszenders, die speciaal voor deze dag allen naar het centrum van Barcelona afgezakt zijn om alles live te verslaan. Gekke jongens, die Catalanen! 

20-04-09

69) Barcelona, reloaded.

 Eindelijk, na ongeveer bijna een maand laat ik weer iets van mij horen :-) Geheel terecht wel (enfin, in mijn ogen dan toch), want mijn verblijf in België was kort maar vooral zeer krachtig (vandaar dus dat ik de voorbije week wat 'recuperatie' nodig had). Allright, buckle up voor een superkorte samenvatting van een drukke week:

Zaterdag 4 april:

Om 11u stond onze vlucht op het programma vanuit Girona (op ongeveer een 45-tal minuten van Barcelona), hetgeen dus neerkwam op om 8u opstaan (en dat op een zaterdagmorgen, ongehoord!). Na een rustige rit kwam we dan uiteindelijk aan in Girona, waar we vaststelden dat mijn vriendin zowaar 8 kilo teveel in haar koffer had zitten (maar waar we - door haar onschuldige "ik ben maar een arme student"-glimlach dan toch niets voor moesten bijbetalen). Nadat we dan bijna het vliegtuig gemist hadden (de rij die te wachten stond bleek al voor het vólgende vliegtuig klaat te staan - en wij maar rustig chillen totdat ze opeens omriepen: "last call for Maastricht", hahaha) kwamen we dan toch nog stipt om 13u aan in Maastricht, waar het ontvangstcomité al klaarstond. Daarna naar huis, wat eten, en naar Genk (waar ik in 4 maanden niet meer was geweest!), wat drinken in het Carbon Hotel, en op naar Zutendaal voor wat ijs, slagroom, enz. (dit keer de échte Belgische, en geen imitatie-Spaanse).

Zondag 5 april:

Om 11u opstaan om naar Runkst te vertrekken, om dan als volwaardige supporters Isabel en haar ploeg te zien winnen tegen een stel veertigers, daarna naar Hasselt om wat middag te eten. Daarna dan weer opnieuw naar Genk, waar we 's avonds voor de verjaardag van Bompa verwacht werden in La Botte.

Maandag 6 april:

Naar Genk om wat te gaan shoppen (inderdaad, shoppen, je leest het goed!), en daarna wat niksdoen, oude video's en foto's bekijken, enzovoort.

Dinsdag 7 april:

Naar Maasmechelen (met de bedoeling bij Puccini te gaan eten, die helaas dicht was), en dan om wat tijd te verliezen (omwille van veel te regenachtig weer) wat in de shopping rondgelopen (inderdaad, twee dagen na elkaar, het einde is nabij!). Daarna dan alweer terug naar Genk, waar we in De Molen verwacht werden voor het avondeten.

Woensdag 8 april:  

Bezoek aan Leuven (met onder andere het Heilige Geestcollege, de Grote Markt, de Universiteitsbibliotheek, enz.), en daarna naar Diepenbeek voor het avondeten.

Donderdag 9 april:

Voormiddag naar Genk om nog wat inkopen te doen (vooral veel Belgische chocolade om in te voeren in Barcelona ;-)), namiddag dan naar Valkenburg en Maastricht voor wat sightseeing.

Vrijdag 10 april:

Naar mijn vriendin haar geboorteplaats in Schiedam (op zo'n goede 3 uur rijden van Genk; net naast Rotterdam), om daar wat rond te lopen, en om 20u de auto terug naar Genk te nemen (waar we - omwille van wat omweg e.d. - pas om 00.15u terug aankwamen).

Zaterdag 11 april:

Weer veel te vroeg opstaan (10u, en dat in de vakantie!) om het vliegtuig naar Girona te nemen, waar we dan om 16u aankwamen, rustig wat chillen en dan vroeg gaan slapen (net als de afgelopen week trouwens) om wat te recupereren...

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/10April2009

31-03-09

68) Back to Belgium (#2)

decorationDe voorbij week giet het hier in Barcelona al verschillende dagen aan een stuk, en nu de temperatuur de komende dagen nóg verder gaat dalen tot maar 10 graden, is het weer hoog tijd eventjes voet aan land in België te komen zetten (waar het sinds vandaag wél zonnig en warm is).

Vandaar dus dat ik komende week (van 4 t.e.m. 11 april) maar liefst 8 dagen uittrek om mij weer eens te goed te doen aan Belgische chocolade, mosselen, steak, brood (niet te geloven wat ze hier in Barcelona als 'brood' durven verkopen!), enz...ah, en liefst zo weinig mogelijk regen ;-)

Enfin, zaterdag om 10.55u vertrekt mijn vlucht vanuit Girona naar Maastricht, waar ik dan rond 13u zou moeten aankomen...fans op post, hahaha! Een uitgebreid verslag komt zo vlug mogelijk online.

24-03-09

67) Garrotxa, Sitges, enzovoort. Enfin, meer excursies

Voilà, nu ik eindelijk nog eens tijd gevonden heb om iets op mijn blog te posten, al direct een volledige update van het voorbije weekend:

Vrijdag was ik wat ziek en ben ik maar niet gaan werken omwille van keel- en hoofdpijn (ja zeg, aangezien ik toch bijna zo goed als gratis werk mag ik ook wel eens een vakantiedag nemen hè), allicht van het zonnige weer maar af en toe toch een fris windje waardoor je al wat vlugger verkouden wordt. Enfin, een erg rustige dag dus, met - behalve wat chillen en slapen niet veel op het programma.

Zaterdag zijn we dan naar Garrotxa geweest, op zo´n 1,45u rijden van Rubí, waar Núria en Xavi een huis hadden afgehuurd om de verjaardag van Núria te vieren. Het was zo een vakantiewoning met barbecue, basketbalring, ping-pong tafel, een grote keuken, living en 4 slaapkamers van telkens 2 personen - wel mooi hoor, en kost ongeveer 320€ om dat van vrijdag tot zondag af te huren voor zo´n tiental personen, dus dat valt ook nogal mee. Enfin, daar hebben we dan wat gebasket met enkele vrienden van Nuria, daarna "calçots" gegeten (dat is iets wat op porei lijkt en wat je in pikante looksaus moet doppen en dan opeten), wat vlees en dan nog van die amandeltaart - allemaal zelfgemaakt. Daarna hebben we dan nog wat gechilled en zijn we nog op excursie geweest naar een nabijgelegen dorpje dat volledig langs de rotsen opgebouwd ligt, en waar er ook al verschillende huizen omgevallen zijn. Daarna zijn we dan terug naar het huis gegaan en heeft mijn vriendin nog pannenkoeken gemaakt, en toen zijn wij 2 terug naar Barcelona vertrokken, om daar om 12u ´s nachts aan te komen.

Zondag moest ik dan weer om 9u ´s morgens opstaan, want om 10.30u had een vriendin van mijn lief ons uitgenodigd in Gavà om aan een lachcursus te gaan deelnemen (enfin, het was gratis, da´s alles wat ik erover zal zeggen, hahaha). Daarna hadden we dan afgesproken met mijn vriendin haar ouders om om 14u in Castelldefels (waar ik Diego zijn ouders in augustus ook was gaan bezoeken) om daar in een Argentijns restaurant steak te gaan eten (alweer met looksaus; ik krijg de indruk dat dat hier precies altijd geserveerd wordt), ingevoerd vanuit La Pampa (da´s een grote grasvlakte daar in Argentinië). Daarna hebben we dan afscheid genomen van mijn lief haar ouders, en zijn we nog doorgereden naar Sitges, waar een kunstfestival bezig was en we tot 18u nog wat hebben rondgewandeld. Rond 19u zijn we dan terug naar Barcelona vertrokken, want om 20u stond nog een film op het programma - Blindness - niet echt een ideale sunday evening-film aangezien nogal zware thema's werden behandeld. Enfin, nu ik het zo allemaal neerschrijf begin ik te begrijpen waarom ik mij vandaag zo moe voel, hahaha. 

10-03-09

66) Jeeuj, excursies!

Het voorbije weekend was de temperatuur zaterdag tot maar liefst 20 graden gestegen, en met hetzelfde vooruitzicht voor zondag hadden mijn lief haar ouders 's avonds beslist om een uitstapje naar het "Pantano de Sau" te organiseren, en aangezien er nog een plaatsje vrij was in hun auto mocht ik ook mee, jeeuj :-)

Wat Vilanova de Sau zo speciaal maakt is dat Franco in 1962 beslist had dat op die plaats een stuwmeer gebouwd moest worden dat Barcelona van water en stroom zou moeten voorzien in de toekomst - en dat daarvoor het dorpje Vilanova de Sau onder water gezet moest worden mocht geen excuus zijn. En zo geschiedde dus, waardoor het "Pantano de Sau" ("Het Sau-stuwmeer" in het Nederlands) tegenwoordig een toeristische trekpleister is geworden, aangezien het enige dat nog zichtbaar is van het dorpje, de oude kerktoren is (die nog altijd boven water uitsteekt).

 Enfin, met opnieuw 20 graden op de thermometer en geen wind leek het wel of de lente Barcelona had overgeslagen en al direct op de zomer was overgestapt; overal lagen dan ook mensen in de zon, te picknicken, enzovoort. Na een autorit van een uur en een korte wandeling rond het stuwmeer hielden we dan nog eventjes halt in het restaurant op de heuvel van "Vilanova de Sau" voor een steak (van de bergkoeien uit de omgeving) en een crema catalá.

 Rond 19u was het dan alweer tijd om huiswaarts te keren, samen alle andere Barcelonezen die zondag hadden uitgekozen om een paar uitstapjes te doen, waardoor we na enkele kleine files toch om 20.30u in Sant-Cugat waren, en toch wel relatief vermoeid van een dagje in de Catalaanse bergen. En een vermoeide indruk kan ik maar beter zien te vermijden de volgende dagen, aangezien er vrijdag hoog bezoek op het programma staat; want dan komen madre en padre namelijk een weekend op bezoek om een stand van zaken op te maken, hahaha (en natuurlijk om mij al mijn achterstallige verjaardagscadeautjes persoonlijk te overhandigen)    :-)

01-03-09

65) 14 + 7 + 1 = 22

Inderdaad beste bloglezer, wanneer je dit bericht leest ben ik alweer enkele jaren ouder....22 om precies te zijn. En aangezien 2 maart dit jaar op een maandag valt, werd er afgelopen zaterdag al gefeest op voorhand, zonder dat ik er iets van afwist bovendien :-)

Zaterdagavond rond 19u had Diego mij 'plots' nodig om een zonnebril te gaan kopen in het Centro Comercial La Maquinista in Barcelona, en aangezien ik 's avonds toch niet echt iets te doen had, besloot ik hem maar te vergezellen (voel je het al aankomen?). Enfin, ik dus mee in zijn nieuwe Skoda, op naar Barcelona. Eenmaal aangekomen in La Maquinista zijn we 4 winkels binnen geweest, en na 2 minuten zei Diego telkens "Nee, niet mijn goesting, kom maar door naar de volgende winkel". Ok, na nog 2 winkels moest hij dan terug naar huis, want "om 21u zou hij graag met zijn oma willen chatten, en aangezien het in Uruguay dan nog vroeg op de avond is, was het toch wel tijd om door te gaan." (Enfin, goedgelovige ik had alweer niets door).

Aangekomen in Rubí dan deed ik de deur open, en werd ik verrast door Norma, mijn lief, Xavi, Núria, een huis vol ballonnen en een tafel vol met pasta, waarop ik - met een lichtjes verbaasde blik - enkel een "Qué...qué....qué pasa chicos?" kon uitbrengen. Enfin, mijn vriendin had zich uitgeleefd op maar liefst 5 verschillende soorten pasta, en dan nog eens 3 verschillende desserts - waaronder een brownie met 22 kaarsjes, een chocoladetaart met bosvruchten en een heuse cake ter grootte van een klein voetbalstadion. Fie-estaaa dus, en dat was dan nog maar zaterdag; maandag moet op het moment dat ik deze blogpost schrijf (zondagavond) nog beginnen, dus ik hou jullie op de hoogte wat morgen (enfin, vandaag dus) nog in petto heeft!

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/8BarcelonaFebruari2009

24-02-09

64) Trip naar Sitges.

Inderdaad, zoals de titel reeds verklapt stond afgelopen weekend een trip naar Sitges op het programma. Maar allereerst nog een zeer korte samenvatting van de Mexicaanse fiesta van vrijdag, zoals beloofd in mijn laatste blogpost. Uiteindelijk (en onder lichte dwang van Ramon, Diego en ikzelf) besloot Norma dan toch niet zelf (veel te) pikant te gaan koken, maar werd beslist dat iedereen zelf maar iets moest meebrengen om te eten. Van het feestje heb ik zelf niet veel meegemaakt, omdat ik omwille van lichte vermoeidheid al om 00.15u besloot te gaan slapen (terwijl dan natuurlijk het volk pas binnenkwam, naar Catalaanse gewoonten). Enfin, Norma vertelde me de volgende morgen dat er nog stevig was doorgefeest (en gedronken, want de Tequila was wél rijkelijk aanwezig) tot 6u 's morgens, en dat ik precies nog al erg moe geweest moest zijn aangezien ik van de hele party niets heb gehoord :)

Zaterdag was een redelijke chill-dag, waar de algemene huishoudelijke taken de absolute voorrang hadden (zoals o.a. inkopen doen, wassen, poetsen, enz.), en ook weer op tijd gaan slapen (jaja, aangezien ik volgende week 22 zal zijn begin ik mij soms al oud te voelen) aangezien zondag een trip naar Sitges op het programma stond, en het - om files te vermijden - aangeraden was om vroeg genoeg te vertrekken. (Eventjes te verduidelijking na deze lange zin: 'op tijd gaan slapen' betekent hier 'vóór 1u'; en 'vroeg genoeg vertrekken' slaat op 'vóór 13u onbeten hebben'; niet dat jullie denken dat ik plots mijn hele levensritme omgegooid heb).

Sitges is een klein dorpje gelegen op zo'n 15 minuten rijden van Barcelona, en vooral bekend omwille van zijn mooie zandstranden, en zijn rijke carnavalcultuur, waardoor we net vóór Sitges al halt hielden om niet tussen de dronken feestvierders te moeten zwalpen. Ondertussen was het al 15u en was de temperatuur al opgeklommen tot een slordige 21 graden, met een zacht zeebriesje en volle bak zon; kortom, zomerweer voor overwinterende Belgen, hoewel de Catalanen het weer slecht "lichtjes aangenaam, niet meer, niet minder" vonden :)

Na nog een paar uurtjes chillen in Sitges zat er niets anders op dan weer terug huiswaarts te keren, want aangezien alle locals in het weekend naar Sitges trekken, staan er zondagavond dikwijls lange files richting Barcelona-city. Enfin, en bij deze startte dan weer een nieuwe week hard labeur in het kantoor van Rent4Days, mijn laatste als 21-jarige bij-de-weg...

Meer foto's zijn te vinden op: http://picasaweb.google.com/dasmichiel/8BarcelonaFebruari2009#

19-02-09

63) "No mames wey!"

decorationJawel, je leest het goed, morgenavond is het weer zover: Norma houdt weer één van haar legendarische Mexicaanse feestje voor de collega's van haar werk. Dat staat weer garant voor (véél) te pikante fajita's, burrito's, mole, tequila, en typisch Mexicaanse uitspraken zoals "No mames wey" ("Zeik niet, gast") en "Andaley tío" ("Vooruit kerel")...misschien dat ik morgen dus best maar eens uit ga eten voor de verandering :)

Toen Norma gisteren trouwens aan Ramon vertelde dat er weer een Mexicaanse fiesta aankwam, spurtte die al speciaal naar de buurtwinkel om 3 extra 8-liter waterflessen te gaan bijkopen; kwestie van niet -zoals de laatste keer- plotseling te ontdekken dat het water op is wanneer je zit te stikken in een veel te pikante fajita. Norma is in ieder geval al in haar eer gekrenkt door ons "marica" ("mietjes")-gedrag, maar een gewaarschuwd man is er twee waard. En in het geval van Norma haar beruchte Mexicaanse etentjes geldt die uitspraak zelfs dubbel. Meer informatie, foto's en een uitgebreide reportage komen zo vlug mogelijk online!  

15-02-09

62) "Mag ik het ook in het Portugees zeggen?"

Terwijl de temperatuur hier in Barcelona het afgelopen weekend naar 19 graden steeg omwille van de storm die momenteel in het Noorden van Europa hangt (waardoor het in het Zuiden opeens extreem warm werd), gaat alles ondertussen zijn gewone gangetje bij Rent4Days.

Mijn kennis van het Latijns-Amerikaanse Spaans, het Portugees en Italiaans heeft de laatste tijd ook een echte boost gekregen. Zo komen er dikwijls e-mails in het Italiaans binnen op het kantoor, en aangezien iedereen zowat zijn handen vol heeft (inderdaad, van crisis is er binnen de appartementensector precies nog niet veel te merken), komt het dikwijls voor dat ik die mails moet beantwoorden (uiteraard in het Spaans), maar daarvoor moet ik toch eerst proberen te ontcijferen wat er in de mail te lezen staat; molto divertente. Daarenboven komen dan nog eens de vele telefoontjes uit Argentinië en Uruguay, waar de uitspraak van vooral de 'y' sterk verschilt van de uitspraak in Spanje. Zo kreeg ik afgelopen week een telefoontje om te vragen of een appartement dicht bij het "plascha" van Barcelona gelegen was, en of "desaschuno" ook inbegrepen was. Na 2 keer disculpa? ('Excuseer, kan u nog eens herhalen?') bleek het dan over het playa (juiste uitspraak in Spanje: "plaja") en desayuno (juiste uitspraak in Spanje: "desajoeno") te gaan.

Vrijdag kreeg ik dan weer een leuke telefoon. Een mevrouwtje begint met "Euh, I...good morning....I....is.....no.....speak.......English.........me.........I.......can talk......in Portugese?". Enfin, er zat niets anders op natuurlijk, aangezien het mevrouwtje enkel Portugees sprak. Gedurende een vijftal minuten heeft ze dus zitten afratelen in het Portugees (dat een beetje lijkt op een mix tussen Italiaans, Spaans en Catalaans) over haar reservering die verlopen was, en of we haar een nieuw document konden opsturen. Heb ik haar in het Spaans moeten uitleggen dat zoiets normaal helemaal geen probleem is, en dat het normaal nog dezelfde dag geregeld zou moeten zijn. Jeeuj, en na een schouderklopje van de baas kreeg ik daarna ook nog een mailtje van haar met de volgende zin: "Muito bom, obrigado muito Senhor Miguel!" ("Ok, perfect, hartelijk dank Meneer Miguel"). En zo kon ik dus rustig aan het weekend beginnen.

10-02-09

61) "My name is Button, Benjamin Button"

decoration--- Waarschuwing: bevat onthullingen over de film "The Curious Case of Benjamin Button" --- Benjamin Button (vertolkd door Brad Pitt) wordt geboren als een baby ("ja duh" hoor ik je nu denken), maar met lichamelijk alle kenmerken van een 80-jarige; hij heeft een taaie, verrimpelde huid, slecht zicht en versleten organen. De baby wordt door zijn verschrikte vader achtergelaten bij Queenie, een zwarte verzorgster in een home voor bejaarden. Daar groeit Benjamin op, maar doorheen de jaren blijkt dat Benji jonger, vitaler en sterker lijkt te worden. Zo ontmoet hij op zijn zevende de even oude Daisy (gespeeld door Cate Blanchett), en beiden voelen zich op de één of andere manier tot elkaar aangetrokken. Later (Benjamin is ondertussen alweer een stuk jonger geworden, terwijl Daisy alweer wat ouder is) besluit 'den Bennie' er opuit te trekken en het rusthuis te verlaten om wat van de wereld te zien. Met een sleepboot reist hij zowat de hele wereld rond, terwijl Daisy een carrière als balletdanseres opbouwt. Wanneer Daisy een ongeval krijgt, ontmoeten de twee elkaar weer, en aangezien ze nu beiden - dit keer lichamelijk én geestelijk - dezelfde leeftijd hebben, slaat de vonk over. De dingen blijken goed te gaan; zo goed zelfs dat er enkele jaren later zelfs een kind volgt. Meer en meer beginnen zowel Benjamin (die ondertussen in zijn (lichamelijke) tienerjaren begint te komen) als Daisy (die ondertussen het lichaam van een veertigjarige heeft gekregen) echter te beseffen dat er in de toekomst wel eens problemen kunnen optreden. Het is dan ook daarom dat Benjamin afscheid van zijn familie neemt, zodat Daisy een man kan zoeken die hun dochter beter zal kunnen opvoeden dan hijzelf...

Zo verteld heeft het hele verhaal een hoog "what-the-hell"-gehalte, maar wat deze film vooral zijn 13 (!) Oscarnominaties waardig maakt, is het feit dat alles als een soort flashback verteld wordt vanuit het sterfbed van Daisy, nadat Benjamin enkele jaren eerder als baby al in haar armen is overleden. Het hele uitgangspunt (een jongen die stokoud geboren wordt en elk jaar jonger wordt) is op zijn zachtst uitgedrukt absurd te noemen, maar eenmaal de film op gang komt (en met een totale speelduur van 2u en 46 minuten duurt dat eventjes) accepteer je zonder al te veel tegenspruttelen zowat alles wat regisseur David Fincher (inderdaad, diegene die eerder ook verantwoordelijk was voor 'Seven', 'The Game' en 'Zodiac') je voorschotelt. En zo wordt via flashback gezapig aan het hele (onmogelijke) liefdesverhaal van Benji en Daisy verteld, voortdurend schommelend tussen drama, romantiek en de humoristische intermezzo's à la "Did I ever tell you I was struck by lightning 7 times?" die ondertussen al een heuse hype-status hebben bereikt op Youtube. The Curious Case of Benjamin Button, nu in de cinema, straks winnaar van verschillende Oscars. U weze gewaarschuwd. 

05-02-09

60) Departmento Márketing Rent4Days, buenos días...

decorationZoals in mijn vorige blogpost beloofd hier dus een update van mijn nieuwe (en tevens laatste, voor zij die al schrik begonnen krijgen) stageplaats in Barcelona. De komende vijf maanden ben ik namelijk tewerkgesteld bij het appartementenverhuurbedrijf (geen idee eigenlijk of dat woord bestaat) Rent4Days - zie ook het kantoor op de foto hieronder, dat zich voornamelijk heeft gespecialiseerd op de verhuur en verkoop van appartementen in Barcelona, Madrid en Lissabon.

Mijn job de komende vijf maanden is het marketinggedeelte van het bedrijf verder uit te bouwen, en in een later stadium een externe evenementenservice op te starten (waar mijn kennis van de voorbije zes maanden bij Eventisimo zeker van pas zal komen). Leuk detail is dat ik de enige ben op het Marketing Departement, dus ook zowat mijn eigen baas - zo bepaal ik bijvoorbeeld zelf wanneer ik pauze neem, wat ik elke dag doe, en om welk uur ik kom werken (op voorwaarde dat ik natuurlijk vijf uur per dag op het kantoor aan het werk ben). De voorbije week heb ik mijn werkdagen maar laten vastleggen op elke dag van 10-15u, zodat ik 's morgens niet in een overvolle trein moet drummen voor een plaats, en toch nog op een mooi uur kan stoppen (in tegenstelling tot Eventisimo, waar overwerken tot 20u bijna eerder regel dan uitzondering was...).

De voorbije week heb ik marketinggewijs nog niet veel uitgericht, aangezien het er eerst vooral op aankwam de systemen van het bedrijf zo goed mogelijk te leren kennen, telefoontjes weten te beantwoorden, en enkele mails al (proberen) te beantwoorden. Vanaf morgen ga ik echter meer marketinggericht starten, beginnend bij de zoekmachine-optimalisatie van de site. Concreet komt het erop neer zoveel mogelijk significante links aan te gaan met allerlei externe providers, want Google plaatst sites waar veel naar gelinkt wordt automatisch hoger in hun resultatenvenster - waardoor het de komende dagen dus mijn taak wordt te overtuigen om de link van Rent4Days op hun website te plaatsen. Komt die cursus persuasieve internetcommunicatie van verleden jaar uiteindelijk toch nog goed van pas... ;)

02-02-09

59) "Welcome to Australia."

decorationNeen, ik zit nog altijd in Barcelona hoor; de titel van deze blogpost slaat dan ook volledig op de film 'Australia' die nu al enkele weken in de bioscoop loopt. 'Australia' vertelt het verhaal van een Engelse aristocratische dame (Nicole Kidman) die met tegenzin naar het woeste Australië omdat haar onlangs overleden echtgenoot daar een grote veeboerderij heeft. Daar ontmoet ze dan 'de Drover' (Hugh Jackman), met wie ze samen de kudde van haar overleden echtgenoot naar Darwin moet zien te brengen - aangezien we midden in Wereldoorlog II zitten en het leger dringend vee nodig heeft. 

Enfin, zoals alle Hollywoodfilms weet zelfs het kleinste kind wat er uiteindelijk gaat gebeuren (en mocht je toch over een IQ ter grootte van je schoenmaat beschikken; inderdaad die twee worden dus verliefd), maar in tegenstelling tot de alledaagse liefdesfilms speelt de romance tussen de twee hier niet de hoofdrol, want die wordt namelijk ingenomen door de prachtige en adembenemende landschappen die Down Under rijk is. Spijtig genoeg verandert het liefdesverhaal na 1,5u plotseling in een geschiedenisles, want hoewel menig filmbezoekers net zoals ik dachten dat de kusscène in de regen het einde vormde van de film, volgt er daarna opeens een bombardement van Japan, en breekt de oorlog uit, waardoor de romantische samenloop van het hele verhaal opeens doorbroken wordt door het drama en de tragiek van Wereldoorlog II. Spijtig, maar toch ideaal entertainment voor op een regenachtige zaterdagavond.

31-01-09

58) Bye bye Eventisimo.

En voilà, aangezien de voorbije week mijn laatste week stage bij Eventisimo was, en ik nog steeds recht had op twee vakantiedagen, was mijn laatste werkweek erg chill: maandag Lidia nog wat helpen met het opstellen van een nieuw programmavoorstel voor een groep die naar Barcelona zou willen komen in april, dinsdag naar alle providers een mailtje sturen om hen te bedanken voor hun hulp gedurende de afgelopen 6 maanden, en woensdag was dan mijn laatste stagedag aangebroken (aangezien ik donderdag en vrijdag mijn vakantiedagen had opgenomen). 

Concreet  betekende dat dus dat ik woensdag voor de laatste keer moest opstaan om 8.30u, vlug ontbijten, naar het station van Rubí spurten om de trein van 9.16u te halen om dan om 9.56u in Plaça Catalunya aan te komen, en dan 5 minuten later het 2e bureau op de derde verdieping van de Calle Muntaner 50 binnen te wandelen. Mijn laatste dag was eerder saai te noemen; twee telefoontjes doorverbinden en nog enkele laatste mails beantwoorden. Plots stond Jerry (die vorige week bij Eventisimo vertrokken was) dan voor de deur, om ons uit te nodigen voor zijn afscheidsfeestje idiezelfde avond n de bar 'Foxy Lady'.   

In de namiddag kreeg ik dan ook mijn stagebeoordeling doorgestuurd (een 9/10 en zes keer de beoordeling "zeer goed"), een certificaat/referentiebrief van het hoofdkantoor in Sevilla, en de belofte dat ik freelance zeker nog gecontacteerd zou worden voor de evenementen die voor Eventisimo de komende maanden nog op het programma staan in Barcelona.

Rond 22u werden we dan in de bar 'Foxy Lady' verwacht, waar - hoewel de naam anders deed verwachten - geen enkele vrouw te bespeuren viel; Jerry bleek precies alleen maar mannelijke vrienden in Barcelona te hebben, hahahha. Enfin, na 40 minuten in het veel te rokerige cafétje waar ik gewoon 3€ moest betalen voor een Coca-Cola geserveerd door een oude rocker die daarna bijna vergat af te rekenen, besloot ik er vandoor te gaan - zodat ik zeker op tijd was voor de laatste trein naar Rubí.

Vanaf nu dus geen nieuwtjes meer vanuit de Calle Muntaner 50, maar vanaf maandag begint het stage-avontuur wel weer opnieuw, maar waar dat precies gaat zijn zal je vanaf volgende week hier kunnen lezen...

27-01-09

57) Belachelijk warm.

Jep, je maakt het maar mee, in januari op stage zijn in Barcelona, en op een dag naar buiten komen terwijl de zon volle bak schijnt en de thermometer verdorie 19 (inderdaad, negentien!) graden aanwijst. En zo geschiedde dus voorbije weekend, toen ik rond 13h het appartement uitliep om de trein te nemen naar het centrum.

Ok, om eerlijk te zijn was het in Rubí maar 15 graden, maar eenmaal in de trein (die hier allemaal uitgerust zijn met thermometer) steeg de tempertatuur zienderogen van 15° naar 16° in Sant-Cugat, 17° halverwege het traject downtown, 18° in Sarrià, tot en met 19° in Plaça Catalunya. En dat was goed te zien, overal zaten de terrassen volledig vol en liepen mensen in T-shirt over de straat, met hun winterjas nonchalant over hun schouders bungelend (tot die laatste categorie behoorde ikzelf ook trouwens). Helaas bleek het schone weer maar van (relatief) korte duur, want volgens de laatste voorspellingen is het volgende week weer strandweer. Me gusta Barcelona! 

24-01-09

56) "Hi, welcome to Barcelona"

Yesah, hij is nog steeds in the house en alive and kicking. Tot mijn verbazing merkte ik net dat het alweer bijna langer dan een week geleden is sinds ik nog iets van me heb laten horen. En dat is geheel te wijten aan een groot evenement dat we net met succes hebben afgehandeld, en waardoor ik nu moe maar voldaan aan een rustig weekend kan beginnen.

Aangezien Jerry vorige week Eventisimo verlaten heeft, stond ik er voor het laatste evenement tijdens mijn stageperiode helemaal alleen voor. Maandag, dinsdag en woensdag kwam namelijk een groep dokters van de firma 'Merck' (elke vrouw die ik tegenkom schijnt die naam te kennen, maar ik had er in ieder geval nog nooit van gehoord) naar Barcelona voor een jaarlijks congres.

Eventisimo had de transfers van en naar het hotel geregeld, en dus was het de taak van ondergetekende drie dagen lang van 8u 's morgens tot 21u 's avonds aan de drie terminals van Barcelona's luchthaven post te vatten, en al de 65 personen (die met 35 verschillende vluchten in Barcelona aankwamen) persoonlijk de hand te schudden, en ze dan zo vlug mogelijk in een privé-limousine richting hotel te duwen, daarbij alle mogelijke problemen (koffers verloren, koffers kwijt, chauffeurs die niet komen opdagen in het Spaans de les lezen :), enzovoort) zo goed mogelijk proberen op te lossen, én rustig blijven.

Vooral woensdag was een topdag, want de eerste vlucht naar Barcelona stond gepland om 8u, terwijl de laatste persoon theoretisch gezien om 23u in Barcelona zou moeten aankomen. Inderdaad, theoretisch, want door vertragingen kwam het vliegtuig pas om 23.45u aan. Toen ik dan uiteindelijk om 00.15u in Plaça Catalunya aankwam, bleek de laatste trein naar Rubí al vertrokken te zijn. Er zat dus niets anders op dan a) ofwel wachten tot 5u voor de eerste trein, b) ofwel wachten tot 1.30u voor de nachtbus naar Rubí te nemen. Omdat ik echter geen van beide als ideaaloplossing vond, heb ik de grote baas maar uit zijn bed gebeld, waardoor die laatste (na lichte dwang van mijn kant) mij voorstelde de taxirit naar Rubí terug te betalen. Om 00.25 heb ik dan lekker chill een taxi naar Rubí genomen, waar ik rond 00.55u dan uiteindelijk aankwam, na allerlei gesprekken over waarom Belgisch bier beter is dan Spaans bier, waarom ik in godsnaam in het midden van de nacht een taxi naar een godverlaten plaats als Rubí nodig heb, waarom de Dakar volgend jaar terug naar Afrika moet verhuizen, enz. Dat waren met andere woorden weer 45 goed besteede euro's (inderdaad, een taxi naar Rubí kost stukken van mensen!)

Enfin, na 6 uur slaap werd ik donderdag alweer opnieuw verwacht op het evenement, dit keer om 8u in het hotel Avenida Palace, waar ik een tafeltje, eten, drinken en wat informatiemappen toegewezen kreeg, en de dokters op al hun belangrijke vragen moest antwoorden, zoals "Waar is de W.C. voor de vrouwen?"; "Kan je de chauffeur eens bellen om te vragen of-ie mij iets vroeger kan naar de luchthaven brengen?"; "Kan je mij nog een informatiemapje geven a.u.b.?", enz. Al bij al lekker relaxed dus, en bastante ontspannend na 3 dagen van gemiddeld 6 uur slaap. In de namiddag (net als vrijdag trouwens) stond het regelen van de exits dan nog op het programma; waarbij iedereen weer in een privé-limousine naar het vliegveld werd gestuurd. En zo kwam ook mijn laatste evenement bij Eventisimo tot een goed einde...

15-01-09

55) Sirenes verboden.

prohibides-les-sirenes[1]

 

 

 

 

 

Humor in Barcelona, het komt ook voor op plaatsen waar je het helemaal niet zou verwachten. Zo kan onderstaande bord voor de ingang van het ziekenhuis van Barcelona gevonden worden: "Akoestische signalen verboden, inclusief sirenes." Op zich niets speciaals, want we hebben tenslotte te maken met een ziekenhuisingang.

Desondanks heeft één of andere lolbroek er toch een humoristische bedoening van willen maken door het toevoegen van enkel symbolen, die bovenstaande tekst verder moeten verduidelijken. Het is maar dat je er geen misverstanden mogen voorkomen in de signalisatie hè ;-)

13-01-09

54) "Bienvenue Chez Les Ch'tis"

Voorbije zaterdag op het programma: filmavond, omdat het volle bak aan het regenen was (en maar niet wilde stoppen), en omdat Ramon wel wat verstrooiing kon gebruiken nu zijn 5-jarig neefje met een ernstige ziekte opgenomen is in het ziekenhuis.

decorationDit keer moest  "Bienvenue Chez Les Ch'tis" eraan geloven. "Bienvenue Chez Les Ch'tis" gaat over een Fransman die graag met vrouw en kind naar het Zuiden van Frankrijk wil verhuizen, maar overgeplaatst wordt naar het Noorden (meer bepaald naar Bergues). Iedereen vertelt hem dat het Noorden van Frankrijk (en dus indirect ook België) erger dan de hel is; 's winters zo koud dat je vingers eraf vriezen, voortdurend grijs en regenachtig weer, overal dronken personen (vanwege de kou, natuurlijk!), enfin, alle vooroordelen en stereotiepen over het Noorden extra uitvergroot.

Met een klein hart vertrekt de Fransman dan ook naar het Noorden, maar uiteindelijk blijken veel stereotiepen helemaal niet te kloppen. Omdat zijn vrouw (die in het Zuiden achtergebleven is) echter zo overtuigd is dat haar man zich sterk voor haar houdt in het "oord des verderfs", blijft hij dan ook de stereotiepen bevestigen die in het Noorden van Frankrijk zouden gelden. Totdat zijn vrouw beslist om zelf eens af te komen naar Bergues.

Wanneer vrouwlief uiteindelijk dan ook in "Bergues" aankomt, wordt ze vriendelijk opgewacht door de boertige, luidruchtige en stomdronken collega's van haar man, blijken er nog vuile mijnwerkers rond te lopen ("want de mijnen werken nog altijd") in Bergues, het vuil wordt overal op straat gegooid, en conflicten worden met geweerschoten opgelost. Terwijl het koppel gaat slapen in een armzalig huisje (want in het Noorden is iedereen arm") beseft vrouwlief hoe zwaar haar man het wel niet moet hebben. Natuurlijk komt later de aap - zoals verwacht - wel uit de mouw, maar de opeenstapeling van huizenhoge clichés en stereotiepen (in feite ook over 'mijn' België) zorgden bij Ramon en mij geregeld voor enorme lachbuien. Aanrader voor op een druilerige zaterdagnamiddag!

08-01-09

53) Let is snow, let it snow.

Inderdaad, niet alleen in België doet de winter nu echt zijn intrede, ook Barcelona moet eraan geloven. Gisteren heeft het hier - voor de 3e keer in 14 jaar tijd - zelfs gesneeuwd. Natuurlijk niet de typische Belgische sneeuwvlokken, maar eerder een soort wit poeder dat uit de lucht komt vallen en onmiddellijk bij het neervallen begint te smelten.

decorationVoor de Barcelonezen - die in de winter slechts minimum-temperaturen van 8 graden gewend zijn - is zoiets dan ook redelijk uitzonderlijk, wat zich uit in een constant klagen over hoe koud het wel niet is (met zelfs extra nieuwsuitzendingen op televisie), straten die volstaan met water (riolering is in Barcelona een niet zo ingeburgerd begrip als in België, aangezien het hier bijna nooit veel regent), en véél ongevallen door de gladde wegen (van Barcelona-centrum naar Rubí hebben we er zo´n achttal geteld).

Natuurlijk leveren deze winterse taferelen ook mooie foto´s op (zie hierboven de berg Tibidabo in de sneeuw en mist), en zolang we lekker warm binnen in het kantoor zitten, valt de winter hier ook best wel mee :)

05-01-09

52) Back in Barcelona.

How how how, na een tweetal weken radiostilte (lo siento mucho), hier weer een eerste bericht vanuit Barcelona. Na Kerstmis in Egypte (veel te warm), en daarna Nieuwjaar in België (veel te koud), bevind ik mij sinds gisterenavond weer op Spaans territorium. Maar het had niet veel gescheeld, of ik had tóch nog de sneeuwstorm van vanochtend in België kunnen meemaken.

decorationGisterenmorgen was ik namelijk weer veel te laat begonnen met het maken van mijn koffer, waardoor ik zonder veel nadenken wat spullen in mijn koffer moest dumpen, om dan snel met de auto naar Brussel te vertrekken. Onderweg toch nog maar eventjes mijn vluchtticket bekeken dan, waar ik tot mijn verbazing las dat ik ten laatste 60 minuten vóór vertrek van de vlucht mijn koffer moest inchecken. Leuk, want ondertussen waren we maar 40 minuten vóór vertrek, en er moest nog een parkeerplaats gezocht worden.

decorationVervolgens in rotvaart naar de incheckbalie, waar een ongelofelijke trut achter de balie opeens op het idee kwam mijn handbagage ook maar eens te wegen. Die bleek 12 kilo te zijn, terwijl slechts 6 kilo toegelaten was. Ofwel kon ik de helft thuislaten, ofwel kon ik - voor slechts 50€ extra - mijn koffer toch mee in het vliegtuig nemen. Leuk natuurlijk, want ondertussen tikte de klok rustig verder. Daarom dan ook maar de helft uit de koffer gehaald, hem onder goedkeurend oog laten wegen ("Voilà, nu weegt hij maar 6 kilo, en dat is wel toegelaten. Hier is je instapkaart."), en na 10 meter alles er terug ingestoken en uiteindelijk tóch moet 12 kilo handbagage op het vliegtuig gestapt, ha! 

But..there´s more. Bij aankomst liep ik dan ook - zonder rekening te houden met de bordjes en televisieschermen - door naar uitgang A, want daar kwamen de vorige keren ook altijd mijn koffers aan, en wie zou er nu op het idee komen dát te veranderen. De Catalanen dus, want na alle bagagebanden 5 keer gedaan te hebben, bleek mijn koffer in uitgang B aan te komen. Crap. Nu was ik verplicht terug door de douane te gaan (jeeuj, nogmaals mijn zakken leegmaken, mij laten fouilleren, en uitleggen dat het inderdaad mijn laptop was die in mijn koffer zat), en dan uiteindelijk via uitgang B terug buiten te komen. Ondertussen was er echter al zoveel tijd gepasseerd dat mijn koffer al van de bagageband was gehaald (haha, en ik maar rondzoeken naar mijn koffer, stond-ie verdorie al op een kantoor opgeborgen), en dan via uitgang B snel naar uitgang A gelopen, want daar stond Ramon op mij te wachten. Zijn eerste woorden waren dan ook: ¡Eres un inútil Michiel, un verdadero inútil! Ik denk dat dat inderdaad zowat de moraal van het verhaal moet zijn ;)

19-12-08

51) Hij komt, hij komt...

Neen, het is niet Sinterklaas, maar daadwerkelijk ondergetekende die morgen het vliegtuig naar België neemt (Sinterklaas beschikt namelijk over een stoomboot). Uiteraard is er op dit moment - om 17u ´s avonds - nog altijd niéts klaargemaakt, en het ziet er ook naar uit dat dat zo nog een tijdje zal blijven (want officieel stop ik vandaag pas om 19u met werken - hetgeen betekent dat ik pas om 20u in Rubí zal zijn).

decorationDaar wacht dan nog een hoop strijkwerk (hahaha), wat eten klaarmaken, en het entertainen van de personen die op één of andere manier te weten zijn gekomen dat vanavond mijn laatste avond is, en dus onder het motto "Elke reden is een goede reden voor een feestje" de flat komen bevuilen. Daarna kan ik dan eindelijk beginnen aan het pakken van mijn koffer, hetgeen toch volgens een zekere logica zal moeten gebeuren aangezien ik morgen bij aankomst al direct een paar uur taxichauffeur mag spelen (tot 21u in het beste geval), en dus na 12u daadwerkelijk "thuis" te zijn geweest, weer opnieuw mijn koffers kan klaarzetten voor een week Egypte. Bah, ik word al moe als ik er nog maar aan denk :)

Hasta mañana,

Michiel.

16-12-08

50) Bye bye Norma en [REC]

Sinds maandag zit Norma voor een tweetal weken in Mexico, dus vond ze het wel de moeite waard om een Mexicaanse fiesta te houden het weekend voor haar vertrek (enfin, vrijdagavond). Uitgenodigd waren de usual suspects: Team Rubí, Xavi (ex-kotgenoot) en de collega´s van Norma van Intersport (zie personen aan de rechterkant op de foto). En hoewel we Norma op voorhand al gewaarschuwd hadden niet te overdrijven met de pepers, werd het naar aloude gewoonte weer een veel te pikante bedoening. Gelukkig was Diego een extra voorraad water gaan kopen, zodat al bij al de schade beperkt bleef tot een zware maag en lippen die aanvoelden "alsof iemand er met een bunsenbrander over gegaan was" - aldus Diego.

Zaterdag stond volledig in het teken van Barcelona-Madrid, met vanaf 11u ´s morgens voortdurende vergelijkende analyses, interviews, breaking news, enzovoort, in onze piso dan nog afgewisseld met de hymne van Barça die Ramon om de 5 minuten begon te herhalen. Om 22u was het dan zover; terwijl Ramon in de gietende regen in het Camp Nou de match live meevolgde, had de rest afgesproken bij Sergi, waar zo´n 15 man voor een klein tv-scherm gekluisterd zat om de match mee te volgen. Al bij al een enorm saaie match, maar uiteindelijk slaagde Barcelona er toch in de 2-0 overwinning binnen te halen. Groot feest dus gedurende de ganse nacht, hoewel de regen wel een aardige spelbreker vormde (Catalanen zijn namelijk echte mietjes wat dat laatste betreft).

decorationZondag belde Sergi ons dan op om te vragen of we goesting hadden om [REC] te kijken, een Spaanse horrorfilm opgenomen in Barcelona. [REC] begint wanneer een cameraploeg samen met de brandweer opgesloten wordt in een appartement in het centrum van Barcelona; reden: onbekend. Eén van de bewoners is geïnfecteerd door een virus en valt de rest van de bewoners aan. Eenmaal gebeten veranderen ook deze laatsten in bloeddorstige zombies die de laatste bewoners zo vlug mogelijk om het leven willen brengen. Redelijk zware film dus, vooral ook omdat alles met handycam gefilmd is, en er geen filmmuziek aanwezig is (waardoor "doodse" stiltes opeens een heel andere betekenis krijgt). Ramon kon de laatste 10 minuten niet meer kijken van de schrik, en Sergi vloog verschillende keren omhoog tijdens de film (waarop ik mij dus ook enorm verschrok van zijn spastische aanvallen). Toen ik de volgende dag bij Xavi op bezoek ging, viel het mij op hoe gelijkend zijn appartement is met dat van de film. Ik ben dan ook maar zo vlug mogelijk naar boven gelopen, zonder daarbij voor iets te stoppen, ik kon natuurlijk nooit weten of één of andere bloeddorstige zombie mij onderweg stond op te wachten...

10-12-08

49) Barçamania!

Werksgewijs worden er de laatste dagen weer lange uren geklopt. Zo kwamen er gisterennamdiddag maar liefst 3 aanvragen binnen, die allen binnen de 48 beantwoord zouden moeten worden. Aangezien Lidia eindelijk terug is van een 2-maanden durende evenement in Marbella (waar de nieuwe Audi Q5 voorgesteld werd), hebben we gewoon elk één project genomen en is daarop geconcentreerd.

'Mijn' groep is een Nederlands evenementenbureau dat 50 klanten heeft die van 17 tot 19 april naar Barcelona willen komen, en dan ook enkele goedkopere driesterrenhotels in het centrum van Barcelona zoeken, en enkele exclusieve - maar toch nog min of meer betaalbare restaurants. Beetje een saai project in vergelijking met Jerry eigenlijk (die een groep  van 120 Turken heeft die hun werknemers allen willen bedanken voor hun inzet, door een artificiële tent van 400m2 op Plaça Espanya neer te zetten met daarin allemaal mogelijkheden om zich "als supersterren voor een dag te voelen" - concreet gesteld dus met een oscaruitreiking, handtekensessies, limousines, een rode loper, etc.), of de groep Fransen die Lidia momenteel behandelt, die op zoek zijn naar exclusieve activiteiten in en rond Barcelona (waaronder een tocht in Catamaran, een bungeejump van de telecommunicatietoren van Barcelona, enzovoort).

Vrijetijdsgewijs maakt iedereen zich ondertussen op voor het belangrijkste evenement van het jaar: de thuiswedstrijd van F.C. Barcelona tegen Madrid deze zaterdag 13 december om 22u in het Camp Nou. In alle gratis kranten die overal rondslingeren worden al enkele dagen diepgaande analyses gemaakt over de kansen van respectievelijk Barça en Madrid. Ook op tv gaat alles over Barça, en worden de spelers voortdurend met camera gevolgd en geïnterviewd worden, waarover dan 's avonds natuurlijk uitgebreid bericht wordt. Denk er ook niet aan zaterdagavond rustig een cafeetje binnen te stappen om de wedstrijd te gaan volgen, want vele cafés werken dan enkel via telefonische reservaties om toch voldoende plaats te kunnen aanbieden.

Barçamania dus, en ook hier in Rubí. Vooral tussen Ramon (pro-Barcelona) en Diego (pro-Madrid) is de spannig al lichtjes te voelen, en beiden hebben mij al toevertrouwd zaterdagavond niét naar huis te komen mocht hun lievelingsploeg winnen tegen de aartsrivaal. Iemand goesting om zaterdag af te zakken naar Rubí; bij ons staat er die avond sowieso een kamer leeg ;)? 

05-12-08

48) Mannen, een ras apart.

Op het werk is het de afgelopen dagen opeens erg rustig geworden. Het enige werk dat we bovendien de afgelopen twee weken slechts hadden, was het verzenden van nieuwe aanvragen, maar sinds die allemaal alweer de deur uit zijn, is het momenteel een beetje chillen en jezelf proberen bezig te houden op het kantoor. Er zijn nu eenmaal niet veel bedrijven die met Kerst of Nieuwjaar naar Barcelona willen komen, aangezien iedereen in die periode toch liever thuis zit met de familie.

decorationOp de derde verdieping van de Calle Muntaner 50 wordt de laatste dagen dan ook wat afgezeikt, wat met drie quasi-werkloze mannen (Jerry, ik en Juanma die hier halftijds voor Eventisimo Design werkt) quasi continu in gesprekken over auto´s (duh!), knappe chicas in Barcelona - inclusief vergelijkende kwalitatieve discussies tussen Duitsland (Jerry), Sevilla (Juanma) en België (need I say more?), én de obligate werkhumor, waarbij het de bedoeling is iedereen om de beurt belachelijk te maken.

decorationVooral dat laatste is momenteel een heuse competitie aan het worden, waarin ik me dan ook meer en meer ben beginnen op toeleggen. Toen Jerry bijvoorbeeld na 2 weken ziekteverlof terug op het kantoor was en zei dat hij compleet genezen was, was mijn antwoord dan ook: "Ja, fysiek misschien, maar mentaal is en blijft zoiets toch onmogelijk hoor." Als Juanma mij zegt dat het internet enorm traag is, is mijn antwoord meestal: "Inderdaad, bij mij ook. Jerry, op welke sinistere sites zit je weer te surfen?"

Ook Jerry en Juanma zijn echter nog altijd in competition, met uitspraken als: "Verdorie Michiel, wat zit jij op die website van naakte mannen in Turkse stoombaden te doen?" (Juanma als hij voorbij mijn computer loopt) en "Is het een meisje aan de telefoon? Dan is het zeker voor mij, want met jou bellen alleen de lelijke oude mannen." (Jerry wanneer ik de telefoon opneem en hem de persoon doorverbind).

Ach mannen, een ras apart ;)

01-12-08

47) Uitnodiging, receptie, dinner, feestje, etc.

Wat een rustige werkweek moest worden, is uiteindelijk uitgedraaid op een marathon van werk, recepties en feestjes. Hier aldus het relaas van alweer een heftige week :).

Maandag had inderdaad alle tekenen van het begin van een rustige werkweek; alle evenementen voorbij, geen lopende incentives in het vooruitzicht, en geen nieuwe aanvragen die binnenkwamen. Ideaal dus om een beetje op Facebook te zitten, mails te lezen, op de hoogte te blijven van het Belgische nieuws, enzovoort. Dinsdag was eigenlijk meer van hetzelfde; supperrelaxed wat op het internet zitten surfen, en af en toe eens een telefoontje beantwoorden, meer niet.

Woensdag begon het echter; opeens wilden alle businessverantwoordelijken van de vijfsterrenhotels in Barcelona allemaal op woensdag langskomen om hun hotel nog eens een keertje persoonlijk in de verf te komen zetten op ons kantoor. Omdat Jerry echter voormiddag opeens last gekregen had van een erge voedselvergiftiging (zó erg zelfs dat ze hem hebben moeten afvoeren 's namiddags), moest ik dus alle commerciales ontvangen - enfin, zij die überhaupt nog wilden - want hier in Spanje schijnen veel comerciales te denken dat je alleen maar een gesprek met de baas nodig hebt om alles in orde te laten komen.    

Donderdag was Jerry dan weer terug op het kantoor, na (alweer) een nachtje ziekenhuis (ik denk dat-ie daar allicht een klantenkaart moet hebben ondertussen :-D), en werd de rust plotseling omgegooid door drie aanvragen die ongeveer tegelijkertijd binnenkwamen, allen voor mei en september 2009. Daarenboven kwam dan nog eens dat bij alle drie de aanvragen een antwoord binnen de 48u verwacht werd, waardoor er de hele dag druk getelefoneerd en gemaild moest worden met alle hotels, restaurants, tourproviders, enzovoort. Daarbij kwam dan nog eens dat de gevraagde evenementdata bleken samen te vallen met een belangrijk congres in Barcelona, waardoor alle 4- en 5-sterrenhotels in onze database al compleet volgeboekt waren. Er zat dan ook niets anders op dan hotels buiten het centrum te gaan contacteren, zodat we ´s avonds al een aantal 5-sterrenhotels in Terrassa, met zijn aanvraag had gecontacteerd. De andere twee aanvragen werden verschoven naar "vrijdag-te-behandelen", aangezien het in Barcelona voor de meeste providers de gewoonte is om donderdagnamiddag al rond 17u naar huis te gaan (op vrijdag is dit zelfs al 13u).

 Helaas zijn de werkuren bij Eventisimo contractueel vastgelegd van 10-19u, maar vandaag deden we daar zelfs nog een schepje bovenop. Eventisimo Barcelona was namelijk uitgenodigd in het stadion van F.C. Barcelona (inderdaad, Camp Nou), waar er een Catering-Receptie en inwijding van een nieuwe evenementenzaal in het Camp plaatsvond. Stel je voor, de 4 grootste cateringbedrijven van Barcelona die je - broederlijk naast elkaar gesitueerd - de lekkerste, zoetste of meest exclusieve gerechten gratis aanbieden, gewoon in de hoop een babbeltje met je te kunnen slaan en er zo voor te zorgen dat je - wanneer je bij de volgende groepsaanvraag weer eens een cateringdienst nodig hebt - je hen zal contacteren. Enfin, het babbelen heb ik aan Jerry overgelaten, het eten nam ik voor mijn rekening. Goede werkverdeling, al vond Jerry van niet, afgaande op commentaren als "Verdorie Michiel, praat jij eens een keer met die mannen, kan ik ook eens wat eten" :-D

Om 23u sloten de cateringbedrijven hun boeltje en besloten we er maar vandoor te gaan, dit keer naar de club Shoko, waar alle evenementenbedrijven van Barcelona uitgenodigd waren voor een etentje en gratis drank.

 Vrijdag dan weer een drukke werkdag, met telefoontjes en mails op-en-weer betreffende de andere 2 aanvragen die afgehandeld moesten worden. Gelukkig kregen we alles op tijd verzonden, want nog diezelfde avond (enfin, nacht) hadden we alweer een andere uitnodiging op zak, dit keer van het 5-sterrenhotel Dolce Sitges (in Sitges dus), waar we uitgenodigd waren voor een 4-gangendinner en overnachting in het hotel. De overnachting in het hotel hebben we maar geskipt, maar het dinner was wel dik in orde. Ook hier weer dezelfde werkverdeling als de avond ervoor: Jerry is chauffeur en houdt zich bezig met de comerciales, en ik drink, eet en maak een paar foto´s. Ja, Jerry en ik zijn een goed team :-D

25-11-08

46) 2987 kilometer.

Dat is de afstand die ik de voorbije 7 dagen heb afgelegd in respectievelijk een Citroën C2 en een Citroën C4. Van 14 tot 21 november hadden we namelijk twee evenementen tegelijkertijd in Barcelona, en aangezien Jerry bij de voorbereiding ervan een week lang op ziekenverlof was, moest ik - samen met de grote baas van Eventisimo - één van de evenementen voorbereiden. Zondag 16 november zouden er namelijk 2 Duitsers naar Barcelona komen voor een site inspection van de galalocaties die we aangeboden hadden voor hun evenement in mei 2009.

En aangezien dit evenement financieel erg belangrijk is voor Eventisimo (zo is hun budget voor een 2-uur durende driving experience bijvoorbeeld 900€ pp - en in totaal zouden er 120 personen gaan deelnemen, dus reken maar uit) moest ik van de grote baas (die trouwens een Antwerpenaar bleek te zijn) een auto huren - enfin, auto is nu niet bepaald het beste woord voor een Citroën C2-tje - om de wegen naar de special venues te verkennen.

Zaterdag alleen al stond er 670 kilometer op de teller, maar toen ik 's avonds om 23.30u thuiskwam kende ik wel alle routes vanbuiten. Gelukkig maar, want toen ik zondagmorgen in de luchthaven stond om de big chief af te halen, bleek die een vlucht naar Madrid te hebben geboekt i.p.v. Barcelona. Klein probleempje, want hij zou pas om 19u in Barcelona kunnen zijn, terwijl de klanten al om 14u in BCN-Airport zouden staan. Er zat dan ook niets anders op dan in mijn eentje de site inspections met de klanten te doen - al een geluk dat ik de weg kende ;-)

Na de site inspections waren de klanten enorm enthousiast, en wilden ze zelfs meer exclusieve locaties in de buurt van Barcelona zien. Gelukkig wist de big boss wel nog een paar locaties, maar van de weg ernaartoe was hij niet geheel zeker, waardoor we zondag om 21u 's avonds de auto genomen hebben om de weg te zoeken van 5 nieuwe en exclusieve locaties, om om 2.30u 's ochtends terug in Barcelona aan te komen. Na een nacht van 5u slaap stond ik maandagmorgen opnieuw in het centrum van Barcelona, om exact dezelfde routes te doen als de nacht ervoor, maar nu met de klanten. Vooral de Cava-brouwerij van Codorníu (één van de grootste Cava-producenten ter wereld) - zie ook de foto aan de linkerkant en op volgende link:  http://picasaweb.google.com/dasmichiel/5BarcelonaNovember...

Dinsdag besloten de klanten tevreden naar Duitsland terug te keren, en ook de grote baas ging één dag vroeger dan gepland terug naar Sevilla. Tijd om uit te rusten was er voor mij echter niet, want Jerry had mijn hulp nodig bij het andere evenement dat ondertussen bezig was. De 33 Duitse eigenaars van Euronics waren namelijk in Barcelona, en wilden per se al hun winkels in Barcelona en omstreken bezoeken. Mijn Citroën C2 werd dus ingeruild voor een Citroën C4 mét GPS, en het was mijn taak een tiental kilometer voor de bus te rijden, en Jerry te verwittigen waar de bus exact de afslag moest nemen om in een bepaald dorpje in de juiste straat voor de juiste winkel uit te komen, want de kaarten van Google Maps komen niet altijd perfect overeen met de werkelijkheid.

Van 9u 's morgens tot 23u 's avonds voortdurend rondrijden, en dat ondertussen al 6 dagen lang begint na een tijdje wel vermoeiend te worden, maar gelukkig stuurde de GPS ons altijd direct naar de juiste straat, én waren er altijd voldoende pauzes in exclusieve restaurants, waar de "begeleiders" van groepen altijd gratis ook de groepsmenu (ter waarde van 50€ pp) voorgeschoteld krijgen, nice ;) 

Vrijdagmiddag besloot ook de groep van Euronics ervandoor te gaan, waardoor ik na 2987 kilometer rijden en gemiddeld 6u slapen eindelijk eens een rustig weekend had om eens -euh- niets te doen. Hoewel ik wel nog moet afkicken van het feit dat ik niet meer 's morgens in de auto kan stappen om in 20 minuten naar Barcelona te rijden, maar eerst 10 minuten moet lopen om dan na 30 minuten trein pas in het het centrum aan te komen. Om af te sluiten nog een korte video over het verkeer - of beter gezegd - de afwezigheid daarvan op de oververlichte Catalaanse tolwegen. Ok, tijd om te gaan slapen!